Ο πρώην μέσος, τώρα προπονητής της Rappresentativa Serie D: «Ο Λουίσο στη Σόρα με κορόιδευε για την τεχνική μου, αλλά το αντισταθμίζα με την αποφασιστικότητα. Ο Μπάτζιο κατάφερε να με κάνει να βάλω δύο γκολ, ο Μέσι στα 18 του με έκανε να γελοιοποιηθώ…»
Ο Τζανικέντα έκανε δικό του εκείνο το διάσημο τραγούδι του Λιγκάμπουε: «Όχι μέσος, αλλά “μια ζωή σαν… Τζουλιάνο”. Μου το σιγοτραγουδούσε πάντα ο Στέφανο Φιόρε την εποχή της Ουντινέζε, όταν έτρεχα σε όλο το γήπεδο για να ανακτήσω μπάλες. Ποτέ δεν είχα το ταλέντο των μεγάλων, το καθήκον μου ήταν να ρίχνω κάτω τους αντιπάλους». Ο πρώην μέσος, γεννημένος το 1974, ξεκίνησε από τους ερασιτέχνες στην Ποντεκόρβο του, στην επαρχία του Φροζινόνε, και έφτασε μέχρι το Champions League φορώντας τις φανέλες της Λάτσιο και της Γιουβέντους: «Έχω μαρκάρει τον Ρονάλντο, τον Ανρί, τον Τότι, ακόμα και έναν πολύ νεαρό Μέσι. Με τη Λάτσιο έγινα αρχηγός, ακούγοντας τον Ντελ Πιέρο κατάλαβα τι σημαίνει να είσαι ηγέτης». Εδώ και μερικά χρόνια, ο Τζανικέντα επέλεξε να επιστρέψει εκεί όπου όλα ξεκίνησαν: «Προπονώ τα παιδιά της Rappresentativa Serie D, της εθνικής ομάδας νέων ερασιτεχνών. Μαζί με τους σκάουτερ μας επιλέγουμε τους καλύτερους U18 από τις 162 ομάδες του πρωταθλήματος. Κατά τη διάρκεια του έτους οργανώνουμε φιλικά και παίζουμε στο Τουρνουά του Βιαρέτζιο, την καλύτερη ευκαιρία για τους παίκτες να γίνουν αντιληπτοί».
Από τους Γκάτι και Ατσέρμπι μέχρι τους Καμπιάσο και Λούκα: είναι πολλοί εκείνοι που ξεκίνησαν από τη Σέριε D και τα κατάφεραν.
«Ο ερασιτεχνικός κόσμος έχει εξελιχθεί βαθιά. Οι σύλλογοι επενδύουν πολλά και οι προπονητές ξέρουν πώς να αναδείξουν τα παιδιά. Κάθε Κυριακή είναι μια μάχη, οι νέοι μαθαίνουν να αντέχουν στις συγκρούσεις και βελτιώνονται».
Λέγεται συχνά ότι η ανανέωση του ιταλικού ποδοσφαιρικού κινήματος πρέπει να ξεκινήσει από τους νέους. Συμφωνείτε;
«Χρειάζεται θάρρος. Πρέπει να επενδύσουμε στην εκπαίδευση των προπονητών, στις υποδομές. Οι νέοι πρέπει να παρακολουθούνται στην πορεία της ποδοσφαιρικής και προσωπικής τους ανάπτυξης. Ο Cham της Βερόνα, ο Iannoni της Σασσουόλο, ο Prati του Κάλιαρι: όλοι έχουν περάσει από την Εθνική Ομάδα Νέων. Όσοι ξεκινούν από τις ακαδημίες είναι πιο τεχνικά ικανοί, ενώ όσοι κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη Σέριε D ξέρουν τι σημαίνει να έχεις πείσμα και να παλεύεις για κάθε μπάλα».
Εγώ και ο Φιόρε περάσαμε μαζί από την Ουντινέζε στη Λάτσιο. Μου τραγουδούσε «Μια ζωή σαν του Τζουλιάνο…»
Τζουλιάνο Τζιαννικέντα
Χτίσατε την καριέρα σας βασιζόμενος στην επιμονή.
«Όταν έπαιζα στην C2 στη Σόρα, ο Πασκουάλε Λουίσο μου έλεγε χαριτολογώντας: “Έχεις πόδια σαν σίδερα”. Η τεχνική δεν ήταν το δυνατό μου σημείο, το αντισταθμίζα με την αποφασιστικότητα. Στα 21 μου βρέθηκα στην Ουντινέζε του Ζακερόνι. Εκείνα τα χρόνια φοβίζαμε τους πάντες, παλεύαμε πάντα για την Ευρώπη».
Ο πιο συμπαθητικός της ομάδας;
«Ο Τζιοβάνι Στρόπα, έστηνε συνεχώς φάρσες. Μια φορά μπήκε με τη Fiat 500 του στα αποδυτήρια πατώντας την κόρνα. Δεν καταφέρναμε να βγάλουμε το αυτοκίνητο από εκεί».
