Ο άνθρωπος της ιστορικής νίκης πριν από τρία χρόνια θα την ξαναζήσει τώρα στην Ούντινε: «Η Ιταλία έχει εξελιχθεί. Θέλω να αντιμετωπίσω ξανά τους All Blacks»
Ήταν εκεί πριν από τρία χρόνια. Ήταν στο γήπεδο, στις κερκίδες, στο σπίτι και μπροστά στην οθόνη. Στη Φλωρεντία του, ο Νικολό Κανόνε ήταν ο άνθρωπος που βρισκόταν παντού, ο πιο δύσπιστος και συγκινημένος από όλους στο τελικό σφύριγμα του ιστορικού 28-27 που οι Αυστραλοί ακόμα δεν έχουν ξεχάσει. Και αύριο στο Ούντινε – το πρώτο από τα τρία test match που περιμένουν τους Ατζούρι: το Σάββατο 15 είναι η Νότια Αφρική, το Σάββατο 22 η Χιλή – θα θέλουν να εκδικηθούν αμέσως.
Νικολό, ας ξεκινήσουμε από εκεί, από τις 12 Νοεμβρίου 2022. Τι θυμάσαι;
«Τα πάντα, τα θυμάμαι όλα. Ότι ήμουν πολύ άσχημα πριν τον αγώνα, αλλά ήταν ένα άσχημο που ήταν σχεδόν όμορφο, γιατί ήταν η πρώτη φορά που έπαιζα στο σπίτι μου, στο στάδιο Franchi, όπου υπήρχαν ένα τρισεκατομμύριο φίλοι και συγγενείς. Και στο γήπεδο ήταν και ο αδελφός μου Λορέντζο, κάτι που ούτε στα όνειρά μου… Είναι συναισθήματα που μόνο αυτό το άθλημα μπορεί να σου δώσει».
Το ξανασκέφτηκες την παραμονή του αγώνα Ιταλία-Αυστραλία;
«Φυσικά, πήγα στο τηλέφωνό μου για να ξαναδώ τις φωτογραφίες από το κατόρθωμα. Στην πραγματικότητα, το σκέφτομαι πάντα, άλλωστε στο φόντο του smartphone μου υπάρχουν οι σημαίαδες με το κρίνο της Φλωρεντίας που είδα εκείνη την ημέρα».
Πριν από το ράγκμπι, έπαιξε για εννέα χρόνια ποδόσφαιρο, ως τερματοφύλακας. Στη συνέχεια, πέρασε από τις ακαδημίες, την Accademia, την Petrarca και, τέλος, από το 2018, βρίσκεται στο Τρεβίζο. Μετά την επιτυχία στη Φλωρεντία, είπατε ποτέ στον εαυτό σας «τα κατάφερα»;
«Ποτέ. Σίγουρα αυτή η επιτυχία ήταν ένα σημαντικό στάδιο στην καριέρα μου, αλλά στοχεύω πολύ, πολύ πιο ψηλά».
Ο κύκλος του προπονητή Quesada έχει φτάσει στη μέση, όταν απομένουν περίπου 700 ημέρες για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η Ιταλία του έχει ήδη πάρει μορφή;
«Από την αρχή. Ήταν πάντα πολύ σαφής μαζί μας, πρέπει να αναδείξουμε την ιταλική μας ταυτότητα και το πάθος μας, να γίνουμε πηγή έμπνευσης για τα παιδιά και όχι μόνο. Έτσι καταφέραμε να δημιουργήσουμε γρήγορα την ταυτότητά μας. Τώρα είμαστε πολύ καλά, ανυπομονούσαμε να συγκεντρωθούμε και να δείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε, ξεκινώντας από την Αυστραλία. Θα πρέπει να είμαστε καλοί στο να περιορίσουμε τη δυναμική και την ατομικότητά τους».
Τις τελευταίες ημέρες κάλεσε στο προπονητικό κέντρο και τον φίλο του, τον προπονητή Julio Velasco…
«Ήταν μια πολύ ενθαρρυντική συνάντηση, θα μπορούσα να τον ακούω για ώρες χωρίς να αποσπάται η προσοχή μου. Υπήρχε επίσης χρόνος για μερικές ερωτήσεις και τον ρώτησα πώς προπονούνται οι παίκτες της βόλεϊ, καθώς και άλλα πράγματα που όμως μένουν μεταξύ μας».
