Ο πρώην Βραζιλιάνος κεντρικός αμυντικός, πρώην παίκτης της Ίντερ και της Ατλέτικο: «Ο Σιμεόνε μετέδιδε πείσμα και αποφασιστικότητα, ο Μαντσίνι ήταν ένας τζέντλεμαν, ο Ντε Μπόερ δεν έγινε κατανοητός. Ο Λουτσιάνο, αντίθετα, ζούσε με τον φόβο ότι θα μιλούσαν άσχημα για αυτόν, δεν αγαπάει όσους έχουν διαφορετικές απόψεις από τις δικές του. Είχαμε διαφωνίες για θέματα που αφορούσαν το γήπεδο και από τότε…»

Ο Ζοάο Μιράντα ξεπέρασε τις προσδοκίες. Σε ηλικία 10 ετών, ενώ η μητέρα του σκούπιζε τα δάκρυά της στην κηδεία του πρώτου της γιου, ο Ζοάο τράβηξε την προσοχή της. «Σου υπόσχομαι ότι θα γίνω ποδοσφαιριστής. Θα τιμήσω τη μνήμη του αδελφού μου». Υπόσχεση που κράτησε. Ο Μιράντα ήταν ένας από τους ισχυρότερους κεντρικούς αμυντικούς της γενιάς του, πρωταθλητής της Europa League το 2012 με την Ατλέτικο και φιναλίστ του Champions League το 2014, όταν το «κεφαλιά» του Σέρχιο Ράμος του άρπαξε από τα χέρια ένα κύπελλο που είχε ήδη κερδίσει. «Στα στημένα ήμασταν οι καλύτεροι. Σκόραρε με κεφαλιά, στο 93ο λεπτό…». Ο Μιράντα, 41 ετών, απαντά από το Σάο Πάολο για να μας διηγηθεί την ιστορία του με την Ατλέτικο και την Ίντερ. Τέσσερα χρόνια στη Μαδρίτη με πέντε τρόπαια, άλλα τόσα στο Μιλάνο, αλλά χωρίς να κερδίσει κανένα. «Άλλη μια μεγάλη λύπη».

Μιράντα, ζεις ακόμα για το ποδόσφαιρο;

«Φυσικά, αλλά χωρίς νοσταλγία. Σταμάτησα στα 38 χωρίς τύψεις. Κέρδισα με τη Σαν Πάολο, με την Ατλέτικο και ήμουν αρχηγός της Βραζιλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Θα ήθελα να δοκιμάσω να γίνω ατζέντης. Κατά τα άλλα, παρακολουθώ τα παιδιά μου: και τα δύο παίζουν ποδόσφαιρο. Ο μεγαλύτερος, ο Joao Vitor, είναι στη Σλοβακία. Και παίζει κεντρικός αμυντικός όπως ο πατέρας του» .

Ποιο ήταν το δίδυμο Μιράντα-Γκοντίν;

«Απαράμιλλο. Θα είμαι ειλικρινής: εκείνη την εποχή δεν υπήρχε κανένας σαν εμάς. Ούτε ο Ράμος-Βαράν στη Ρεάλ ούτε η BBC της Γιουβέντους. Μεμονωμένα ίσως ναι, αλλά μαζί ήμασταν πολύ δυνατοί. Ήμασταν οι πρώτοι στρατιώτες του Σιμεόνε, και με κάνει να γελάω να με αποκαλούν έτσι…».

Γιατί;

«Αν δεν είχα γίνει ποδοσφαιριστής, θα είχα καταταγεί στο στρατό. Με εμάς πίσω, πάντως, κανείς δεν περνούσε».

Πώς έφτασες στη Μαδρίτη;

«Ήμουν βασικός σε μια ομάδα του Σαν Πάολο που δεχόταν λίγα γκολ. Με είχαν προσεγγίσει και η Λάτσιο και η Μίλαν, αλλά η Ατλέτικο μου παρουσίασε ένα σχέδιο και υπέγραψα έξι μήνες νωρίτερα».

Πώς ήταν ο πρώτος Σιμεόνε;

«Όπως τον βλέπετε τώρα. Κάποιος που μας ένωνε στο κέντρο του γηπέδου με τα λόγια του: «Αν είστε οι καλύτεροι στο γήπεδο, δεν με νοιάζει αν χάσετε». Ακόμα κι αν όταν βγαίναμε ηττημένοι ήταν ένα δράμα. Ήταν σαν να αποχαιρετούσαμε ένα μέλος της οικογένειας στην κηδεία. Μας μετέδωσε πείνα και αποφασιστικότητα».

Μια εικόνα για τον τρόπο που ήταν;

«Θυμάμαι τον τρόπο που καθόταν στον πάγκο: πάντα ντυμένος στα μαύρα, γεμάτος αδρεναλίνη, θερμόαιμος. Στο γήπεδο είναι ένας άνθρωπος, έξω είναι άλλος. Όταν τον συναντούσαμε στη Μαδρίτη, ίσως σε κάποιο δείπνο, μας αγκάλιαζε και αστειευόταν με όλους, αλλά κατά τη διάρκεια της προπόνησης μας έσπαγε στο ξύλο. Μιάμιση ώρα έντασης. Και έπρεπε να δώσεις το 100%, αλλιώς σε έτρωγε».

