Ο 38χρονος Σέρβος την παραμονή του τουρνουά που έχει κερδίσει 10 φορές: «Είμαι τέταρτος στον κόσμο και οι στόχοι μου δίνουν κίνητρο. Ο Σίνερ και ο Αλκαράζ βρίσκονται σε άλλο επίπεδο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι άλλοι δεν έχουν ευκαιρίες»
Σε αυτά τα γήπεδα ο Νόβακ Τζόκοβιτς έχει κατακτήσει 10 από τα 24 πολύτιμα Slam του. Εδώ ο Νόλε, που θα κάνει το ντεμπούτο του τη Δευτέρα στον βραδινό αγώνα στη Rod Laver Arena εναντίον του Ισπανού Μαρτίνεζ, θέλει να παλέψει ενάντια στον χρόνο που περνά αμείλικτα και ενάντια στους νεαρούς αντιπάλους του, για να φτάσει τα 25 και να γίνει ο παίκτης με τα περισσότερα Slam στην ιστορία του ανδρικού και γυναικείου τένις. Μερικά μικροτραυματισμοί στον αυχένα και πειστικές προπονήσεις: ο συνηθισμένος «Djoker» που ανακατεύει τα χαρτιά για να μην δώσει σημεία αναφοράς στους αντιπάλους του: «Τελείωσα τη σεζόν την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου, οπότε έχει περάσει λίγος καιρός από την τελευταία φορά που έπαιξα σε επίσημο διαγωνισμό. Έκανα ένα μικρό διάλειμμα και αφιέρωσα περισσότερο χρόνο στην αποκατάσταση του σώματός μου, γιατί καταλαβαίνω ότι τα τελευταία χρόνια αυτό είναι που έχει αλλάξει περισσότερο για μένα: χρειάζομαι περισσότερο χρόνο για να αναρρώσω. Δυστυχώς, είχα ένα μικρό πρόβλημα που με εμπόδισε να παίξω στο τουρνουά της Αδελαΐδας. Γι’ αυτό δεν πήγα εκεί, αλλά εδώ μέχρι στιγμής όλα πάνε πολύ καλά».
Η πορεία προς το καθοριστικό 25 δεν του δημιουργεί πίεση· στα 38 του χρόνια, που θα γίνουν 39 τον Μάιο, αισθάνεται ότι έχει ακόμα χρόνο. Την περασμένη σεζόν έφτασε στους ημιτελικούς και στα τέσσερα Grand Slam, οπότε γιατί να είναι απαισιόδοξος; «Γενικά προσπαθώ να επικεντρωθώ σε ό,τι έχω ήδη πετύχει, όχι σε ό,τι θα μπορούσα να πετύχω. Ελπίζω να καταφέρω να σπάσω αυτό το ρεκόρ, αλλά το 24 δεν είναι κακός αριθμός. Πρέπει να το εκτιμήσω και να υπενθυμίζω στον εαυτό μου την απίστευτη καριέρα που είχα. Και πρέπει επίσης να απαλλαγώ από ένα μέρος αυτής της περιττής πίεσης. Είμαι ευγνώμων που έχω άλλη μια ευκαιρία, ειδικά εδώ, σε ένα μέρος όπου έχω κερδίσει 10 τίτλους Grand Slam και όπου έχω παίξει σταθερά καλά, έχοντας σημειώσει μια μεγάλη νίκη εναντίον του Κάρλος στους προημιτελικούς πέρυσι. Όταν είμαι υγιής και καταφέρνω να βάλω όλα τα κομμάτια του παζλ στη σωστή θέση την κατάλληλη μέρα, νιώθω ότι μπορώ να νικήσω οποιονδήποτε». Με λίγα λόγια, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να κρεμάσω τη ρακέτα μου: «Αν δεν είχα αυτή την εμπιστοσύνη και αυτή την αυτοπεποίθηση, δεν θα ήμουν εδώ για να αγωνιστώ. Έχω ακόμα κίνητρα και καταλαβαίνω επίσης ότι ο Σίνερ και ο Αλκαράζ αυτή τη στιγμή παίζουν σε ένα διαφορετικό επίπεδο σε σχέση με όλους τους άλλους. Αυτό είναι γεγονός, αλλά δεν σημαίνει ότι οι άλλοι δεν έχουν ευκαιρίες. Έχω σπάσει σχεδόν κάθε ρεκόρ που υπήρχε να σπάσω σε αυτό το άθλημα και εξακολουθώ να ζω το όνειρό μου».
ΣΤΟΧΟΙ— Που τροφοδοτείται από την αδρεναλίνη και τους στόχους: «Οι στόχοι είναι ο οδηγός μου, αλλά δεν είναι η μόνη μου κινητοποίηση. Υπάρχει το πάθος και η αγάπη για το παιχνίδι. Υπάρχει η αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους, η ενέργεια που νιώθεις όταν μπαίνεις στο γήπεδο. Αυτή η έκρηξη αδρεναλίνης είναι σχεδόν σαν ναρκωτικό, ειλικρινά. Πολλοί από τους καλύτερους αθλητές σε διάφορα αθλήματα μπορούν να το καταλάβουν. Τους έχω ακούσει να μιλάνε γι’ αυτό: είναι έτσι… είναι κάτι που δημιουργεί εθισμό, η αίσθηση του ανταγωνισμού. Μου έχουν ρωτήσει συχνά πότε θα έρθει η ημερομηνία του τέλους, αλλά δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό ούτε να το σκεφτώ ακόμα. Είμαι εδώ, αγωνίζομαι. Όταν έρθει εκείνη η στιγμή και ωριμάσει στο μυαλό μου, θα τη μοιραστώ μαζί σας και τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για μια πιθανή αποχαιρετιστήρια περιοδεία. Προς το παρόν είμαι ακόμα ο νούμερο 4 στον κόσμο και δεν βλέπω την ανάγκη να εστιάσω την προσοχή σε αυτό το θέμα». Πιο ξεκάθαρο από αυτό…