Μια ζωή στη Ρόμα, ένα πρωτάθλημα με τη Μίλαν. Ο Αλεσάντρο μιλάει για τον εαυτό του: «Ξεκίνησα αντιγράφοντας τις κινήσεις του Πιζάρο, στη Μπαρτσελόνα ένα γκολ που αξίζει δύο. Και αν πρέπει να πάω στη μάχη, παίρνω μαζί μου τον Ναϊνγκολάν»
Αν είναι αλήθεια ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι, υπάρχουν πάντα μέρη στα οποία επιστρέφεις με χαρά. Αυτά του Αλεσάντρο Φλορέντσι έχουν περισσότερο χώμα παρά γκαζόν για να κυλάει η μπάλα, φωνές παιδιών και πολυκατοικίες παντού γύρω. Εκεί αποχαιρέτησε το ποδόσφαιρο πριν από μερικούς μήνες με ένα βίντεο φτιαγμένο με την καρδιά, εκεί ξεκίνησε η περιπέτειά του. «Οι δικοί μου διαχειρίζονταν ένα γήπεδο στην Ακίλια, κοντά στη Ρώμη. Όταν έβγαινα από το σχολείο, πήγαινα πίσω από τα κοντέινερ που χρησίμευαν ως αποδυτήρια, υπήρχε ένα μικρό χωμάτινο χώρο όπου περνούσα τις μέρες μου με μια μπάλα, το τρίτο σφύριγμα μου το έδινε η μητέρα μου όταν φώναζε ότι κλείναμε και έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι. Ήμουν ένα ευτυχισμένο παιδί, ήμουν μικρούλης και όλοι με φώναζαν Σαντρίνο».
Ένα ευτυχισμένο και ταλαντούχο παιδί. Τον ήθελαν τόσο η Λάτσιο όσο και η Ρόμα.
«Οι δικοί μου μου είπαν: διάλεξε εσύ, το μέρος όπου νιώθεις πιο άνετα. Και μόλις βγήκα από την Τριγκόρια είπα αμέσως: “Θέλω να παίξω εδώ”. Δεν πίστευα ότι θα περάσω σχεδόν όλη μου την καριέρα εδώ…».
Το όνομά του εμφανίζεται σε 1039 τίτλους του Sports Prediction, ο πρώτος: «Φλορένζι, η Ρόμα έχει τον νέο Πιζάρο».
«Έπαιζα ως χαμηλός κεντρικός σε τρίο μέσων και εκείνη την εποχή ο “Πεκ” έβαζε τους κανόνες, του έκλεβα κινήσεις και φάσεις. Ένας άλλος που λάτρευα ήταν ο Φάμπρεγας. Μετά έπαιξα σε πολλές θέσεις, ήμουν η χαρά των φανταστικών ποδοσφαιριστών, με αγόραζαν και κέρδιζαν».
Είχε δύο «βαπτίσεις» στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
«Το ντεμπούτο στη Σέριε Α στη θέση του Τότι, αξέχαστο. Και ο δανεισμός στον Κροτόνε, που μου άλλαξε τη ζωή. Για πρώτη φορά ζούσα μόνος μου και μάλιστα σε μια νέα πόλη, έπρεπε να κάνω τα ψώνια μου, να μαγειρεύω… πράγματα που σε κάνουν άντρα».
Φλορέντσι, ποδόσφαιρο και βιντεοπαιχνίδια. Εκείνη τη φορά στη Σουηδία με την Under 21…
«Κάλμαρ, 2013, πλέι-οφ πρόκρισης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ήμασταν μια ομάδα που πίστευε στα γούρια, σε κάθε μετακίνηση δεν έλειπε ποτέ ένα παιχνίδι στο Play. Στο ξενοδοχείο κοιταχτήκαμε στα μάτια αφού βγήκαμε από τα δωμάτια, υπήρχε ένα πρόβλημα: οι τηλεοράσεις ήταν παλιές, δεν είχαν υποδοχή για καλώδια. Αλλά δεν μπορούσαμε να παραλείψουμε αυτό το τελετουργικό, μαζέψαμε χρήματα, στείλαμε τον υπεύθυνο Τύπου να αγοράσει μια τηλεόραση και αυτός επέστρεψε με ένα τεράστιο πράγμα. Η δεισιδαιμονία δούλεψε, την επόμενη μέρα κερδίσαμε, σκόραρα εγώ, ο Insigne και ο Immobile. Έτσι κι αλλιώς, πήραμε μαζί μας εκείνη την τεράστια τηλεόραση, και μόλις φτάσαμε στο αεροδρόμιο μας είπαν ότι θα αναχωρούσαμε με καθυστέρηση λόγω καταιγίδας. Την τοποθετήσαμε εκεί, ανάμεσα στα καθίσματα της αίθουσας αναμονής, βγάλαμε την κονσόλα και αρχίσαμε να παίζουμε. Τα βιντεοπαιχνίδια ήταν απαραίτητα«.
Σε τι;
»Ήταν ένας πολύ ωραίος τρόπος να είμαστε μαζί. Σε ένα δωμάτιο μαζευόμασταν και οι 12-13, αστειευόμασταν, μιλούσαμε, γινόμασταν φίλοι. Αν έμαθα κάτι στην καριέρα μου, είναι ότι αυτό είναι το μυστικό για να κερδίζεις. Ένας παίκτης μπορεί να σου δώσει το τρίποντο, αλλά το πρωτάθλημα το κερδίζει η ομάδα».
