Ο πρώην μέσος: «Μια λάθος πάσα, και ο Μαντσίνι τρελάθηκε. Του απάντησα, και εκείνος πήγε στον Μαντοβάνι. Ο Σιμόνι προσπάθησε να με φέρει στη Νάπολι, ήταν λάθος που δεν τον ακολούθησα. Ακόμα με σταματάνε για το λάκκο του πέναλτι στο Γιουβέντους-Τορίνο…»
Για πολλούς ο Ρικκάρντο Μασπέρο είναι «αυτός του λάκκου». Μια πονηριά που έγινε κλασική, χαρίζοντας ένα απροσδόκητο 3-3 στο Τορίνο στο ντέρμπι του 2001. «Είχα σκοράρει μάλιστα, η ήττα θα ήταν διπλή πικρία. Ευτυχώς πήγε καλά». Μιλάει χωρίς φίλτρα, ανασύρει από τη μνήμη του πόνους και μεγάλες νίκες. «Όταν με την Κρεμονέζε κερδίσαμε στο Γουέμπλεϊ», αλλά και διαφωνίες και κάποιες παρεξηγήσεις. «Τσακώθηκα με τον Μάντσιο και εκ των υστέρων μπορώ να πω ότι έκανα λάθος που δεν εμπιστεύτηκα τον Σιμόνι. Ήθελε να με πάει στη Νάπολι, εγώ επέλεξα να μείνω στην Κρεμόνα για να κρατήσω τον λόγο μου».
Μασπέρο, ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Γεννήθηκες σε μια οικογένεια αθλητών: το ποδόσφαιρο μπήκε στη ζωή σου από την κούνια;
«Ναι, πράγματι έτσι είναι. Ο μπαμπάς μου ήταν ποδοσφαιριστής, έπαιζε στις ακαδημίες της Πιατσέντσα, αλλά δεν τα κατάφερε. Ας πούμε ότι πραγματοποίησα και το δικό του όνειρο. Θυμάμαι τα δάκρυά του την ημέρα του ντεμπούτου μου στην Α’ Κατηγορία».
Σήμερα παίζουν και τα παιδιά σου.
«Ο ένας στην Προ Σέστο, ο άλλος στην Αλεσσάνδρια. Εκτιμώ την επιμονή τους στο να θέλουν να πετύχουν έναν στόχο. Μου θυμίζουν εμένα όταν ήμουν μικρός».
Υπήρξε κάποια στιγμή που κατάλαβες ότι τα κατάφερες;
«Στην Κρεμόνα. Γιατί το σημαντικό δεν είναι να κάνεις το ντεμπούτο σου, αλλά να καταφέρεις να παραμείνεις σε υψηλά επίπεδα. Εμείς στην Κρεμόνα ήμασταν μια ομάδα που μοιραζόμασταν τα πάντα. Ήμασταν μια οικογένεια. Ο Φαβάλι ήταν ένας απίστευτος αθλητικός διευθυντής, αγόραζε καλά και πουλούσε πολύ καλά, διατηρώντας πάντα άθικτο το ομαδικό μας πνεύμα. Ακόμα και οι καινούργιοι ενσωματώνονταν αμέσως. Πιστέψτε με, ήταν κάτι μαγικό».
Φύγατε, όμως.
«Ήθελα να κάνω ένα ποιοτικό άλμα. Με κάλεσε ο Έρικσον και μου είπε «σε θέλω στην ομάδα». Ήταν αδύνατο να πω όχι».
Στη Σαμπντόρια δεν είδαμε τον Μασπέρο της Κρεμόνα. Τι πήγε στραβά;
«Με έβλαπτε λίγο το σύστημα. Τότε, την επόμενη χρονιά πήραν τον Σίντορφ και τον Καρεμπέ και εγώ επέλεξα να φύγω. Διατηρώ, όμως, αξέχαστες αναμνήσεις, όπως ο ημιτελικός του Κυπέλλου Κυπελλούχων με την Άρσεναλ. Ήταν μια απίστευτη πορεία. Έκανα πολλούς δεσμούς και εκείνη τη χρονιά, έναν συγκεκριμένα…».
Με ποιον;
«Τον Ρουντ Γκούλιτ. Περνούσαμε πραγματικά πολύ χρόνο μαζί. Αυτός ήταν ήδη σταρ, εγώ ένας νεαρός στο πρώτο του έτος σε μια μεγάλη ομάδα. Για να βγούμε μαζί έπρεπε να μεταμφιεστεί, κάθε φορά ήταν ένα θέαμα. Έχω πολλές αναμνήσεις από έναν φανταστικό νεαρό: στο δείπνο σε έκανε να γελάς μέχρι δακρύων, στα αποδυτήρια έβαζε μουσική. Μετά έμπαινε στο γήπεδο και μεταμορφωνόταν».
Λέγεται ότι έφυγες λόγω διαφωνίας με τον Μαντσίνι.
