Ο μέσος που σκόραρε το 2001: «Σκόραρα το τρίτο γκολ και μετά έγινα μπαμπάς. Για αυτόν τον αγώνα εμπιστεύομαι τον Μαξ»
Ένα γκολ στο ιστορικό ντέρμπι που κέρδισε η Μίλαν με 6-0 και οκτώ ημέρες μετά… η γέννηση της κόρης του Γκρέτα. Ο Φεντερίκο Τζούντι δεν ξεχνά τον Μάιο του 2001, ειδικά την (πολύ) γεμάτη εβδομάδα που ξεκινά από τη νίκη στο ντέρμπι της πόλης στις 11 Μαΐου… και καταλήγει στο ροζ φιόγκο της 19ης για την άφιξη της Γκρέτα. «Δύο τέτοιες χαρές τις θυμάσαι για όλη σου τη ζωή», παραδέχτηκε, «φανταστείτε αν συμβαίνουν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα».
Τζιούντι, αυτό ήταν το τελευταίο σου ντέρμπι με τη Μίλαν. Δεν θα μπορούσε να τελειώσει καλύτερα…
«Πράγματι, δεν περίμενα μια τόσο καθαρή νίκη, γιατί λιγότερο από δύο μήνες πριν είχαμε αλλάξει προπονητή (ο Τσεζάρε Μαλντίνι αντί του Ζακερόνι, σημ. συντ.) και επειδή η σεζόν δεν είχε πάρει καλή τροπή. Αυτή η νίκη μας έδωσε νέα πνοή».
Οι οπαδοί των «ροσονέρι» θυμούνται ακόμα εκείνο το 6-0.
«Μετά τα δύο πρώτα γκολ, ο Γκατούζο με έπιανε από τα μαλλιά και με τραβούσε, τόσο έντονη ήταν η αποφασιστικότητά του. Μετά έβαλα το γκολ από το φάουλ για το 3-0 και αρκέστηκε… να με αγκαλιάσει (γελάει, σημ.). Ο Ρίνο είναι για μένα σαν μικρότερος αδελφός: εγώ ήμουν ο αρχηγός της Περούτζια που ανέβηκε από τη Β’ στην Α’ Κατηγορία (το 1995-96, σημ.) όταν αυτός, χωρίς να έχει καν κλείσει τα δεκαοχτώ, ήταν ήδη στην πρώτη ομάδα. Κρίμα που μια μέρα εξαφανίστηκε για να πάει στη Σκωτία…».
Σε εκείνη την Περούτζια ήταν και ο Αλέγκρι.
«Ήταν δίπλα μου στο κέντρο του γηπέδου και, παρόλο που εγώ φορούσα τη χορδή, ο πραγματικός ηγέτης και αρχηγός ήταν αυτός. Πετύχαμε μαζί την άνοδο, αλλά ο Μαξ έφυγε τον επόμενο χρόνο, τον Ιανουάριο. Κρίμα, γιατί είχε απίστευτη προσωπικότητα. Δεν με εξέπληξε που τον είδα να πετυχαίνει τέτοια αποτελέσματα ως προπονητής».
Άρα συμφωνείτε με την απόφαση της Μίλαν να τον φέρει… πίσω στο σπίτι το περασμένο καλοκαίρι;
«Ο Αλέγκρι είναι μάστορας στο να βάζει τα πράγματα στη θέση τους και να δίνει ηρεμία στην ομάδα. Η Μίλαν το είχε ανάγκη μετά τα αποτελέσματα της περασμένης σεζόν: τώρα οι παίκτες είναι υποχρεωμένοι να δώσουν το μέγιστο, γιατί δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες. Ο Μαξ είναι ένας πραγματικός νικητής. Δεν ήταν δυνατόν να βρούμε καλύτερο προπονητή».
Ας επιστρέψουμε σε εκείνο το «απρόβλεπτο» ντέρμπι.
«Βγήκαμε στον αγωνιστικό χώρο με καθαρό μυαλό, η Ίντερ όχι, γιατί πιθανώς η σεζόν της ήταν ακόμα πιο περίπλοκη από τη δική μας. Είχαμε όρεξη για εκδίκηση και θέλαμε να χαρίσουμε μια ικανοποίηση στους οπαδούς, οπότε βγάλαμε μια τρελή απόδοση με ένα πρωτότυπο 4-4-2: ο Καλάντζε και εγώ κεντρικοί μέσοι, ο Γκατούζο και ο Σερτζίνο πλάγιοι. Ο Σέρτζιο ήταν ασταμάτητος και έδωσε τρεις ασίστ, εκτός από το γκολ του 6-0· ο Κομαντίνι και ο Σεβτσένκο σημείωσαν και οι δύο δύο γκολ. Ήταν μια τρελή βραδιά».
