Ο πρώην μέσος, που τώρα είναι προπονητής της Εκπροσωπικής Ομάδας της Σέριε D: «Ο Λουίσο στη Σόρα με κορόιδευε για την τεχνική μου, αλλά το αντισταθμίζα με την αποφασιστικότητά μου. Ο Μπάτζιο κατάφερε να με κάνει να βάλω δύο γκολ, ο Μέσι στα 18 του με έκανε να γίνω ρεζίλι…»
Ο Τζαννικέντα έχει υιοθετήσει εκείνο το διάσημο τραγούδι του Λιγκαμπούε: «Όχι απλώς μέσος, αλλά “μια ζωή σαν… Τζουλιάνο”. Ο Στέφανο Φιόρε μου το σιγοτραγουδούσε πάντα την εποχή της Ουντινέζε, όταν έτρεχα σε όλο το γήπεδο για να ανακτήσω μπάλες. Ποτέ δεν είχα το ταλέντο των μεγάλων, το καθήκον μου ήταν να ρίχνω κάτω τους αντιπάλους». Ο πρώην μέσος, γεννημένος το ’51, ξεκίνησε από τους ερασιτέχνες στην Ποντεκόρβο του, στην επαρχία του Φροζινόνε, και έφτασε μέχρι το Τσάμπιονς Λιγκ φορώντας τις φανέλες της Λάτσιο και της Γιουβέντους: «Έχω μαρκάρει τον Ρονάλντο, τον Ανρί, τον Τότι, ακόμα και έναν πολύ νεαρό Μέσι. Με τη Λάτσιο έγινα αρχηγός, ακούγοντας τον Ντελ Πιέρο κατάλαβα τι σημαίνει να είσαι ηγέτης». Εδώ και μερικά χρόνια, ο Τζανικέντα επέλεξε να επιστρέψει εκεί όπου όλα ξεκίνησαν: «Προπονώ τα παιδιά της Rappresentativa Serie D, της εθνικής ομάδας νέων ερασιτεχνών. Μαζί με τους σκάουτερ μας επιλέγουμε τους καλύτερους παίκτες κάτω των 18 ετών από τις 162 ομάδες του πρωταθλήματος. Κατά τη διάρκεια του έτους διοργανώνουμε φιλικούς αγώνες και συμμετέχουμε στο Τουρνουά του Βιαρέτζιο, την καλύτερη ευκαιρία για τους παίκτες να ξεχωρίσουν».
Από τους Γκάτι και Ατσέρμπι μέχρι τους Καμπιάσο και Λούκα: είναι πολλοί εκείνοι που ξεκίνησαν από τη Σέριε D και τα κατάφεραν.
«Ο κόσμος του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου έχει εξελιχθεί σημαντικά. Οι σύλλογοι επενδύουν πολλά και οι προπονητές ξέρουν πώς να βοηθήσουν τα παιδιά να αναπτυχθούν. Κάθε Κυριακή είναι μια μάχη, οι νέοι μαθαίνουν να αντέχουν στις συγκρούσεις και βελτιώνονται».
Λέγεται συχνά ότι η ανανέωση του ιταλικού ποδοσφαιρικού κινήματος πρέπει να ξεκινήσει από τους νέους. Συμφωνείτε;
«Χρειάζεται θάρρος. Πρέπει να επενδύσουμε στην εκπαίδευση των προπονητών, στις υποδομές. Οι νέοι πρέπει να παρακολουθούνται στην πορεία της ποδοσφαιρικής και προσωπικής τους ανάπτυξης. Ο Τσαμ της Βερόνα, ο Ιανόνι της Σασσουόλο, ο Πράτι του Κάλιαρι: όλοι έχουν περάσει από την Εθνική Ομάδα Νέων. Όσοι ξεκινούν από τις ακαδημίες είναι πιο επιδέξιοι τεχνικά, ενώ όσοι κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη Σέριε D ξέρουν τι σημαίνει να έχεις πείσμα και να παλεύεις για κάθε μπάλα».
Εγώ και ο Φιόρε περάσαμε μαζί από την Ουντινέζε στη Λάτσιο. Μου τραγουδούσε «Μια ζωή σαν του Τζουλιάνο…»
Τζουλιάνο Τζιαννικέντα
Χτίσατε την καριέρα σας βασιζόμενος στην επιμονή.
«Όταν έπαιζα στην C2 με τη Σόρα, ο Πασκουάλε Λουίσο μου έλεγε χαριτολογώντας: “Έχεις πόδια σαν σίδερα”. Η τεχνική δεν ήταν το δυνατό μου σημείο, το αντισταθμίζα με την αποφασιστικότητα. Στα 21 μου βρέθηκα στην Ουντινέζε του Ζακερόνι. Εκείνα τα χρόνια φοβίζαμε τους πάντες, παλεύαμε πάντα για την Ευρώπη».
Ο πιο συμπαθητικός της ομάδας;
«Ο Τζιοβάνι Στρόπα, έστηνε συνεχώς φάρσες. Μια φορά μπήκε με τη Fiat 500 του στα αποδυτήρια πατώντας την κόρνα. Δεν καταφέρναμε πια να βγάλουμε το αυτοκίνητο από εκεί».