«Ας πούμε ότι ο Ρομπέρτο στη Σαμπντόρια είχε μεγάλη εξουσία. Ο Έρικσον τον άκουγε πολύ και ο ρόλος μου ως δεύτερος επιθετικός ήταν κάπως ενοχλητικός. Δεν τσακωθήκαμε ποτέ, εκτός από μια φορά. Αν μπορώ…».
Πείτε μας.
«Ακόμα και στην προπόνηση ήταν πολύ απαιτητικός, μια φορά του έδωσα κακή πάσα και τρελάθηκε. Του απάντησα και τσακωθήκαμε. Δεν έχω τίποτα εναντίον του, αλλά ξέρω ότι πίεσε για την αποχώρησή μου. Και να σκεφτείς ότι μου είπαν ότι μόλις ένα χρόνο πριν ήταν αυτός που είχε προτείνει στον Μαντοβάνι και στον προπονητή να με πάρουν…» .
Στην καριέρα σου είχες πολλούς σπουδαίους προπονητές. Διάλεξε έναν.
«Θα έλεγα τον Σιμόνι, αλλά δεν θέλω να αδικήσω κανέναν. Ο Τζίτζι ήταν για μένα σαν δεύτερος πατέρας. Έκανα λάθος που δεν τον ακολούθησα στη Νάπολι: ήταν το 1996 και πίεζε πολύ για να με πάρει. Με φιλοξένησε δύο μέρες στο σπίτι του για να προσπαθήσει να με πείσει. Εγώ, όμως, επέλεξα να μείνω στην Κρεμόνα επειδή η σεζόν ήταν σε εξέλιξη και είχα δώσει τον λόγο μου στον πρόεδρο και στον Φαβάλι ότι θα βοηθούσα την ομάδα που βρισκόταν σε δυσκολία. Δεν ήθελα να εγκαταλείψω το πλοίο στη θύελλα, δεν είναι στο χαρακτήρα μου. Η γυναίκα μου ακόμα μου το προσάπτει, θα της άρεσε».
Στη συνέχεια, συναντηθήκατε στο Τορίνο.
«Για λίγα παιχνίδια. Επειδή ο Σιμόνι απολύθηκε σχεδόν αμέσως. Αλλά και αυτή ήταν μια φανταστική περίοδος. Όλοι με θυμούνται για το «λάκκο» στο ντέρμπι, αλλά ήταν τρία πολύ όμορφα χρόνια».
Ναι, το λάκκο. Σας σταματάνε ακόμα στο δρόμο;
«Ναι, συμβαίνει να με θυμούνται μόνο γι’ αυτό. Στην πραγματικότητα, είμαι πολύ ευχαριστημένος με την καριέρα που έκανα. Εκείνο στο ντέρμπι ήταν μια πονηριά: ήμασταν 3-3, είχα μόλις σκοράρει το γκολ της ισοφάρισης και μας έδωσαν πέναλτι εναντίον μας. Έτσι πήγα εκεί και «έσκαψα». Ο Σάλας δεν το πρόσεξε και κλώτσησε μέσα στο λάκκο. Η μπάλα πήγε στα ύψη. Οι οπαδοί της Γιούβε ακόμα μου το χτυπάνε».
Και μάλιστα, θα μπορούσατε να καταλήξετε στη Γιουβέντους χρόνια πριν…
«Είναι αλήθεια, ο Φαβάλι είχε πολλές επαφές με τους «μπιανκονέρι» και μου είπε ότι υπήρχε αυτή η πιθανότητα. Εγώ, όμως, αποφάσισα να πάω στη Σαμπ».
Η πιο όμορφη στιγμή;
« Έχω πολλά, αλλά διαλέγω τη νίκη στο Γουέμπλεϊ με την Κρεμονέζε: νικήσαμε τη Ντέρμπι Κάουντι και κατακτήσαμε το Κύπελλο Αγγλο-Ιταλίας. Το να σκοράρεις σε ένα τέτοιο γήπεδο είναι κάτι που το κρατάς μέσα σου για πάντα».
Κάποια λύπη;
«Πήρα λιγότερα από όσα μου άξιζαν. Με έβλαψαν λίγο τα σχήματα και κάποιες επιλογές».
Πριν αποσυρθεί, οκτώ χρόνια στους ερασιτέχνες.
«Είχα επιλέξει να μείνω στο Μπέργκαμο με τη γυναίκα μου, η οποία έχει μια επιχείρηση στην περιοχή. Αναγεννήθηκα. Μετά τη Φλωρεντία είχα χάσει το πάθος μου για το παιχνίδι, αλλά αυτά τα χρόνια μου το ξαναέδωσαν».
Σήμερα είναι προπονητής.
«Προς το παρόν είμαι εκτός δράσης, αλλά περιμένω μια ευκαιρία. Για χρόνια δεν παρακολουθούσα το ποδόσφαιρο, πήγα να δουλέψω στην επιχείρηση και πρέπει να πω ότι μου άρεσε. Τώρα θα δούμε. Ίσως πληρώνω το γεγονός ότι δεν είμαι πολύ δημοφιλής στα ΜΜΕ. Έτσι ήταν και ως ποδοσφαιριστής. Ποτέ δεν μου άρεσε να εμφανίζομαι».