Το καλοκαίρι του 2001 αποχώρησες από τους «ροσονέρι», οι οποίοι το 2003 κατέκτησαν το Champions League. Έχεις τύψεις;
«Είχα ακόμα συμβόλαιο με τη Μίλαν, η οποία θα με ανανέωνε, αλλά ο Ματσόνε με ήθελε στη Μπρέσια και η πίεση του Ρομπέρτο Μπάτζιο με ώθησε να πω ναι. Εκ των υστέρων, δεν θα ξαναέκανα αυτή την επιλογή, γιατί πέρασα από μια ομάδα με την οποία είχα κερδίσει το πρωτάθλημα της σεζόν 1998-99 σε μια που πάλευε για την παραμονή: η αλλαγή νοοτροπίας ήταν σημαντική για μένα και έπρεπε να προσαρμοστώ. Μετά πήγα στην Τουρκία και άνοιξα το δρόμο για πολλούς Ιταλούς συναδέλφους που στη συνέχεια πήγαν στο τουρκικό πρωτάθλημα: η κατάκτηση του τίτλου με τη Μπεσίκτας ήταν μια μεγάλη ικανοποίηση».
Στη Μπρέσια είχε ως συμπαίκτη τον Τάρε.
«Έκανε τον Ματσόνε πλούσιο, γιατί ήταν ένας σωματικά δυνατός κεντρικός επιθετικός που αποτελούσε σημαντικό σημείο αναφοράς στην επίθεση. Εναλλάσσονταν με τον Τόνι και πέτυχε πολλά γκολ. Ο Ίγκλι ξέρει από ποδόσφαιρο και στη Μίλαν προσφέρει σημαντική συμβολή».
Αν έπρεπε να εξηγήσεις στους παίκτες που ήρθαν φέτος στο Μιλαλέλο τι είναι το ντέρμπι, τι λόγια θα χρησιμοποιούσες;
«Είναι ένα ξεχωριστό παιχνίδι που, στην εποχή μου, ακόμη και ο σύλλογος προετοίμαζε με μεγάλη προσοχή. Με τον Μπερλουσκόνι και τον Γκαλιάνι, η διοίκηση του συλλόγου είχε οικογενειακό χαρακτήρα και εμείς οι ποδοσφαιριστές έπρεπε να σκεφτόμαστε μόνο το γήπεδο: τα υπόλοιπα, από το σχολείο για τα παιδιά μέχρι τις μπέιμπι-σίτερ, περνώντας από την επιλογή του σπιτιού και του αυτοκινήτου, τα τακτοποιούσε κάποιος από τη Μίλαν. Όλοι αισθανόμασταν την υποχρέωση να δώσουμε πάνω από το 100%. Πάντα, αλλά κυρίως στα ντέρμπι, που ήταν ξεχωριστοί αγώνες όπου οι οπαδοί σε ωθούσαν να δώσεις μέχρι και την τελευταία σταγόνα ιδρώτα. Όταν έβλεπες ορισμένες χορογραφίες στις κερκίδες, σου έρχονταν ρίγη».
Τι αγώνα περιμένετε αύριο;
«Αγωνιστικά σφιχτός και, όπως πάντα, με έντονο πάθος. Μην με ρωτάτε για το αποτέλεσμα ή το φαβορί, αλλά η Μίλαν με τον Αλέγκρι θα φτάσει εκεί γεμάτη ενέργεια και προετοιμασμένη».
Ποιος θα είναι καθοριστικός για τους «ροσονέρι»;
«Ο Μόντριτς, που για μένα είναι… το ποδόσφαιρο. Όταν αγγίζει τη μπάλα, είναι ένα θέαμα».
Και για την Ίντερ;
«Οι τέσσερις επιθετικοί ταιριάζουν όλοι τέλεια μεταξύ τους. Όποιον κι αν επιλέξει ο Τσίβου, δεν θα κάνει λάθος. Ο Λαουτάρο, όμως, είναι ο πιο επικίνδυνος».
Το πρωτάθλημα θα είναι ένα μακρύ… ντέρμπι για το σκουντέτο;
«Απολύτως ναι. Η διαφορά στην κατάταξη είναι μικρή και, μετά την αλλαγή προπονητή, η Γιουβέντους δεν έχει βγει από τη μάχη, καθώς η Ίντερ και η Ρόμα έχουν ήδη χάσει τρεις αγώνες. Πολλοί… Αν ο Μαξ αρχίσει να κερδίζει βαθμούς με συνέπεια, θα είναι δύσκολο για όλους».