Ο πρωταγωνιστής της ιστορικής νίκης πριν από τρία χρόνια θα την ξαναζήσει τώρα στο Ούντινε: «Η Ιταλία έχει εξελιχθεί. Θέλω να αντιμετωπίσω ξανά τους All Blacks»
Ήταν εκεί πριν από τρία χρόνια. Ήταν στο γήπεδο, στις κερκίδες, στο σπίτι του, αλλά και μπροστά στην οθόνη. Στη Φλωρεντία του, ο Νικολό Κανόνε ήταν παντού, ο πιο έκπληκτος και συγκινημένος από όλους στο τελικό σφύριγμα εκείνου του ιστορικού 28-27 που οι Αυστραλοί ακόμα δεν έχουν ξεχάσει. Και που αύριο στο Ούντινε – το πρώτο από τα τρία τεστ ματς που περιμένουν τους «αζούρι»: το Σάββατο 15 είναι η Νότια Αφρική, το Σάββατο 22 η Χιλή – θα θέλουν να εκδικηθούν αμέσως.
Νικολό, ας ξαναρχίσουμε από εκεί, από τις 12 Νοεμβρίου 2022. Τι θυμάσαι;
«Τα πάντα, τα θυμάμαι όλα. Ότι ένιωθα χάλια πριν τον αγώνα, αλλά από εκείνη την αίσθηση που είναι σχεδόν ωραία, γιατί ήταν η πρώτη φορά που έπαιζα στην πατρίδα μου, στο στάδιο Φράνκι υπήρχαν ένα τρισεκατομμύριο φίλοι και συγγενείς. Και στο γήπεδο ήταν και ο αδελφός μου Λορέντζο, κάτι που ούτε στα όνειρά μου… Είναι συναισθήματα που μόνο αυτός ο αθλητισμός μπορεί να σου δώσει».
Το ξανασκέφτηκες αυτή την παραμονή του αγώνα Ιταλία-Αυστραλία;
«Φυσικά, πήγα στο κινητό μου για να ξαναδώ τις φωτογραφίες από εκείνο το κατόρθωμα. Στην πραγματικότητα το σκέφτομαι πάντα, άλλωστε στο φόντο του smartphone μου υπάρχουν οι σημαιοφόροι με το κρίνο της Φλωρεντίας, όπως τους είδα εκείνη την ημέρα».
Πριν από το ράγκμπι, έπαιξε για εννέα χρόνια ποδόσφαιρο, ως τερματοφύλακας. Στη συνέχεια, πέρασε από τις ακαδημίες νέων, την «Ακαδημία», την «Πετράρκα» και, τέλος, από το 2018, βρίσκεται στο Τρεβίζο. Μετά την επιτυχία στη Φλωρεντία, είπες ποτέ στον εαυτό σου «τα κατάφερα»;
«Ποτέ. Σίγουρα αυτή η επιτυχία ήταν ένα σημαντικό ορόσημο στην καριέρα μου, αλλά στοχεύω πολύ, πολύ ψηλότερα».
Ο κύκλος του προπονητή Κουεσάδα έχει φτάσει στη μέση, ενώ απομένουν περίπου 700 ημέρες μέχρι το Παγκόσμιο Κύπελλο. Έχει ήδη πάρει μορφή η Ιταλία του;
«Από την πρώτη στιγμή. Ήταν πάντα πολύ σαφής μαζί μας: πρέπει να αναδείξουμε την ιταλική μας ταυτότητα και το πάθος μας, να γίνουμε πηγή έμπνευσης για τα παιδιά και όχι μόνο. Έτσι καταφέραμε να δημιουργήσουμε γρήγορα τη δική μας ταυτότητα. Τώρα νιώθουμε πολύ καλά, ανυπομονούσαμε να συγκεντρωθούμε και να αποδείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε, ξεκινώντας από την Αυστραλία. Θα πρέπει να καταφέρουμε να περιορίσουμε τον δυναμισμό τους και τις ατομικές τους ικανότητες».
Τις τελευταίες ημέρες προσκάλεσε στο προπονητικό κέντρο και τον φίλο του, τον προπονητή Χούλιο Βελάσκο…
«Ήταν μια πολύ ενθαρρυντική συνάντηση, θα μπορούσα να τον ακούω για ώρες χωρίς να αποσπαστώ. Υπήρξε επίσης χώρος για μερικές ερωτήσεις και τον ρώτησα πώς προπονούνται οι βολιστές, καθώς και άλλα πράγματα που όμως μένουν μεταξύ μας».
