«Το θηρίο» εξομολογείται: «Στους «τζιαλορόσσο» θυμούνται τα λάθη και όχι τις ανατροπές, ο κόσμος μιλάει χωρίς να ξέρει. Σε κάποιο σημείο ήμουν βασικός στη Βραζιλία, αλλά όχι στη Ρώμη. Είδα τον Τότι να κλαίει για τον Φράνκο Σένσι. Θα μπορούσα να πάω στη Μίλαν και μετά στην Ίντερ, αλλά ήμουν πολύ ακριβός και πήραν τον Σνάιντερ…»
Λες «Χούλιο Μπαπτίστα» και σου έρχονται στο μυαλό οι ανατροπές, οι εξαιρετικές φάσεις και το ντέρμπι της Ρώμης που κρίθηκε με μια κεφαλιά στην γωνία. «Αυτό που έβαλα στη Λάτσιο αξίζει όσο το γκολ στο Καμπ Νου που έριξε κάτω τη Μπαρτσελόνα». Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά του νομίσματος: οι δυσκολίες τα τελευταία χρόνια στη Ρώμη, οι προσβολές που έγιναν μεμ, οι θρυλικές περιγραφές των αγώνων. «Έχω διαβάσει και ακούσει πολλές βλακείες για μένα. Πολλοί άνθρωποι, ειδικά στην Ιταλία, τολμούν να μιλάνε χωρίς να ξέρουν». «Το Θηρίο» απαντά από τη Μαδρίτη, όπου σπουδάζει για να γίνει προπονητής. Ανοίγει το σεντούκι των αναμνήσεων και αφήνεται να μιλήσει. Μια πολάροιντ μετά την άλλη, η μία μετά την άλλη. Το ενδιαφέρον του Μουρίνιο, οι προτάσεις του Γκαλιάνι, τα τέσσερα γκολ που έβαλε στη Λίβερπουλ με ολόκληρη την ορθία επευφημία του κοινού στο Άνφιλντ.
Χούλιο, ας ξεκινήσουμε από την ιταλική σου περιπέτεια. Λίγες μέρες μετά την άφιξή σου πέθανε ο πρόεδρος της Ρόμα, Φράνκο Σένσι. Τι αναμνήσεις έχεις;
«Βρέθηκα να κουβαλάω το φέρετρό του στους ώμους μου. Ο Τότι μου εξήγησε ότι ο Σένσι ήταν η Ρόμα. Και έκλαιγε. Αυτός, όπως και πολλοί άλλοι. Ήταν μια μορφή αγάπης που σπάνια είχα δει σε οπαδούς, με εντυπωσίασε».
Την πρώτη χρονιά τα πράγματα πήγαν καλά. Καλή χημεία με τον Σπαλέτι, το γκολ στο ντέρμπι, η ανατροπή εναντίον της Τορίνο.
«Έκανα πολλές σπουδαίες φάσεις, ε; Αστειεύομαι, αλλά ναι, ήταν μια καλή σεζόν. Για τον Σπαλέτι θα πήγαινα και στον πόλεμο, με είχε βάλει στο επίκεντρο του παιχνιδιού του. Του χρωστάω πολλά».
Μια αναδρομή στο ντέρμπι; Ήταν το πρώτο σου, και αμέσως σκόραρες κάτω από την κερκίδα «Sud».
«Ήταν τρελό. Σέντρα του Τότι, κεφαλιά μου και γκολ. Έτσι κερδίσαμε. Θυμάμαι τον κόσμο σε παραλήρημα. Στη Ρώμη είναι τρελοί… με την καλή έννοια. Αλλά το γκολ στο ντέρμπι για μένα αξίζει όσο και αυτό που έβαλα στο Καμπ Νου εναντίον της Μπαρτσελόνα. Και εκεί, ήμουν καθοριστικός».
Η εμπειρία του στη Ρώμη, όμως, έληξε με δυσκολίες και κριτικές. Πώς πήγε;
«Νιώθω λίγο προδομένος, για να πω την αλήθεια. Ήμουν σε καλή φόρμα, έπαιζα στην εθνική ομάδα και ήμουν ο καλύτερος στον αγωνιστικό χώρο. Στη Ρώμη, όμως, δεν έπαιζα. Ο Ρανιέρι δεν με έβλεπε πολύ. Και δεν με πήρε ποτέ στην άκρη για να μου δώσει μια εξήγηση, ποτέ μια διευκρίνιση. Κρίμα. Έφυγα γιατί χρειαζόμουν νέα κίνητρα».
Αν ψάξει κανείς το όνομά του στο YouTube, θα δει πώς συνδέεται με κλασικές περιγραφές των λαθών του με τη φανέλα της «τζιαλορόσο». Αυτό το «Julio φύγε» έχει γίνει διάσημο μεταξύ των οπαδών. Το έχετε δει ποτέ;
«Όχι και δεν με νοιάζει καθόλου. Έχω διαβάσει και ακούσει πολλές βλακείες για μένα. Βρισκόμουν σε μια δύσκολη περίοδο, όπου δεν είχα αυτοπεποίθηση και δεν μπορούσα να είμαι ο παίκτης που ήμουν πάντα. Καταλαβαίνω την επιθυμία να γίνει κανείς «διάσημος», αλλά χρειάζεται λίγο σεβασμό. Πολλοί άνθρωποι, ειδικά στην Ιταλία, τολμούν να μιλάνε χωρίς να ξέρουν».
