Ο πρώην παίκτης της Κιέβο και η κεφαλιά του 2010 με τον Ρουμάνο στο Μπεντεγκόντι: «Ο Κριστιάν αναγεννήθηκε χάρη στην ψυχική του δύναμη, την ίδια που διαθέτει και ως προπονητής»

Ένας κοφτός θόρυβος, μετά το κενό, και τέλος το φως, που ξαναανάβει και φωτίζει τα πάντα με διαφορετικό τρόπο. Για τον Κριστιάν Τσίβου, το «Μπεντεγκόντι» της Βερόνας θα είναι πάντα ταυτόχρονα η αρχή και το τέλος, το δράμα που παραλίγο να συμβεί και η αρχή μιας δεύτερης ζωής. Στο γήπεδο όπου θα μπει αύριο, για πρώτη φορά ως προπονητής της Ίντερ, ο Ρουμάνος έζησε την πιο μακρά μέρα της ζωής του: 6 Ιανουαρίου 2010, Κίεβο-Ίντερ, χαμένη μπάλα, αυτός και ο Σέρτζιο Πελισιέ κεφάλι με κεφάλι. Μετά την εγχείρηση για την αποκατάσταση του κατάγματος στο κρανίο που του άφησε μια ουλή τόσο μεγάλη, το κράνος έγινε το σύμβολο της αναγέννησης: ο Τσίβου το έβγαζε μπροστά στους οπαδούς σαν το καπέλο του Ντ’Αρτανιάν. Σήμερα ο προπονητής της Ίντερ δεν χρειάζεται προστατευτικά, αλλά δεν έχει ξεχάσει το μάθημα εκείνων των ημερών: όλα είναι εφήμερα, μέσα και έξω από το γήπεδο, γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να χάνουμε από τα μάτια μας το ουσιώδες. Το ξέρει καλά και ο Πελισιέ, ο άλλος πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο άνθρωπος που, ως επίτιμος πρόεδρος, προσπαθεί να αναγεννήσει το Κιέβο, που σήμερα αγωνίζεται στη Σειρά D.

Πελισιέ, δεκαπέντε χρόνια μετά, τι έχει απομείνει από εκείνη τη σύγκρουση που άλλαξε τις καριέρες σας;

«Κοιτάζοντας τη μπάλα, τον βρήκα μπροστά μου: ήμασταν πολύ κοντά για να αποφύγουμε τη σύγκρουση. Έκλεισα τα μάτια και, μπαμ, συγκρουστήκαμε. Έπεσα κι εγώ πολύ βαριά, δεν θυμάμαι πολλά από ό,τι συνέβη αμέσως μετά, παρά μόνο έναν τεράστιο φόβο. Μετέφεραν τον Κριστιάν στο νοσοκομείο, ενώ εγώ επέστρεψα στο γήπεδο για λίγο, αλλά αναγκάστηκα να βγω επειδή δεν έβλεπα πια καλά».

Πότε συνειδητοποιήσατε τη σοβαρότητα της κατάστασης;

«Γρήγορα, από τις αντιδράσεις, τις φωνές, τους γιατρούς γύρω μου. Ήμουν στο έδαφος, αλλά αισθανόμουν ότι ήταν κάτι σοβαρό. Ήθελα να ξαναδώ τον Τσίβου στο νοσοκομείο, ευτυχώς στη Βερόνα έκαναν εξαιρετική δουλειά. Υπήρχαν πολύ καλοί γιατροί, και πιστεύω ότι μέσα στην ατυχία ήταν και τυχερός που βρέθηκε εκεί. Αν είχε συμβεί αλλού, ίσως τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά».

Ο Τσίβου λέει ότι εκείνη την ημέρα ξεκίνησε για αυτόν μια δεύτερη ζωή. Και για εσάς;

«Αυτό το περιστατικό με σημάδεψε πολύ, είμαστε άνθρωποι και, ως εκ τούτου, ανυπεράσπιστοι. Εγώ απλώς ήμουν πιο τυχερός που δεν είχα σωματικές συνέπειες. Στο επάγγελμά μας, δυστυχώς, μπορούν να συμβούν τέτοια πράγματα, αλλά ως επαγγελματίες πρέπει να βγαίνουμε αμέσως στο γήπεδο: δεν είναι εύκολο, αλλά είναι το μυαλό που σε κρατά όρθιο σε τέτοιες στιγμές. Και για τον Τσίβου ήταν καθοριστική μια εξαιρετική ψυχική δύναμη: ήθελε να επιστρέψει αμέσως, το έκανε και ανέκτησε τα πάντα, κέρδισε το Τριπλέτο ως πρωταθλητής. Φυσικά, εκ των υστέρων συνειδητοποιείς πόσο εύθραυστη είναι η ζωή. Ας πούμε απλώς ότι, ευτυχώς, δεν ήταν ούτε η ώρα μου ούτε η δική του».

