Ο πρώην μέσος εντυπωσιάστηκε βαθιά από τον παίκτη του Κόντε: «Είναι από τους καλύτερους στην Ευρώπη, συγχαρητήρια σε όσους τον έφεραν στην Ιταλία»
Υπάρχει πάντα (τουλάχιστον) μια ημερομηνία στη ζωή του καθενός και ο Ντεμέτριο Αλμπερτίνι, που μάλιστα έχει 365 ημέρες γεμάτες από τον εαυτό του, το ταλέντο και την ευφυΐα του, κάθε τόσο, στις 15 Ιανουαρίου, επινοεί κάτι ξεχωριστό. Πριν από τριάντα επτά χρόνια, το 1989 δηλαδή, έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α, και κοίτα τώρα, στον αγώνα Μίλαν-Κόμο (σχεδόν σαν να ήταν χθες, αλλά με αντίστροφη διάταξη γηπέδων) και 37 χρόνια μετά βγήκε για μια βόλτα στην Παβία, με μια δάδα στο χέρι, για αυτή τη διαδρομή Μιλάνο-Κορτίνα που τον περιβάλλει. «Και καθώς περίμενα να έρθει η στιγμή, ένιωσα τη μεγάλη χαρά να ζήσω αυτή τη μέρα· τη στιγμή που φόρεσα τη φόρμα και μετά είδα τη δάδα και στη συνέχεια την κράτησα στα χέρια μου, συγκινήθηκα πολύ». Ο Ντεμέτριο Αλμπερτίνι είναι ένας άνθρωπος, αλλά και το ποδόσφαιρο μιας άλλης εποχής, εκείνης που τελικά μένει για πάντα, λάμψεις μιας εποχής που πρέπει να φυλάξουμε ζηλότυπα, σαν μυθιστορήματα που σε αιχμαλωτίζουν γλυκά.
Ο φανοφόρος Αλμπερτίνι κάνει (σχεδόν) τα πάντα στις 15 Ιανουαρίου…
«Λοιπόν, δεν βαρέθηκα στη συνέχεια της ζωής μου. Ούτε σκοπεύω να το κάνω. Όμως ήταν πραγματικά όμορφο. Ομοιότητες μεταξύ αυτών των δύο γεγονότων: η ομίχλη. Υπήρχε στο Σαν Σίρο τότε, υπήρχε κατά τη διαδρομή προς την Παβία».
Ο Αλμπερτίνι του σήμερα που παρατηρεί το ποδόσφαιρο του χθες και του σήμερα.
«Δεν κάνει το λάθος να παραμένει προσκολλημένος στη μελαγχολία ή στο παρελθόν. Η κοινωνία έχει αλλάξει πολύ, το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση. Πρέπει να το τοποθετούμε στο πλαίσιο του. Και αυτός ο κόσμος, ο δικός μας, τώρα χρειάζεται να γίνει πιο ελκυστικός. Είναι μια πτυχή που έμαθα στην Ισπανία, μια κουλτούρα πολύ κοντά στη δική μας, μια τάση που προέρχεται κυρίως από τη Ρεάλ και τη Μπαρτσελόνα. Το να διαθέτουμε μια ομάδα νεαρών ποδοσφαιριστών που ανήκουν στη χώρα μας πρέπει να αποτελεί παράγοντα. Και ένας άλλος παράγοντας είναι η επιθυμία να σκοράρεις περισσότερο από τους άλλους. Αυτή είναι η φύση του παιχνιδιού».
Είναι μια ιδεολογική αρχή.
«Ο ανταγωνισμός έχει αυξηθεί, υπάρχει μια ανοιχτή αγορά, αλλά πρέπει να δώσουμε νόημα στην ταυτότητα και να ρίξουμε μια ματιά στην ιταλικότητα. Τούτου λεχθέντος, όταν κάνουμε μεταγραφές, θα ήθελα να έρχονται παίκτες που να μας γοητεύουν στο ένα εναντίον ενός».
Ή, αν μη τι άλλο, κυρίαρχες προσωπικότητες όπως ο Σκοτ ΜακΤόμινεϊ.