Συνολικά, πώς αξιολογείτε την εμπειρία σας με τη φανέλα της Ρόμα;
«Αν την κοιτάξω από όλες τις πλευρές, θα πω ότι ήταν σημαντικές χρονιές. Φυσικά, λυπάμαι που δεν κέρδισα το πρωτάθλημα και που τελείωσε έτσι. Φαίνεται ότι ορισμένοι θυμούνται περισσότερο τα λάθη μου παρά τα γκολ με ανατροπή. Σας φαίνεται δίκαιο; Ίσως θα έπρεπε να πούμε σε κάποιον να κάνει καλύτερα τη δουλειά του και να μεταδίδει καλύτερα τις πληροφορίες…».
Τώρα ας γυρίσουμε πίσω το χρόνο. Στην Ευρώπη σας έφερε η Σεβίλλη. Εκεί είδαμε τον καλύτερο Χούλιο;
«Ναι, είμαι δεμένος με όλες τις ομάδες στις οποίες έχω παίξει, αλλά η Σεβίλλη θα είναι πάντα ξεχωριστή. Έβαλα 47 γκολ σε δύο χρόνια, ήμουν ένας «άρμα μάχης». Από τότε άρχισαν να με αποκαλούν «Το Κτήνος». Μισή Ευρώπη με ήθελε».
Μεταξύ των ανταγωνιστών επικράτησε η Ρεάλ Μαδρίτης των «Γαλαξιακών».
«Μια τρελή ομάδα, ήταν δύσκολο να βρεις θέση. Στον πάγκο ήταν ο Καπέλο, στην επίθεση το δίδυμο αποτελούσαν ο Ρονάλντο και ο Ραούλ, με τους Ζιντάν, Μπέκαμ και Φίγκο πίσω τους».
Στη συνέχεια επέλεξε την Άρσεναλ, με δανεισμό, για να βρει σταθερότητα. Είναι ένας από τους λίγους στην ιστορία που έχει σκοράρει 4 γκολ στο Άνφιλντ, το ήξερες;
«Δεν το ήξερα, αλλά ξέρω ότι ήταν μια απίστευτη βραδιά. Σκόραρα τέσσερις φορές και κερδίσαμε 6-3. Τη στιγμή που με αντικατέστησαν, όλο το γήπεδο σηκώθηκε όρθιο για να με χειροκροτήσει. Κοίταξα ψηλά, είδα έναν κόκκινο τοίχο. Μια κερκίδα όπως η Kop που σε τιμά, και μάλιστα ως αντίπαλο, σου προκαλεί ανατριχίλα».
Ας πάμε στις «sliding doors». Υπάρχουν τουλάχιστον δύο να διηγηθούμε, και οι δύο με κατεύθυνση το Μιλάνο. Η πρώτη οφειλόταν σε μια επιθυμία του Γκαλιάνι…
«Ήταν το 2007, είχα περάσει δύο μέτριες χρονιές μεταξύ Μαδρίτης και Λονδίνου. Ξέρω ότι η Μίλαν με ήθελε. Τελικά, όμως, πήραν τον Πάτο και εγώ πήγα στη Ρόμα. Και να σκεφτείς ότι τον Μάιο εκείνης της χρονιάς κέρδισαν το Τσάμπιονς…».
Η κατάκτηση του Champions League από την ομάδα που έπρεπε να πάει εσύ φαίνεται να είναι μια σταθερά στις μεταγραφικές σου περιπέτειες. Πράγματι, κάτι παρόμοιο συνέβη και πριν από το τρίπλετ της Ίντερ του Μουρίνιο. Σε εκείνη την περίπτωση έλειπε μόνο η υπογραφή;
«Ήμασταν πραγματικά πολύ κοντά, ναι. Υπήρξε ακόμη και ένα τηλεφώνημα με τον Μοράτι, άρεσα στον Μουρίνιο. Τελικά δεν έγινε τίποτα: η Ρόμα ήθελε περισσότερα χρήματα. Η Ίντερ, λοιπόν, στράφηκε στον Σνάιντερ, τον πρώην συμπαίκτη μου στη Ρεάλ. Κρίμα, ίσως ανάμεσα στις δύο ομάδες θα κατάφερνα να κερδίσω ένα Τσάμπιονς…».
Κλείνοντας: το μέλλον σας ως προπονητής. Στο παρελθόν έχετε πει ότι υπάρχουν λιγότερες ευκαιρίες για τους προπονητές χρώματος. Πιστεύετε ότι αυτό οφείλεται σε ρατσισμό;
«Δεν ξέρω. Ωστόσο, είναι γεγονός. Πόσους προπονητές χρώματος βλέπετε στα 5 κορυφαία πρωταθλήματα; Εγώ λίγους. Θέλω να πιστεύω ότι είναι απλώς σύμπτωση, αλλά δυστυχώς δεν το πιστεύω. Υπάρχουν λιγότερες ευκαιρίες. Ελπίζω όμως να είμαι εγώ αυτός που θα αντιστρέψει την τάση, ποτέ μην λες ποτέ…».