Από σήμερα ο Νο 26 στον κόσμο γράφει για εμάς. Μια αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο για τη ζωή ενός επαγγελματία τενίστα, ανάμεσα σε όνειρα, άγχη και μοναδικές εμπειρίες εντός και εκτός γηπέδου. Ξεκινάμε από την εκτός σεζόν
Σε αυτή τη χρυσή εποχή του ιταλικού τένις, έχουμε την τύχη να μπορούμε να βασιζόμαστε σε διάφορους κορυφαίους παίκτες δίπλα στον βασιλιά Jannik Sinner. Αθλητές, παιδιά που έχουν πολλά να διηγηθούν. Όπως ο Λουτσιάνο Νταρντέρι, 23 ετών, νούμερο 26 στον κόσμο: Αργεντινός από τη γέννηση, αλλά Ιταλός από την εκπαίδευση. Μόλις ολοκλήρωσε την καλύτερη σεζόν του, με την καλύτερη κατάταξη στην καριέρα του και τρεις τίτλους ATP. Του ζητήσαμε να μας διηγηθεί τη ζωή του στο κύκλωμα, δέχτηκε και από σήμερα θα γράφει για εμάς το ημερολόγιό του.
Στο γκαλά δείπνο της Tennis Premier League, στην Ινδία, γνωρίζω τον Alekh, τον εκφωνητή του τουρνουά. Τον συγχαίρω για το πουκάμισο που φοράει, με το χαρακτηριστικό γιακά Nehru, και από εκείνη τη στιγμή γεννιέται μια φιλία. Την ημέρα της αναχώρησης λαμβάνω ως δώρο ακριβώς αυτό το πουκάμισο, με ένα υπέροχο μήνυμα. Μια απλή χειρονομία, από ένα άτομο που έχει λιγότερες οικονομικές δυνατότητες από εμένα, αλλά τεράστια γενναιοδωρία. Υπόσχομαι στον εαυτό μου να του φέρω ένα δώρο την επόμενη φορά, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης. Είναι καταστάσεις που μένουν μέσα σου, αναμνήσεις που κουβαλάς για πάντα στην καρδιά σου. Και είναι ωραίο να τις μοιράζεσαι σε ένα ημερολόγιο με τους αναγνώστες του Sports Predictions: μια γοητευτική ιδέα που άρπαξα αμέσως.
Η εκτός σεζόν, για μένα, είναι αφιερωμένη στα ταξίδια. Από την Ευρώπη στην Αργεντινή, όπου περνάω δύο εβδομάδες με τη μητέρα μου και την οικογένεια. Απλές μέρες, γεμάτες χαλάρωση και αγάπη, που κορυφώνονται με μια φιλανθρωπική επίδειξη στη Λα Πλάτα. Μετά, πάλι η βαλίτσα έτοιμη. Μια ατελείωτη πτήση από το Μπουένος Άιρες προς την Ινδία, με ενδιάμεση στάση στο Σάο Πάολο, μετά στο Ντουμπάι και τέλος στο Αχμενταμπάντ. Είκοσι τέσσερις ώρες στο αεροπλάνο, με το άγχος μήπως χάσω την ανταπόκριση λόγω της απεργίας των πιλότων της IndiGo και μείνω εγκλωβισμένος στο Ντουμπάι. Μόνο την τελευταία στιγμή καταλαβαίνω ότι θα καταφέρω να φύγω. Το τένις, συχνά, ξεκινά πολύ πριν μπεις στο γήπεδο. Η Ινδία με εντυπωσιάζει αμέσως. Μια χώρα γοητευτική και ταυτόχρονα πολύ σκληρή: τόση φτώχεια, τόση εξαθλίωση, αλλά και τόση πολυτέλεια. Ένας κόσμος που ζει συνεχώς σε αντίθεση με τον εαυτό του. Το Αχμενταμπάντ, η πόλη που με φιλοξενεί, είναι τεράστια.
Φτάνω στις εννιά το πρωί, κοιμάμαι τρεις ώρες στο δωμάτιο, μετά τρώω ένα γρήγορο μεσημεριανό και πηγαίνω αμέσως στο γήπεδο. Η Tennis Premier League είναι μια έντονη εμπειρία. Η πρώτη μέρα των αγώνων ξεκινά με πρωινό όλοι μαζί, με ινδική μουσική στο παρασκήνιο και μια πραγματικά ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Προπόνηση το πρωί: μιάμιση ώρα αθλητική προετοιμασία, δύο ώρες τένις. Το απόγευμα οι αγώνες. Κερδίζω το μονό και το μικτό διπλό. Το βράδυ υπάρχει δείπνο με χορηγούς και διοργανωτές: απίστευτη συμμετοχή, πραγματική εμπλοκή. Στην Ινδία νιώθεις την επιθυμία για τένις υψηλού επιπέδου, την επιθυμία να εξελιχθείς, να πλησιάσεις τα μεγάλα γεγονότα του κυκλώματος.
