Η Ρόμα είναι η αγαπημένη του ομάδα, ενώ με τη Μίλαν κέρδισε το πρωτάθλημα: «Για τους «ροσονέρι» ήταν δύσκολο να τα πάνε χειρότερα από την περασμένη σεζόν. Το «Ολίμπικο» χωρίς στίβο θα έδινε στους «τζιαλορόσι» 6-7 επιπλέον βαθμούς το χρόνο. Ο Μόντριτς είναι σαν τον Τότι, τον Ζανέτι και τον Μαλντίνι»
Πάντα έτρεχε με όλη του τη δύναμη, δεν εκπλήσσει που αποφάσισε να σταματήσει στο γυμναστήριο: «Έτρεχα ακόμα και εκεί και σε κάποιο σημείο αναρωτήθηκα: “Γιατί το κάνεις αυτό;”. Δεν είχε πια νόημα. Είχε έρθει η ώρα να ακούσω τον εαυτό μου· τα τελευταία δύο χρόνια έπαιζα σε συνθήκες που δεν είναι φυσιολογικές για έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Και σήμερα, αν μπορούσα να γυρίσω πίσω, θα έκανα την ίδια επιλογή. Η απόδειξη; Ήμουν στο γήπεδο για τον αγώνα Μίλαν-Φιορεντίνα και δεν ένιωσα εκείνη την αίσθηση του… ε… «Πω πω, πόσο θα ήθελα να είμαι στο γήπεδο»». Ωστόσο, ο Αλεσάντρο Φλορέντσι δεν έχει γίνει καθόλου αδιάφορος για το ποδόσφαιρο, κάθε άλλο. Αντιθέτως, αυτό το Σαββατοκύριακο έχει το δικό του ματς: από τη μία πλευρά η Ρόμα, η ομάδα της καρδιάς του, εκείνη στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε· από την άλλη η Μίλαν, η ομάδα με την οποία κέρδισε το πρωτάθλημα και έκλεισε την καριέρα του.
Δύο στιγμιότυπα του Φλορέντσι, ένα για κάθε φανέλα.
«Με τη φανέλα της Ρόμα, σίγουρα το ντεμπούτο μου, το 2011, όταν μπήκα στη θέση του Τότι εναντίον της Σαμπντόρια. Αλλά και οι προημιτελικοί του Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον της Μπαρτσελόνα, ένα ματς σαν αυτό δεν το έχω ξαναζήσει: για το γήπεδο, για το πόσο τέλειοι ήμασταν εμείς, για τον αγώνα που εξελίχθηκε. Με τη φανέλα της Μίλαν δεν υπάρχει αμφιβολία: το απόγευμα στο Σασσουόλο, αυτό του πρωταθλήματος, ένα τρόπαιο που μου έλειπε και μια τεράστια ικανοποίηση μετά από μια εξαιρετική σεζόν».
Μίλαν-Ρόμα: ποιος έχει περισσότερα να διακυβεύσει;
«Η Μίλαν, γιατί έχει ως δηλωμένο στόχο να επιστρέψει στο Τσάμπιονς, αλλά σίγουρα μπορεί να φιλοδοξεί για κάτι περισσότερο. Η Ρόμα έρχεται ήδη ως πρωτοπόρος, παίζει καλά και τα στατιστικά είναι υπέρ της…».
Παρεμπιπτόντως, περίμενες μια τέτοια Ρόμα;
«Πάντα πίστευα ότι η Ρόμα είχε ένα πολύ δυνατό ρόστερ, αλλά από μια συγκεκριμένη άποψη το να τη βλέπεις τόσο ψηλά είναι έκπληξη. Δεν είναι εύκολο να αφομοιώσει κανείς το παιχνίδι και το επίπεδο φυσικής προετοιμασίας που επιβάλλει ο Γκασπερίνι σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, και αυτό με κάνει να πιστεύω ότι υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Θα πρέπει να δούμε πού θα βρίσκεται τον Μάρτιο για να καταλάβουμε τι μπορεί να διεκδικήσει».