Ο Φλορέντσι, ο άνθρωπος των όμορφων γκολ. Σκόραρε με ανατροπή εναντίον της Τζένοα, ο Τότι είπε: «Αν βάλω ένα τέτοιο, θα σταματήσω».
«Ο Φραντσέσκο μπορεί να λέει ό,τι θέλει, έχει σκοράρει αξέχαστα γκολ, από αυτή την άποψη δεν μπορώ καν να σκεφτώ να τον συγκρίνω με τον εαυτό μου».
Το 2015 σκόραρε με λόμπα από το κέντρο του γηπέδου εναντίον της Μπαρτσελόνα και μετά το βραβείο Πούσκας πήγε στον άγνωστο Γουέντελ Λίρα…
«Μου έμεινε πικρία, κατά τη γνώμη μου ο κανονισμός είναι λάθος. Μιλάμε για αντικειμενικότητα σε σχέση με τον διαγωνισμό, όμως εγώ είχα σκοράρει στο Champions και αυτός στη Βραζιλία στο πρωτάθλημα Goiano… Μου μένει η χαρά που έκανα ένα γκολ που αξίζει τουλάχιστον δύο».
Ο Φλορέντσι, το καμάρι της γιαγιάς.
«Η γιαγιά Aurora δεν είχε έρθει ποτέ στο γήπεδο, την παραμονή του αγώνα με τον Κάλιαρι (21 Σεπτεμβρίου 2014, σημ. συντ.) της είπα: “Αν σκοράρω, θα ανέβω να σε αγκαλιάσω, δεν με νοιάζει τίποτα”. Αυτό που μου έχει μείνει ακόμα χαραγμένο στη μνήμη είναι το βλέμμα του Ντε Ρόσι όταν επέστρεψα στον αγωνιστικό χώρο και ο διαιτητής μου έδειξε κίτρινη κάρτα. Πλησίασε και μου είπε: «Έκανες κάτι πραγματικά απίστευτο. Αλλά αν τώρα κάνεις καμιά βλακεία και πάρεις άλλη κίτρινη κάρτα, θα σε σκοτώσω μπροστά σε όλους». Το αίμα μου πάγωσε, όταν μιλούσε ο Ντανιέλε μιλούσε ένας σερίφης… Μετά τον αγώνα ξεσπάσαμε σε γέλια».
Στα χρόνια του, η Ρόμα πάντα έφτανε κοντά στη νίκη χωρίς ποτέ να την κατακτήσει. Γιατί;
«Δεν το θεωρώ δικό μας λάθος, με τον Γκαρσία και τον Σπαλέτι φτάσαμε ένα βήμα πριν, ήμασταν πολύ καλά εξοπλισμένοι. Αλλά παίζαμε με μια Γιουβέντους που έφτανε τους 100 βαθμούς στο πρωτάθλημα…».
Δεν αποχώρησες με τους καλύτερους όρους από το περιβάλλον της Ρόμα.
«Υπήρξαν πολλές παρεξηγήσεις, αλλά ποτέ δεν απάντησα σε όλα όσα ειπώθηκαν για μένα. Πάντα ήθελα να μιλάει το γήπεδο, δείχνοντας σεβασμό στη φανέλα: την ίδρωσα μέχρι την τελευταία σταγόνα, και γι’ αυτό κανείς δεν θα μπορεί ποτέ να πει τίποτα. Θέλω να πω ότι δεν τσακώθηκα ποτέ με κανέναν, και όταν συναντώ τους οπαδούς, με θυμούνται με αγάπη».
Οι πέντε καλύτεροι με τους οποίους έχει παίξει;
«Ο Τότι, ο Ιμπραήμοβιτς, ο Νεϊμάρ, ο Μπαπέ και ο Ντι Μαρία. Εγώ κάθομαι στον πάγκο και χειροκροτώ».
Ο πιο τρελός;
«Με την καλή έννοια ο Ναϊνγκολάν, αυτός αξίζει για πέντε. Ζει με απίστευτο τρόπο, πάντα στο μέγιστο. Ένας παίκτης εκτός γηπέδου μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, το σημαντικό είναι αυτό που κάνει μέσα. Και τον έβλεπες με εκείνη την αποφασιστικότητα, εκείνη την αγριότητα, εκείνη την επιθυμία να βοηθήσει τους συμπαίκτες του…
Ορίστε, αν πρέπει να πάω στη μάχη, θα πάρω τον Ράντζα».
Ποιος ντυνόταν χειρότερα;
«Εγώ, αλλά μετά βελτιώθηκα. Μάλιστα, χειρότερος από μένα ήταν ο Μανωλάς: τον θυμάμαι με ένα μαύρο σακίδιο…».
Ο Φλορέντσι αριθμολόγος: πώς σας ήρθε αυτή η πάθος;
«Ακολουθώντας ένα podcast και διαβάζοντας μερικά βιβλία. Αν κάποιος αθροίσει τους αριθμούς της ημερομηνίας γέννησής του, βγαίνει ένας αριθμός από το 1 έως το 9: σε μένα βγήκε το 7, και τη μόνη χρονιά που κέρδισα το πρωτάθλημα, στο Μίλαν, είχα το 25, 2+5 κάνει 7. Βλέπετε; Συνδέεις πολλά πράγματα…».