«Που με εξέπληξε για τις εξαιρετικά υψηλές του ικανότητες, για εκείνη την ευελιξία που κατάφερε να επιβάλει σε ενάμιση χρόνο. Τον έχουμε δει να παίζει παντού: ως κεντρικός μέσος και εξτρέμ, ως επιθετικός – ακόμα και σε αυτή τη θέση – και μετά ως αμυντικός μέσος και οργανωτής. Πόσοι σαν αυτόν υπάρχουν; Ότι ήταν ο καλύτερος μέσος στην Ιταλία δεν το λέω μόνο εγώ, αλλά το έχουν πει και οι συμπαίκτες του, οι οποίοι στο Gran Galà del calcio τον εξέλεξαν MVP. Οι ψήφοι προέρχονται από ανθρώπους σαν αυτόν και έχουν μεγαλύτερη αξία».
Προστιθέμενη αξία: τα γκολ. Αν δεν είναι όμορφα, σχεδόν δεν τα βάζει.
«Σκοράρει πολλά. Και είναι συνήθως αποφασιστικά. Αυτό είναι μια άλλη σημαντική διαφορά σε σχέση με το συνηθισμένο. Λέγοντας αυτά που αποδεικνύει εδώ, ακόμα και μετά τη κατάκτηση του πρωταθλήματος και του Σούπερ Καπ, δεν ξέρω αν είναι και ο καλύτερος στην Ευρώπη, σίγουρα είναι μεταξύ των καλύτερων, και για μένα μοιάζει σχεδόν με λεπτομέρεια, αλλά μπορεί κανείς να προσθέσει: συγχαρητήρια σε όποιον είχε την ιδέα να τον φέρει στη Νάπολι».
Υπάρχει κάτι καλό σε αυτή τη χώρα;
«Πρώτα απ’ όλα ελπίζω ότι ο Γκατούζο θα μας οδηγήσει στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Έχει τις ικανότητες να το καταφέρει χτίζοντας μια ομάδα, γιατί η εξέλιξη δεν περνάει μόνο από την τακτική. Δεν είμαστε κακοί, η ποιότητα υπάρχει, αλλά μας λείπει η ποσότητα. Ζω με ελπίδες, πριν πω ποιος μπορεί να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής. Η εμπιστοσύνη, από την άλλη, δεν κοστίζει τίποτα».
Έχεις μια σειρά από πλεονεκτήματα: ανέφερε μερικούς νεαρούς παίκτες.
«Ο Πίο Εσπόζιτο είναι μια απολαυστική υπόθεση στα 20 του χρόνια και μην εκπλαγείτε. Πρέπει να έχουμε θάρρος να προωθούμε τους νεαρούς. Όπως έχει ο Φάμπρεγας, ο οποίος είπε: «Θα ήθελα περισσότερους Ιταλούς, αλλά δεν τους βρίσκω». Η Κόμο του είναι υπέροχη. Και μετά, εύκολο: ο Νίκο Παζ, στον οποίο δόθηκε η ευκαιρία να δείξει τι αξίζει και είναι μόλις 21 ετών, αν και έχει ήδη κατακτήσει τη σκηνή, και μετά ο Μπερνάμπε της Πάρμα».
Τι βλέπει ο Αλμπερτίνι στο μέλλον;
«Η Ίντερ είναι η ισχυρότερη, μπορεί να πει κανείς. Αλλά δεν κερδίζει πάντα το πρωτάθλημα η ισχυρότερη ομάδα. Ο στόχος είναι μακριά, πρέπει ακόμα να παίξουν όλες μεταξύ τους, υπάρχουν η Μίλαν, η Νάπολι, η Γιουβέντους και η Ρόμα, η καθεμία με τις δικές της ποιότητες. Δεν με εκπλήσσει καμία από αυτές: η Μίλαν με τον Αλέγκρι έχει τον Μόντριτς, τον μαέστρο που κανείς άλλος δεν έχει· η Νάπολι έχει τον Κόντε, κι αυτός νικηφόρος, με πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, αλλά απαιτητικός σε βαθμό που ανεβάζει το επίπεδο του συλλόγου· το ότι η Γιουβέντους με τον Σπαλέτι βρίσκεται εκεί δεν με εκπλήσσει, ακριβώς επειδή έχει τον Σπαλέτι· και η Ρόμα του Γκάσπ έχει υψηλό επίπεδο».