Ποιο είναι πιο δυνατό, το δικό του Ατλέτικο ή το σημερινό;

«Από τεχνική άποψη, το σημερινό. Εμείς το χτίσαμε, το Ατλέτικο. Εγώ, ο Γκοντίν, ο Κουρτουά, ο Χουανφράν, ο Φαλκάο, ο Ντιέγκο Κόστα. Το σημερινό ξεπερνάει ακόμη και την έννοια της αποφασιστικότητας και της πείνας. Μου αρέσει ο Ρασπαντόρι, για παράδειγμα: ένας τόσο τεχνικός παίκτης μπορεί να προσθέσει κάτι στην επίθεση. Θα μπορούσε να είναι το επιπλέον όπλο του Simeone σήμερα».

Ο Cholo είχε πάντα τη φήμη του «κλειδαρά». Εσείς, ως αμυντικός και στυλοβάτης της Ατλέτικο, τι έχετε να απαντήσετε;

«Να προχωρήσουμε και να δούμε τους αγώνες. Μας έχουν πει τα πάντα όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά αυτό που μετράει είναι τα πέντε τρόπαια που κερδίσαμε μαζί του, από τη Λίγκα μέχρι το Europa League».

Ας μιλήσουμε τώρα για την Ίντερ.

«Μόλις έφτασα, το 2015, ένας από τους βοηθούς του Μαντσίνι μου είπε ότι έπρεπε να βελτιωθώ πολύ αμυντικά. Έμεινα λίγο έκπληκτος, γιατί τελικά είχα κάνει κάτι… αλλά είχε δίκιο. Η Σέριε Α με ολοκλήρωσε».

Το 2018 είπε: «Είμαι ο καλύτερος αμυντικός της Σέριε Α». Το επιβεβαιώνεις;

«Φυσικά, ήμουν. Η ιστορία μου μιλάει από μόνη της».

Θα έπαιζες τόσο στην Ίντερ όσο και στην Ατλέτικο σήμερα;

«Ναι. Ο καλύτερος Μιράντα θα ήταν βασικός και στις δύο ομάδες. Οι Νερατζούρι έχουν τρεις πολύ δυνατούς κεντρικούς αμυντικούς, αλλά ο αγαπημένος μου είναι ο Μπαστόνι: γρήγορος, τεχνικός. Μου μοιάζει».

Θα μπορούσατε να δώσετε περισσότερα στην Ίντερ;

«Εξαρτάται από την οπτική γωνία, αλλά γενικά νομίζω ότι ναι. Με τους Μαντσίνι, Ντε Μπόερ και Πιόλι ήμουν βασικός, μετά ήρθε ο Σπαλέτι. Κάποιος που επέβαλε τον φόβο».

Με ποια έννοια, τον φόβο;

«Ως προπονητής, δεν έχω τίποτα να πω: ένας νικητής. Επανέφερε την Ίντερ στο Τσάμπιονς Λιγκ και έθεσε τις βάσεις για το μέλλον, αλλά ως άνθρωπος… ας το αφήσουμε. Ο χειρότερος προπονητής που είχα στην Ιταλία από αυτή την άποψη. Ο Μαντσίνι ήταν ένας τζέντλεμαν, ο Ντε Μπόερ δεν έγινε κατανοητός. Αλλά ο Σπαλέτι ζούσε με τον τρόμο ότι κάποιος θα μιλούσε άσχημα για αυτόν. Αν το προσέξετε, λίγοι είναι οι ποδοσφαιριστές που είχαν καλές σχέσεις μαζί του».

Σε τι δεν συμφωνούσατε;

«Τσακωθήκαμε για θέματα που αφορούσαν το γήπεδο. Δεν του αρέσουν όσοι τον αντιτίθενται και έχουν διαφορετικές απόψεις. Μετά από εκείνη τη διαφωνία, που συνέβη την τελευταία μου χρονιά στην Ίντερ, άρχισα να παίζω όλο και λιγότερο. Με έβαζε να παίζω μια φορά ναι και μια φορά όχι. Έτσι είναι δύσκολο να μπεις σε φόρμα, ειδικά αν παίζεις μόνο στα σημαντικά παιχνίδια».

Το 2019 αφαίρεσε την αρχηγία από τον Ικάρντι. Εν μέρει λόγω των δηλώσεων της Γουάντα.

«Προσωπικά θέματα. Αυτός είναι έτσι: δεν νομίζω ότι σκέφτεται αποκλειστικά την ομάδα. Όταν σε βάλει στο στόχαστρο, έχεις τελειώσει. Ωστόσο, παρά τα όσα έλεγε η Γουάντα, ο Μάουρο ήταν πάντα επαγγελματίας μαζί μας. Και πόσα γκολ έβαζε…».

Το παράπονο που έχει ως παίκτης της Ίντερ;

«Ότι δεν κέρδισε κανένα τρόπαιο».

Ένα σχόλιο για τον Lautaro; Τον συνάντησε την τελευταία του χρονιά στην Ίντερ, πριν επιστρέψει στη Βραζιλία.

«Ένας από τους πέντε καλύτερους επιθετικούς στον κόσμο. Έχει δύναμη, τεχνική και ποιότητα. Μπορεί να σκοράρει ανά πάσα στιγμή».

Πώς θα τελειώσει το Ατλέτικο-Ίντερ;

«Θα έλεγα ισόπαλο. Για το Ατλέτικο νιώθω λίγο περισσότερη αγάπη, αλλά στην Ιταλία πέρασα υπέροχα. Τέσσερα μαγικά χρόνια».