Στην «Χρυσή Πάγκο» κατέλαβε την τρίτη θέση πίσω από τον Κόντε και τον Γκασπ, έριξε βροχή από σουτ στην Αταλάντα χωρίς να την νικήσει, είδε τον σταρ του να χάνει ένα πέναλτι. Αλλά από ψηλά κάποιος παρακολουθεί…

Το Τεχνικό Τμήμα της Ιταλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου απένειμε χθες στον Σέσκ Φάμπρεγας, προπονητή της «Κόμο των θαυμάτων», την τρίτη θέση στο βάθρο της «Χρυσής Πάγκας», πίσω από τον Αντόνιο Κόντε, που κατέκτησε το πρωτάθλημα με τη Νάπολι, και τον Τζαν Πιέρο Γκασπερίνι, που επανέφερε την Αταλάντα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Μια μεγάλη ικανοποίηση για έναν προπονητή που βρίσκεται ακόμα στην αρχή της καριέρας του, η οποία όμως ήρθε ίσως τη λάθος στιγμή, την ημέρα που του έβγαινε πιο φυσικά να καταραστεί το επάγγελμά του. Λίγες ώρες νωρίτερα είχε κατακλύσει την Αταλάντα με σουτ, την είχε διαπεράσει σαν τον Άγιο Σεβαστιανό με περίπου είκοσι σουτ, είχε δει τον καλύτερό του παίκτη (Νίκο Παζ) να χάνει ένα πέναλτι στο τέλος και, αντί για τα 5 και πλέον γκολ που προέβλεπαν οι στατιστικές, δεν είχε σημειώσει ούτε ένα. Και εναντίον της Μίλαν τα πήγε ακόμα χειρότερα.

Αν ψηλά, πάνω από το Κοβερτσιάνο, ο θεός του ποδοσφαίρου είχε διαισθανθεί την παρουσία του, ο Σέσκ πιθανότατα θα του είχε ρωτήσει: «Γιατί, Κύριε; Μα εγώ παίζω καλά, όπως σου αρέσει. Δεν κλείνομαι, δεν ξεκινάω». Και ο θεός του ποδοσφαίρου, σκίζοντας τα σύννεφα της Φλωρεντίας, πιθανότατα θα του είχε απαντήσει: «Σκέψου πόσο βαρετό θα ήταν το ποδόσφαιρο, αν κέρδιζε πάντα και μόνο αυτός που το αξίζει… Εγώ χάρισα στο παιχνίδι ό,τι πιο πολύτιμο υπάρχει: την ελευθερία. Την ελευθερία μιας φάσης, μιας κακής αναπήδησης, ενός χαμένου πέναλτι, την ελευθερία να κερδίζεις παίζοντας άσχημα. Αλλά εσύ είσαι στον σωστό δρόμο, Cesc, στον καλύτερο, αυτόν που οδηγεί μακριά, στο φως. Συνέχισε χωρίς αμφιβολίες και παρηγόρησε εκείνο το αγόρι που παίζει σαν άγγελος. Ένα χαμένο πέναλτι ζυγίζει λιγότερο από ένα φτερό. Αληθινά σου λέω: σε ένα χρόνο θα είσαι ακόμα εδώ, με ένα Χρυσό Πάγκο στην αγκαλιά σου».