Συνήθως συγκινείται όταν ακούει τον εθνικό ύμνο. Πόσα από αυτά τα δάκρυα οφείλονται στη σχολή του πρώτου του προπονητή, του «Ciafo» Ghelardi, και πόσα σε μια εφηβεία που έγινε δύσκολη και λόγω του χωρισμού των γονιών του;
«Σίγουρα κάθε φορά είναι ένα μείγμα συναισθημάτων. Ο χωρισμός ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή που με βοήθησε να ωριμάσω και ενίσχυσε ακόμα περισσότερο τον δεσμό με τον αδελφό μου, αλλά αν δεν υπήρχαν οι παππούδες μου, θα ήταν πολύ χειρότερα. Εξάλλου, αγαπώ τρελά τους γονείς μου και δεν είμαι σε πόλεμο με κανέναν. Η τύχη ήθελε την ίδια περίοδο να γνωρίσω τον «Ciafo», τον προπονητή που, ανάμεσα σε κλάματα και κτυπήματα του κεφαλιού στον τοίχο, μου άφησε τα περισσότερα συναισθήματα».
Έχεις αποτυπώσει κάτι μέσα από τα τατουάζ σου;
«Ναι, με μια επιγραφή στο πλευρό μου. Συνολικά έχω έντεκα, αυτά σε στυλ Μαορί τα έκανα στη Νέα Ζηλανδία, άλλα σε μια καλύβα στο νησί της Σαμόα, όπου είχαν πάει και οι αδελφοί Τουιλάγκι. Αλλά πάνω απ’ όλα έχω τατουάρισει τρεις φράσεις από το «Ciclone» του Λεονάρντο Πιερακόνι: «The rhythm is magic», «feel it in your soul» και «Dos los ramatos! Tappamis!».
Είναι ένα μεγάλο πάθος ενός άλλου αθλητή από τη Φλωρεντία, του σφαιροβόλου Λεονάρντο Φάμπρι. Γνωρίζεστε;
«Όχι προσωπικά, αλλά έχουμε ανταλλάξει μερικές φορές μηνύματα για να ανταλλάξουμε συγχαρητήρια. Τον θεωρώ λόγο υπερηφάνειας για τη Φλωρεντία και την Ιταλία, θα ήθελα πολύ να τον συναντήσω, ίσως μπροστά σε μια ωραία φλωρεντινή μπριζόλα».
Τα μπάρμπεκιου είναι ένα άλλο μεγάλο πάθος του. Μαζί με το κυνήγι.
«Και για τον αδελφό μου, το ψάρεμα. Όταν επιστρέφουμε στη Φλωρεντία, περνάμε τον χρόνο μας στη φύση, με τους φίλους και την οικογένεια. Έτσι είμαστε, κάθε ευκαιρία είναι καλή. Όχι όμως στο Τρεβίζο, εκεί είμαι 100% συγκεντρωμένος στο ράγκμπι και, αν πάω στα δάση, καταλήγω να χαθώ…».
Από τους δυο σας, είναι ο Λορέντζο ο προορισμένος;
«Θα έλεγα ναι: έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική πριν από μένα, αφού είχε παίξει μόνο ένα χρόνο στην Eccellenza. Πάνω απ’ όλα, ήταν πάντα πιο αθλητικός από μένα, ενώ εγώ στην αρχή ήμουν λίγο πιο χοντροκομμένος».
Ο πρώτος που ορίστηκε ως ένας από τους τέσσερις αρχηγούς της Εθνικής, όμως, ήσασταν εσείς.
«Είμαι ευγνώμων για την εμπιστοσύνη του προπονητή και των συμπαίκτων μου, ελπίζω να αναλάβω σύντομα αυτόν τον ρόλο. Αν κοιτάξω πίσω, σκέφτομαι την αποτυχία να κληθώ για τον αγώνα εναντίον της Ναμίμπια στο τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο· αυτή ήταν σίγουρα η πιο δύσκολη στιγμή, στην οποία κατάφερα να αντιδράσω, μέχρι που οδήγησα την ομάδα στην τελευταία περιοδεία στη Νότια Αφρική. Και η δίψα μου είναι ακόμα μεγάλη».
Η Ιταλία νίκησε πρόσφατα τη Νότια Αφρική και την Αυστραλία. Θα καταφέρει αργά ή γρήγορα να νικήσει τους All Blacks;
«Θα ήταν ένα όνειρο. Είμαι φανατικός οπαδός της Νέας Ζηλανδίας πριν από μερικά χρόνια, εκείνης του Sonny Bill Williams και του Brodie Retallick, και θα ήθελα να τους αντιμετωπίσω ξανά».