Την Πέμπτη θα μάθουμε τον πρώτο αντίπαλο στην πορεία προς το Παγκόσμιο Κύπελλο
Τα πλέι-οφ είναι μια ανελαστική σύγκρουση: τα σώματα που συγκρούονται αλλάζουν μορφή μετά τη σύγκρουση. Η Ιταλία έχει γευτεί τις καταστροφικές συνέπειες, πρώτα το 2017 και μετά το 2022, χάνοντας για δεύτερη συνεχόμενη φορά την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Πλέον, όμως, είναι άσκοπο να αναμασούμε τα λάθη του παρελθόντος, όπως είναι και αναχρονιστικό να αναλογιζόμαστε έναν κανονισμό της FIFA που έχει στερήσει το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο από την παραδοσιακή του κεντρική θέση. Το μόνο που μετράει είναι να πετύχουμε τον στόχο στους δύο αγώνες που θα διεξαχθούν στις 26 και, ελπίζουμε, στις 31 Μαρτίου.
Θα μάθουμε την πορεία μας την Πέμπτη, στην κλήρωση της Ζυρίχης, γνωρίζοντας ότι θα παίξουμε τον ημιτελικό εντός έδρας. Σε τρεις ημέρες θα αποκαλυφθούν επίσης οι πιθανές αντίπαλοι ενός ενδεχόμενου τελικού, ο οποίος θα είναι πάντα ένας αγώνας μονής αναμέτρησης με το πλεονέκτημα της έδρας να καθορίζεται από την κλήρωση. Πριν από τρία χρόνια έτυχε η Βόρεια Μακεδονία, με την ανησυχητική προοπτική να παλέψουμε για το Κατάρ στην έδρα της Πορτογαλίας. Ο Μαντσίνι δεν έφτασε καν στον τελικό. Αυτή τη φορά η νοοτροπία πρέπει να είναι διαφορετική, όπως υπενθυμίζει ο Γκατούζο: πρέπει να επικεντρωθούμε σε ένα γεγονός τη φορά, χωρίς να προβάλλουμε τις φιλοδοξίες μας πέρα από την πραγματικότητα.
Ο φόβος— Ως κορυφαία ομάδα βάσει κατάταξης, η Ιταλία θα αντιμετωπίσει στον ημιτελικό μία από τις ομάδες της τέταρτης κατηγορίας. Το πρόβλημα όμως είναι ότι εδώ συγκεντρώνονται οι εθνικές ομάδες που αποκλείστηκαν στα προκριματικά και πέτυχαν τα πιο ικανοποιητικά αποτελέσματα στο Nations League. Μεταξύ αυτών, η πιο επικίνδυνη είναι η Σουηδία, η οποία ανέθεσε την αναγέννησή της στον Άγγλο Γκράχαμ Πότερ και συγκέντρωσε 1 βαθμό στον όμιλό της. Πώς είναι δυνατόν; Τα ΜΜΕ αναφέρουν ορισμένες εσωτερικές διαμάχες, οι οποίες οδήγησαν στην απομάκρυνση του πρώην παίκτη της Μίλαν Τομάσον, αλλά η ομάδα επηρεάστηκε αρνητικά από τα σωματικά προβλήματα των δύο βασικών παικτών της: οι επιθετικοί Γκιόκερες και Ίσακ μεταγράφηκαν το καλοκαίρι στην Άρσεναλ και τη Λίβερπουλ, για συνολικό ποσό άνω των 200 εκατομμυρίων ευρώ, αλλά δεν μπόρεσαν να συνεισφέρουν. Ο Γιοκερές έπαιξε σε τέσσερις αγώνες, ενώ ο Ίσακ ήταν βασικός μόνο σε έναν. Τον Μάρτιο, όμως, είναι πιθανό και οι δύο να βρίσκονται σε καλή φυσική κατάσταση: φανταστείτε αν η Ιταλία είχε αντιμετωπίσει τη Νορβηγία χωρίς τους Χάαλαντ και Σόρλοθ…
Οι υπόλοιπες— Εν ολίγοις, καλύτερα να αποφύγουμε τη Σουηδία και όχι μόνο λόγω του τρομακτικού προηγούμενου του 2017. Θα ήταν πολύ πιο άνετο ένα ρεβάνς με τη Μακεδονία, αν χρειαστεί, υπό την προϋπόθεση ότι θα ηττηθεί στον… αγώνα μπαράζ για το μπαράζ εναντίον της Ουαλίας. Διαφορετικά, μεταξύ των τεσσάρων πιθανών αντιπάλων θα μπουν οι Βρετανοί, οι οποίοι, ωστόσο, δεν φαίνονται ανίκητοι. Και μιλώντας για το Ηνωμένο Βασίλειο: μια άλλη πιθανότητα για ημιτελικό είναι Ιταλία-Βόρεια Ιρλανδία, που ξυπνά άλλες αμήχανες αναμνήσεις, αν και παλιές, δηλαδή τον αποκλεισμό από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958. Είναι η μικρή της κλήρωσης. Ακόμα πιο αδύναμη από τη Ρουμανία, την τελευταία επιλογή, που προκρίθηκε όπως και η Σουηδία από το Nations League. Μπορεί να νικηθεί, παρά τις τακτικές του παλιού πονηρού Λουτσέσκου, γιατί δεν είναι πια η ομάδα του Χάγκι. Μάλλον ναι, του γιου του Ιάνις που κληρονόμησε τη φανέλα με τον αριθμό 10: με όλο το σεβασμό, δεν είναι το ίδιο πράγμα.