Τριάντα έξι ομάδες ταυτόχρονα, όπως τότε που η τηλεόραση δεν επέβαλε το «σπαζομάγειρο». Και αμέσως ακούμε: «Συγγνώμη, Ciotti…»

Ναι, ας επιβιβαστούμε σε αυτή την Τετάρτη των λιονταριών, σαν να ήταν το DeLorean του Doc Brown, και ας χαρίσουμε στον εαυτό μας μια δόση νοσταλγίας. Ταξιδεύουμε στο χρόνο μέχρι τις μακρινές Κυριακές το απόγευμα, όταν οι αγώνες ξεκινούσαν όλοι την ίδια ώρα και η τηλεόραση δεν είχε ακόμα τη δύναμη να επιβάλει το «σπαζομάγειρο», που είχε νόημα μόνο στο τραπέζι. Εκτός από την Κυριακή, ημέρα της Θείας Λειτουργίας, το ποδόσφαιρο γιορταζόταν μόνο την Τετάρτη, που ήταν το ιερό του πιο ιερού: το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η ιερότητα προερχόταν από το γεγονός ότι κάθε πρωτάθλημα είχε τον δικό του θεό, έναν και μόνο. Σήμερα, μια χώρα μπορεί να έχει ακόμη και πέντε υποτιθέμενες θεότητες. Το Champions League είναι μια παγανιστική γιορτή, ένα ράβ πάρτι. Μόνο Τετάρτη και Κυριακή, γιατί η εβδομάδα ήταν σαν κουτί σοκολατάκια: την Κυριακή το βράδυ, η τηλεοπτική σειρά· τη Δευτέρα, η αμερικανική ταινία· την Πέμπτη, τα κουίζ του Μάικ· το Σάββατο, το βαριετέ.

Μετά το κουτί αναποδογύρισε, οι σοκολάτες ανακατεύτηκαν και τώρα, κάθε μέρα, βλέπουμε τα πάντα: ποδόσφαιρο, ταινίες, τηλεπαιχνίδια… Αλλά αυτή η Τετάρτη έχει κάτι αρχαίο, τη vintage γοητεία της σύγχρονης εποχής: 36 ομάδες που παίζουν την ίδια ώρα, τα αποτελέσματα που αλληλοεπικαλύπτονται, ο πίνακας βαθμολογίας που αλλάζει, η αίσθηση ότι ακούμε στα αυτιά μας τις φωνές του Αμέρι («Συγγνώμη, Ciotti…»), του Provenzali, του Ferretti, του Cucchi… Όχι σιγοβρασμένο φαγητό, αλλά ένα μοναδικό γλέντι σαν χριστουγεννιάτικο δείπνο, τα πάντα, λείπει μόνο το ψάρι: Ίντερ, Γιουβέντους, Νάπολι και Αταλάντα κυνηγούν την πρόκριση, ο Μουρίνιο εναντίον της Ρεάλ, ο Τονάλι εναντίον του Κβάρα, ο Οσίμχεν εναντίον του Χάαλαντ… Στο τέλος, όταν επιστρέψουμε στο παρόν, ας ευχηθούμε να βρούμε όλες τις ιταλικές ομάδες ακόμα στο παιχνίδι. Το Κουαρτέτο Cetra.