Τριάντα έξι ομάδες ταυτόχρονα, όπως τότε που η τηλεόραση δεν επέβαλε το «σπαζομαγείρεμα». Και αμέσως ακούμε «Συγγνώμη, Ciotti…»

Ναι, ας επιβιβαστούμε σε αυτή την Τετάρτη των λιονταριών, σαν να ήταν το DeLorean του Doc Brown, και ας χαρίσουμε στον εαυτό μας μια δόση νοσταλγίας. Ταξιδεύουμε στο χρόνο μέχρι τα μακρινά απογεύματα της Κυριακής, όταν όλα τα παιχνίδια ξεκινούσαν την ίδια ώρα και η τηλεόραση δεν είχε ακόμα τη δύναμη να επιβάλλει το «σπαζομαγείρεμα» που είχε νόημα μόνο στο τραπέζι. Εκτός από την Κυριακή, ημέρα της Λειτουργίας, το ποδόσφαιρο γιορταζόταν μόνο την Τετάρτη, που ήταν το ιερό του πιο ιερού: το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η ιερότητα προερχόταν από το γεγονός ότι κάθε πρωτάθλημα εξέφραζε τον δικό του θεό, έναν και μόνο. Σήμερα μια χώρα μπορεί να έχει ακόμη και πέντε υποτιθέμενες θεότητες. Το Champions είναι μια παγανιστική γιορτή, ένα ράβ πάρτι. Μόνο Τετάρτη και Κυριακή, γιατί η εβδομάδα ήταν ένα κουτί σοκολατάκια: την Κυριακή το βράδυ, η τηλεοπτική σειρά· τη Δευτέρα, η αμερικανική ταινία· την Πέμπτη, τα κουίζ του Mike· το Σάββατο, το βαριετέ.

Μετά το κουτί αναποδογύρισε, οι σοκολάτες ανακατεύτηκαν και τώρα, κάθε μέρα, βλέπουμε τα πάντα: ποδόσφαιρο, ταινίες, κουίζ… Αλλά αυτή η Τετάρτη έχει κάτι το παλιό, τη vintage γοητεία της σύγχρονης εποχής: 36 ομάδες που παίζουν την ίδια ώρα, τα αποτελέσματα που αλληλοεπικαλύπτονται, ο πίνακας βαθμολογίας που αλλάζει, η αίσθηση ότι ακούμε στα αυτιά μας τις φωνές του Ameri («Συγγνώμη, Ciotti…»), Provenzali, Ferretti, Cucchi… Όχι στιφάδο, ένα μοναδικό γλέντι σαν χριστουγεννιάτικο δείπνο, τα πάντα, λείπει μόνο το χέλι: Ίντερ, Γιουβέντους, Νάπολι και Αταλάντα κυνηγούν την πρόκριση, ο Μουρίνιο εναντίον της Ρεάλ, ο Τονάλι εναντίον του Κβάρα, ο Οσίμχεν εναντίον του Χάαλαντ… Στο τέλος, επιστρέφοντας στο παρόν, ας ευχηθούμε να βρούμε όλες τις ιταλικές ομάδες ακόμα στο παιχνίδι. Το Κουαρτέτο Cetra.