Δεν πάνε όμως όλα ρολόι. Στο μεσημεριανό κάνω το πιο κλασικό λάθος: κοτόπουλο τίκκα μασάλα, πολύ πικάντικο. Αποτέλεσμα; Καταλήγω ξαπλωμένος στο δωμάτιο με τρομερό πόνο στην κοιλιά και έναν αγώνα να παίξω λίγες ώρες μετά εναντίον του Γάλλου Muller. Δεν στέκομαι στα πόδια μου. Καλώ τον μάνατζέρ μου, τον Λούκα Ντελ Φεντερίκο, ο οποίος τρέχει να μου φέρει ένα εντερικό απολυμαντικό για να προσπαθήσω να ξανασταθώ στα πόδια μου. Βγαίνω στο γήπεδο ούτως ή άλλως, αλλά χάνω. Ένα πράγμα είναι σαφές: το να αποφύγεις το πικάντικο φαγητό είναι πρακτικά αδύνατο. Από εκείνο το βράδυ υιοθετώ μια αυστηρή διατροφή μέχρι το τέλος του τουρνουά: κοτόπουλο στη σχάρα και ρύζι. Το πρωί έχω λίγο περισσότερες επιλογές, με ομελέτα, αβοκάντο και μαύρο ψωμί. Μόνο νερό σε σφραγισμένη φιάλη. Το τουρνουά τελειώνει στους ημιτελικούς, εναντίον της ισχυρότερης ομάδας, αυτής που τελικά κερδίζει το τουρνουά. Φεύγω με την αίσθηση ότι έζησα κάτι εξαιρετικό. Η Ινδία σε εντυπωσιάζει με τις αντιθέσεις της, αλλά κυρίως με τη γενναιοδωρία των ανθρώπων. Μια εβδομάδα γεμάτη συναισθήματα και εικόνες που ξέρω ήδη ότι δεν θα ξεχάσω. Dhanyavaad Ινδία, ευχαριστώ Ινδία.
Είναι κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής που έρχονται οι σκέψεις. Σκέφτομαι το πρόγραμμα των επόμενων εβδομάδων, την οργάνωση, το πώς να διαχειριστώ καλύτερα τις προπονήσεις, τα τουρνουά και τις μετακινήσεις. Μετά τελειώνω την πρώτη σεζόν της αργεντίνικης τηλεοπτικής σειράς En el barro, στο Netflix. Εκτός γηπέδου δεν είμαι μοναχικός τύπος, μου αρέσει να είμαι περιτριγυρισμένος από φίλους. Χρειάζεται λίγη ελαφρότητα, γιατί δεν μπορείς να σκέφτεσαι μόνο το τένις. Ακόμα κι αν το τένις, τελικά, παραμένει πάντα εκεί, στο κέντρο των πάντων. Επιστρέφω στο Ντουμπάι, όπου ζω πάνω από ένα χρόνο και όπου θα μείνω μέχρι την εβδομάδα πριν από το Ώκλαντ, το πρώτο τουρνουά της σεζόν. Εδώ ξαναρχίζει η πραγματική δουλειά, η σιωπηλή. Στον Giuliano Basile, βοηθό προπονητή, και τον Federico Berruezo, γυμναστή, προστίθεται ο φυσιοθεραπευτής Marcello Marini. Ο πατέρας μου, ο Gino, όχι: αυτές τις μέρες φροντίζει τον μικρό μου αδελφό, τον Vito. Προπονούμαι επίσης με τον Jannik Sinner. Είναι ένας νεαρός λιγομίλητος αλλά με πολύ ουσία. Μόνο προπόνηση και κόπος. Η τελευταία φορά ήταν κατά τη διάρκεια του Roland Garros. Σε σύγκριση με το επίπεδο των αγώνων στην Ινδία, είναι εντελώς διαφορετικό. Η βαρύτητα της μπάλας και η συνέχεια στο παιχνίδι κάνουν τη διαφορά. Ένιωσα σαν να βρισκόμουν σε ένα διαστημόπλοιο που απογειώθηκε από τη Γη και προσγειώθηκε στον Άρη. Ναι, ο Jannik είναι ένας Μαρτιανός.
Αυτά είναι τεστ που μου χρειάζονται πάρα πολύ για να καταλάβω τι μου λείπει για να ανέβω επίπεδο. Τον τελευταίο χρόνο μπήκα στους πρώτους τριάντα του κόσμου, ο στόχος για το 2026 είναι η είσοδος στους πρώτους 20. Δεν είναι εμμονή, αλλά μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ξέρω ότι το τένις είναι ένα άθλημα που απαιτεί τεράστιες θυσίες, και το γνωρίζω πλήρως. Όμως δεν είμαι τύπος που κάνει πίσω. Αν πρέπει να τρέξω μαραθώνιο κάθε μέρα για να είμαι μεταξύ των καλύτερων, θα το κάνω. Αν πρέπει να σκαρφαλώσω ένα βουνό, θα το σκαρφαλώσω. Είναι ο χαρακτήρας μου. Η σεζόν πρόκειται να ξεκινήσει. Πάντα σε κίνηση, πάντα σε ταξίδι, πάντα έτοιμος να ζήσω νέες εμπειρίες. Με έναν μόνο στόχο μπροστά στα μάτια μου: να βγάλω τον καλύτερο εαυτό μου, κάθε μέρα.