Τι σχέση χτίσατε μετά;

«Μια εξαιρετική σχέση. Πάντα χαιρετιζόμαστε με χαρά, έχουμε συναντηθεί αρκετές φορές και έχουμε μιλήσει συχνά για το περιστατικό. Εκείνο το ατύχημα, έμμεσα, μας ένωσε κάπως. Δεν με κατηγόρησε ποτέ, ήξερε ότι ήταν ένα περιστατικό του παιχνιδιού. Είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος, παίρνει αυτό που του αξίζει και ως προπονητής. Είναι όμορφος ο τρόπος που παίζει, αλλά και αυτά που λέει».

Σας εξέπληξε το γεγονός ότι δεν έψαξε για δικαιολογίες μετά το ματς με τη Νάπολι;

«Είναι μέρος του χαρακτήρα του να επικεντρώνεται μόνο στο γήπεδο, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς να σπαταλά ενέργεια σε άλλα: είναι σπάνιο πια. Φέτος, τα πρώτα ματς δεν πήγαν καλά, αλλά είχε τη δύναμη να συνεχίσει. Προπονητής είναι αυτός που πιστεύει στις ιδέες του ακόμα και στις αντιξοότητες».

Σας αρέσει η Ίντερ του; Ο Τσίβου είπε ότι τώρα διασκεδάζει να την προπονεί.

«Είμαι της παλιάς σχολής, για μένα μετράει η ουσία. Και η Ίντερ έχει ουσία. Παίζει καλά, αλλά πάνω απ’ όλα είναι αποτελεσματική. Δεν ήταν εύκολο να ξαναξεκινήσει μετά από έναν παλιό κύκλο, και όμως η ομάδα κατάλαβε τις νέες ιδέες. Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς, αλλά το παρόν χαμογελά, φαίνεται ότι υπάρχει ένας προπονητής που αγαπά αυτά τα χρώματα».

Ως επιθετικός, ποια είναι η άποψή σας για τους νεαρούς επιθετικούς της Ίντερ;

«Όσο υπάρχει ο Λαουτάρο, είναι δύσκολο, τόσο για τον Πίο όσο και για τον Μπόνι, αλλά είναι και καλό γιατί έχουν τον καλύτερο δάσκαλο στο σπίτι. Ο Λαουτάρο είναι ένας από τους πιο ολοκληρωμένους επιθετικούς που υπάρχουν, ένας παίκτης που μοιάζει να προέρχεται από ένα ποδόσφαιρο που δεν υπάρχει πια: αν ήμουν στη θέση των νεότερων συμπαίκτων του, θα προσπαθούσα να παρατηρήσω τα πάντα. Κινήσεις, συμπεριφορές, νοοτροπία. Ας σταματήσουμε για μια στιγμή στον Πίο, μια ελπίδα για όλη την Ιταλία: έχει ποιότητα, αποφασιστικότητα και προσωπικότητα, αλλά για να παραμείνει στην κορυφή χρειάζεται μυαλό. Και φαίνεται ότι το έχει».

Μπορεί αυτή η Βερόνα να αποτελέσει πραγματικά απειλή για την Ίντερ;

«Ναι, στη Βερόνα το κοινό παίζει σημαντικό ρόλο. Είναι ένα δύσκολο γήπεδο: αν υποτιμήσεις την ομάδα του Ζανέτι, διακινδυνεύεις. Δημιουργεί πολλές ευκαιρίες, ακόμα κι αν σκοράρει λίγο, αλλά διαθέτει γρήγορους και τεχνικά ικανούς επιθετικούς».

Πότε θα ξαναδούμε τον Πελισιέ, ως διευθυντικό στέλεχος, και τον Τσίβου, ως προπονητή, να είναι και πάλι αντίπαλοι στη Σέριε Α;

«Ελπίζουμε σύντομα, θα ήταν υπέροχο. Είναι ένα όνειρο, και το να ονειρεύεσαι δεν κοστίζει τίποτα. Προσοχή, εμείς στο Κιέβο εξελισσόμαστε: η ομάδα είναι σε καλή κατάσταση, είναι μια πραγματική ομάδα, ανταγωνιστική και σε επίπεδο συλλόγου, αλλά η πορεία προς την Α είναι ακόμα μακρά».