Συνήθως συγκινείται με τον εθνικό ύμνο. Πόσα από αυτά τα δάκρυα οφείλονται στη σχολή του πρώτου του προπονητή, του «Ciafo» Ghelardi, και πόσα στην δύσκολη εφηβεία του, που επιδεινώθηκε από το χωρισμό των γονιών του;
«Σίγουρα κάθε φορά είναι ένα σύνολο συναισθημάτων. Ο χωρισμός ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή που με βοήθησε να ωριμάσω και ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον δεσμό με τον αδελφό μου, αλλά αν δεν υπήρχαν οι παππούδες μου, θα ήταν πολύ χειρότερα. Αγαπώ τρελά τους γονείς μου και δεν είμαι σε πόλεμο με κανέναν. Η τύχη ήθελε να συναντήσω την ίδια περίοδο τον «Ciafo», τον προπονητή που, ανάμεσα σε κλάματα και χτυπήματα στο τοίχο, μου άφησε τα περισσότερα σε συναισθηματικό επίπεδο».
Έχεις σταματήσει κάτι μέσω των τατουάζ;
«Ναι, με μια επιγραφή στο πλάι. Συνολικά έχω έντεκα, τα μαορί τα έκανα στη Νέα Ζηλανδία, άλλα σε μια καλύβα στο νησί Σαμόα, όπου ήταν και οι αδελφοί Τουιλάγκι. Αλλά πάνω απ’ όλα έκανα τρία τατουάζ με αποσπάσματα από το Ciclone του Λεονάρντο Πιερατσόνι: The rythm is magic, feel it in your soul και Dos los ramatos! Tappamis!».
Είναι μια μεγάλη πάθος ενός άλλου Φλωρεντινού αθλητή, του σφαιροβόλου Leonardo Fabbri. Γνωρίζεστε;
«Όχι προσωπικά, αλλά έχουμε ανταλλάξει μερικές φορές μηνύματα για να συγχαρούμε ο ένας τον άλλον. Τον θεωρώ motivo di orgoglio για τη Φλωρεντία και την Ιταλία, θα ήθελα πολύ να τον συναντήσω, ίσως μπροστά σε μια ωραία φιλόρεντζα».
Τα ψητά είναι μια άλλη μεγάλη του πάθος. Μαζί με το κυνήγι.
«Και για τον αδερφό μου το ψάρεμα. Όταν επιστρέφουμε στη Φλωρεντία, περνάμε όλο το χρόνο μας στη φύση, με τους φίλους και την οικογένεια. Έτσι είμαστε, κάθε ευκαιρία είναι καλή. Αλλά όχι στο Τρεβίζο, εκεί είμαι 100% συγκεντρωμένος στο ράγκμπι και αν πάω στο δάσος, καταλήγω να χαθώ…».
Από τους δυο σας, ο Λορέντζο είναι ο προορισμένος;
«Θα έλεγα ναι: έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική πριν από μένα, αφού έπαιξε μόνο ένα χρόνο στην Eccellenza. Πάνω απ’ όλα, ήταν πάντα πιο αθλητικός από μένα, εγώ στην αρχή ήμουν λίγο πιο χοντρός».
Ο πρώτος που ορίστηκε ως ένας από τους τέσσερις αρχηγούς της Azzurri, όμως, ήσασταν εσείς.
«Είμαι ευγνώμων για την εμπιστοσύνη του προπονητή και των συμπαίκτων μου, ελπίζω να αναλάβω σύντομα αυτόν τον ρόλο. Αν κοιτάξω πίσω, σκέφτομαι την αποτυχία να κληθώ για τον αγώνα εναντίον της Ναμίμπια στο τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο, που ήταν σίγουρα η πιο δύσκολη στιγμή στην οποία κατάφερα να αντιδράσω, μέχρι που οδήγησα την ομάδα στην τελευταία περιοδεία στη Νότια Αφρική. Και η δίψα μου είναι ακόμα μεγάλη».
Η Ιταλία νίκησε πρόσφατα τη Νότια Αφρική και την Αυστραλία. Θα καταφέρει κάποια στιγμή να νικήσει τους All Blacks;
«Θα ήταν ένα όνειρο. Είμαι φανατικός οπαδός της Νέας Ζηλανδίας πριν από μερικά χρόνια, της ομάδας του Sonny Bill Williams και του Brodie Retallick, θα ήθελα να τους αντιμετωπίσω ξανά».