Αντιμετώπισε τους ισχυρότερους: από τον Ρονάλντο μέχρι τον Μπάτζιο, περνώντας από τον Ρούι Κόστα και τον Ζιντάν.
«Ο Ρονάλντο ήταν εξωγήινος, αδύνατο να τον σταματήσει κανείς. Μάρκαρα τον Ζινεντίν στην πρώτη μου αναμέτρηση εναντίον της Γιουβέντους, ήταν το 1997. Για να τον ενοχλήσω, δοκίμασα τα πάντα: κλωτσιές, ολισθήσεις. Αυτός δεν αντιδρούσε. Στο δεύτερο ημίχρονο, με μια πολύ σκληρή είσοδο, με χτύπησε στον αστράγαλο. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να τον εκνευρίσω».
Δύο χρόνια αργότερα ήρθε η κλήση του Ζοφ στην Εθνική.
«Έπαιξα τρεις αγώνες με την Ιταλία. Σε έναν προκριματικό αγώνα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 εναντίον της Δανίας, δέχτηκα μάλιστα κόκκινη κάρτα στο τέλος. Η πιο ωραία ιστορία, όμως, είναι με τον Ρόμπι».
Πείτε μας.
«Ήμασταν αντίπαλοι και συμπαίκτες στην εθνική ομάδα. Σε δεκαπέντε χρόνια καριέρας έβαλα τέσσερα γκολ. Ο Μπάτζιο, με δύο ασίστ, κατάφερε να με κάνει να σημειώσω δύο γκολ κατά τη διάρκεια ενός φιλικού αγώνα στην προπόνηση».
Το ποδόσφαιρο σας χάρισε πολλούς φίλους: ένας από αυτούς είναι ο Στέφανο Φιόρε.
«Το 2001 μεταγράφηκα μαζί του από την Ουντινέζε στη Λάτσιο για 88 δισεκατομμύρια λίρες. Αυτός είχε κλάση, όχι όπως εγώ. Στο τέλος κάθε αγώνα, όταν έβγαινα βρώμικος από λάσπη και γεμάτος μώλωπες, μου σιγοτραγουδούσε Ligabue: «Μια ζωή σαν… τον Τζουλιάνο. Όχι σαν μέσος». Είχα την τύχη να γνωρίσω επίσης τον Μποργκόνοβο και τον Μιχαΐλοβιτς, δύο πρωταθλητές που κουβαλάω στην καρδιά μου».
Στη Λάτσιο έκανε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ και έγινε μάλιστα αρχηγός.
«Υπήρχαν οι Νέστα, Κρέσπο, Ιντζάγκι. Κερδίσαμε το Κύπελλο Ιταλίας νικώντας τη Γιουβέντους στον τελικό το 2004. Ένα χρόνο αργότερα, ο Ντι Κάνιο σκόραρε το πρώτο γκολ κάτω από την Curva Sud σε εκείνο το ντέρμπι που κερδίσαμε 3-1 εναντίον της Ρόμα. Ανταλλάξαμε μερικές περιττές κουβέντες με τον Τότι. Για εμάς ήταν μια μεγάλη γιορτή».
Η Γιουβέντους του Καπέλο ήταν ο τελευταίος σημαντικός σταθμός της καριέρας του.
«Στην πρώτη προπόνηση με τη φανέλα των «μπιανκονέρι» έφτασα μια ώρα νωρίτερα. Νόμιζα ότι ήμουν ο πρώτος, αλλά ήταν όλοι εκεί: ο Μπουφόν, ο Τρεζεγκέ, ο Ιμπραήμοβιτς. Την επόμενη μέρα έφτασα δύο ώρες νωρίτερα».
Εκείνο το καλοκαίρι ανακάλυψε το ταλέντο του Μέσι.
«Παίξαμε το Τρόπαιο Γκάμπερ εναντίον της Μπαρτσελόνα. Ο Λέο ήταν 18 ετών. Προσπάθησα να του κλέψω τη μπάλα με μια τάκλιν, αλλά εκείνος έστριψε για να με αποφύγει. Έπεσα αδέξια, ενώ ο Μέσι είχε ήδη ξεκινήσει προς το τέρμα. Ο Καπέλο είπε: «Θα γίνει ο καλύτερος στον κόσμο». Είχε δίκιο».
Εσείς επιλέξατε να μείνετε στη Σέριε Β μετά το «Καλτσιόπολι».
«Οργάνωσαν μια συνάντηση μεταξύ των πιο έμπειρων παικτών, ο Ντελ Πιέρο είπε: «Η Γιουβέντους είναι πάντα η Γιουβέντους, η κατηγορία δεν έχει σημασία». Όλοι συμφωνήσαμε».
Σήμερα ο Τζιανικέντα έχει ξαναρχίσει με τους νέους.
«Είχα την τύχη να ζήσω μια υπέροχη καριέρα: Σέριε Α, Τσάμπιονς Λιγκ, Εθνική Ομάδα. Δεν πίστευα ότι θα τα καταφέρω, αλλά τελικά τα κατάφερα. Στους νέους λέω να μην σταματήσουν ποτέ να πιστεύουν στα όνειρά τους».