Αντιμετώπισε τους ισχυρότερους: από τον Ρονάλντο στον Μπάτζιο, περνώντας από τον Ρούι Κόστα και τον Ζιντάν.
«Ο Ρονάλντο ήταν εξωγήινος, αδύνατο να τον σταματήσεις. Μάρκαρα τον Ζινεντίν στην πρώτη μου αναμέτρηση εναντίον της Γιουβέντους, ήταν το 1997. Για να τον ενοχλήσω, δοκίμασα τα πάντα: σπρωξίματα, ολισθήσεις. Αυτός δεν αντιδρούσε. Στο δεύτερο ημίχρονο, με μια πολύ σκληρή είσοδο, με χτύπησε στον αστράγαλο. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να τον εκνευρίσω».
Δύο χρόνια μετά ήρθε η κλήση του Ζοφ στην Εθνική.
«Έπαιξα τρεις αγώνες με την Ιταλία. Σε έναν προκριματικό αγώνα για το Ευρωπαϊκό του 2000 εναντίον της Δανίας δέχτηκα και κόκκινη κάρτα στο τέλος. Η πιο ωραία ιστορία όμως είναι με τον Ρόμπι».
Πείτε μας.
«Ήμασταν αντίπαλοι και συμπαίκτες στην εθνική. Σε δεκαπέντε χρόνια καριέρας έβαλα τέσσερα γκολ. Ο Μπάτζιο με δύο ασίστ κατάφερε να με κάνει να σκοράρω δύο φορές σε ένα φιλικό προπονητικό παιχνίδι».
Το ποδόσφαιρο σας χάρισε πολλούς φίλους: ένας από αυτούς είναι ο Στέφανο Φιόρε.
«Το 2001 μεταγράφηκα μαζί του από την Ουντινέζε στη Λάτσιο για 88 δισεκατομμύρια λιρέτες. Είχε κλάση, όχι όπως εγώ. Στο τέλος κάθε αγώνα, όταν έβγαινα λερωμένος από λάσπη και γεμάτος μώλωπες, μου τραγουδούσε Ligabue: “Μια ζωή σαν… τον Τζουλιάνο. Όχι απλώς μέσος». Είχα την τύχη να γνωρίσω επίσης τον Μποργκόνοβο και τον Μιχαϊλόβιτς, δύο πρωταθλητές που κουβαλάω στην καρδιά μου».
Στη Λάτσιο έκανε το ντεμπούτο του στο Champions League και έγινε μάλιστα αρχηγός.
«Ήταν εκεί ο Νέστα, ο Κρέσπο, ο Ιντσάγκι. Κερδίσαμε το Κύπελλο Ιταλίας νικώντας τη Γιουβέντους στον τελικό το 2004. Ένα χρόνο μετά, ο Ντι Κάνιο σκόραρε το πρώτο γκολ κάτω από την Curva Sud σε εκείνο το ντέρμπι που κερδίσαμε 3-1 εναντίον της Ρόμα. Αντάλλαξα μερικές περιττές κουβέντες με τον Τότι. Για εμάς ήταν μια μεγάλη γιορτή».
Η Γιουβέντους του Καπέλο ήταν ο τελευταίος σημαντικός σταθμός της καριέρας του.
«Στην πρώτη προπόνηση με τη φανέλα των «μπιανκονέρι» έφτασα μια ώρα νωρίτερα. Νόμιζα ότι ήμουν ο πρώτος, αλλά ήταν όλοι εκεί: ο Μπουφόν, ο Τρεζεγκέ, ο Ιμπραήμοβιτς. Την επόμενη μέρα έφτασα δύο ώρες νωρίτερα».
Εκείνο το καλοκαίρι ανακάλυψε το ταλέντο του Μέσι.
«Παίξαμε το Τρόπαιο Γκάμπερ εναντίον της Μπαρτσελόνα. Ο Λέο ήταν 18 ετών. Προσπάθησα να του κλέψω τη μπάλα με μια τάκλιν, εκείνος έστριψε για να με αποφύγει. Έπεσα αδέξια, ο Μέσι είχε ήδη κατευθυνθεί προς το τέρμα. Ο Καπέλο είπε: «Θα γίνει ο καλύτερος στον κόσμο». Είχε δίκιο».
Εσείς επιλέξατε να μείνετε στη Β’ Κατηγορία μετά το Calciopoli.
«Οργάνωσαν μια συνάντηση μεταξύ των πιο έμπειρων παικτών, ο Ντελ Πιέρο είπε: “Η Γιουβέντους είναι πάντα η Γιουβέντους, η κατηγορία δεν έχει σημασία”. Ήμασταν όλοι σύμφωνοι».
Σήμερα ο Τζανικέντα ξεκίνησε ξανά από τους νέους.
«Είχα την τύχη να ζήσω μια υπέροχη καριέρα: Σέριε Α, Τσάμπιονς Λιγκ, Εθνική Ομάδα. Δεν πίστευα ότι θα τα καταφέρω, αλλά τα κατάφερα. Στους νέους λέω να μην σταματήσουν ποτέ να πιστεύουν στα όνειρά τους».