Το ίδιο ισχύει και για τη Μίλαν: το περίμενες έτσι;
«Η αλήθεια, χωρίς περιστροφές; Ήταν πραγματικά δύσκολο να τα πάει χειρότερα από πέρυσι, από κάθε άποψη. Το γεγονός ότι έχει να αγωνιστεί μόνο σε έναν διαγωνισμό και ότι πήρε έναν τόσο καλό και έμπειρο προπονητή βοηθά, και επιπλέον έκαναν καλές μεταγραφές: ήρθαν δυνατοί παίκτες, με πρώτο τον Μόντριτς, και έμπειροι. Αλλά υπήρχε και η βάση εκκίνησης, γιατί πέρυσι η ομάδα ήταν καλή. Αλλά, ξέρεις, υπάρχουν κάποιες χρονιές που συμβαίνουν τα πάντα και τα αποτελέσματα δεν είναι με το μέρος σου, αρχηγέ…»
Στον αγώνα για το πρωτάθλημα θα τις έβαζες και τις δύο; Πες μας την κατάταξή σου.
«Φαβορί η Ίντερ και η Νάπολι, ισότιμα. Αλλά προσοχή, είναι μια ανοιχτή μάχη, θα πρέπει να δούμε τη βαθμολογία την άνοιξη. Αν η Ρόμα παραμείνει ψηλά, μπορεί να πει τη γνώμη της, η Μίλαν έχει μόνο ένα πρωτάθλημα και σίγουρα θα παραμείνει εκεί, και ας μην ξεχνάμε τη Γιουβέντους που, κατά τη γνώμη μου, θα ωφεληθεί πολύ από την αλλαγή προπονητή».
Μιλώντας για το γεγονός ότι παίζει μόνο στο πρωτάθλημα: υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι το να μην παίζεις σε ευρωπαϊκούς διαγωνισμούς έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, χαλαρώνει την ένταση…
«Όχι. Το έχω βιώσει από πρώτο χέρι, δεν συμφωνώ. Κατά τη γνώμη μου, το πρωτάθλημα με τη Μίλαν το κερδίσαμε επειδή αποκλειστήκαμε από το Τσάμπιονς, και έτσι καταφέραμε να δουλέψουμε καλά από φυσική άποψη. Και σήμερα, το να φτάνεις σε έναν αγώνα φυσικά έτοιμος κάνει τη διαφορά».
Μίλαν και Ρόμα, το ίδιο πρόβλημα: ο κεντρικός επιθετικός.
«Στη βάση υπάρχει πάντα ένα πρόβλημα εμπιστοσύνης. Η εμπειρία μου με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι όταν δεν έχει εμπιστοσύνη, τείνει να αυτοσαμποτάρεται. Μετά, οι περιπτώσεις διαφέρουν: ο κεντρικός επιθετικός της Μίλαν λέγεται Σάντι Χιμένεζ, φτάνει μπροστά στο τέρμα, έχει πολλές ευκαιρίες και του λείπει τόσο λίγο, ένα κομματάκι άμμου, για να σπάσει το αδιέξοδο. Στη Ρόμα, αντίθετα, δεν ξέρει κανείς ποιος είναι ο κεντρικός επιθετικός, και είναι λίγο το ίδιο πρόβλημα που έχει και η Γιουβέντους. Δεν είναι ένας ρόλος ασήμαντος: είναι όπως ο τερματοφύλακας, πρέπει να ξέρεις ποιος είναι ο βασικός. Η έλλειψη βεβαιότητας μπορεί να επηρεάσει τη σεζόν ενός ποδοσφαιριστή».
Στη Ρώμη το περιβάλλον ασκεί πίεση: προστιθέμενη αξία ή βάρος στους ώμους;
«Ας μην αστειευόμαστε, είναι προστιθέμενη αξία. Μου έρχονται ρίγη καθώς το λέω: φανταστείτε πώς θα ήταν το Ολυμπιακό χωρίς τον στίβο. Θα έφερνε τουλάχιστον 6-7 επιπλέον βαθμούς ανά σεζόν».
Έχετε παίξει με τους μεγαλύτερους: μας εξηγείτε πώς είναι ένας Μόντριτς στα 40 του;
«Κάνει τη διαφορά με το μυαλό του, με τον τρόπο που βλέπει το ποδόσφαιρο, αλλά κυρίως με τον τρόπο που το έχει ζήσει. Ο Μόντριτς είναι σαν τον Τότι, τον Μαλντίνι ή τον Ζανέτι: κοιτάξτε πώς φρόντιζαν τον εαυτό τους όλα αυτά τα χρόνια σε επίπεδο διατροφής, προετοιμασίας, συνέπειας. Ο Μόντριτς δεν είναι αυτός που είναι επειδή άρχισε δίαιτα πέρυσι, για να καταλάβουμε… Είναι η πορεία που μετράει».
Μπορείτε να μας εξηγήσετε και για τον Λεάο; Πότε αναδεικνύει τον πρωταθλητή που κρύβει μέσα του;
«Ο Ράφα έχει το δικό του στυλ, χρειάζεται τεράστια αυτοπεποίθηση, θα κάνει το επόμενο βήμα όταν συνειδητοποιήσει πόσο δυνατός είναι. Και δεν είναι τυχαίο που όλοι του ζητούν αυτό το βήμα, γιατί όλοι πιστεύουν ότι είναι έτοιμος να γίνει πρωταθλητής. Αλλιώς δεν θα του το ζητούσαν. Ελπίζω να το κάνει σύντομα, γιατί το αξίζει και γιατί τον αγαπώ»
Γκάμπια, Μπαρτεσάγκι, Πισίλι, Πελεγκρίνι… πώς είναι να παίζεις φορώντας τη φανέλα που σε έπλασε;
«Τέσσερις ξεχωριστοί νεαροί για μένα. Ο Πελεγκρίνι είναι φίλος μου, τον Πισίλι τον είδα να μεγαλώνει, στον Ματέο και τον Νταβίντε πιστεύω ότι τους έδωσα κάτι, γιατί στο Μίλαν αυτοί ήταν οι νεαροί και εγώ ήμουν ο γέρος. Το να παίζεις για τη «δική σου» ομάδα μπορεί να σου δώσει περισσότερα, αλλά είναι και βάρη και τιμές. Νιώθεις περισσότερη πίεση από τους άλλους, αλλά αν ξέρεις να τη διαχειριστείς, τότε γίνεται καύσιμο και σε κάνει πραγματικά να πετάξεις».
Ο Καμάρδα πέτυχε το πρώτο του γκολ στη Σέριε Α και το αφιέρωσε ακριβώς σε εσένα.
«Ένας άνθρωπος που κρατάει το λόγο του. Πέρυσι τον πείραζα αρκετά γιατί έβλεπα κάτι μέσα του, είναι ένας νεαρός με απίστευτη δίψα. Του έλεγα πάντα: “Για ό,τι σου δίνω, το πρώτο σου γκολ στη Σέριε Α πρέπει να το αφιερώσεις σε μένα”. Ήταν αστείο, φυσικά, μου αρκεί ένα ευχαριστώ για τις συμβουλές, όπως αυτές που λαμβάνω από πολλούς νεαρούς. Αλλά αυτή η αφιέρωση μου έκανε μεγάλη χαρά. Του έγραψα την άλλη μέρα, μετά το χαμένο πέναλτι με τη Νάπολι: “Να ξέρεις ότι εγώ θα είμαι αυτός που θα κάνει την παρουσία του αισθητή όταν τα πράγματα πάνε άσχημα. Όταν βάζεις το πρώτο σου γκολ στη Σέριε Α, όλοι είναι καλοί»».
Βλέπεις κάπου άλλον έναν Φλορέντσι;
«Όχι, δεν βλέπω. Ίσως υπάρχει, αλλά δεν μου έχει τραβήξει την προσοχή. Όχι όμως επειδή πιστεύω ότι δεν υπάρχει κάποιος πιο δυνατός από μένα, ε… μιλάω για κάποιον με τα δικά μου χαρακτηριστικά».