Την Πέμπτη θα μάθουμε τον πρώτο αντίπαλο στο δρόμο προς το Παγκόσμιο Κύπελλο
Τα πλέι-οφ είναι μια ανελαστική σύγκρουση: τα σώματα που συγκρούονται αλλάζουν μορφή μετά τη σύγκρουση. Η Ιταλία γεύτηκε τις καταστροφικές συνέπειες, πρώτα το 2017 και μετά το 2022, χάνοντας για δεύτερη συνεχόμενη φορά την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ωστόσο, είναι πλέον άσκοπο να αναλογιζόμαστε τα λάθη του παρελθόντος, όπως είναι αναχρονιστικό να αναλογιζόμαστε έναν κανονισμό της FIFA που στέρησε από το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο την παραδοσιακή του κεντρική θέση. Το μόνο που μετράει είναι να πετύχουμε τον στόχο μας στους δύο αγώνες που θα διεξαχθούν στις 26 και, ελπίζουμε, στις 31 Μαρτίου.
Θα μάθουμε την πορεία μας την Πέμπτη, στην κλήρωση της Ζυρίχης, με τη συνειδητοποίηση ότι θα παίξουμε τον ημιτελικό στην έδρα μας. Σε τρεις ημέρες θα αποκαλυφθούν και οι πιθανοί αντίπαλοι του ενδεχόμενου τελικού, ο οποίος θα είναι πάντα ένας αγώνας με τον παράγοντα της έδρας να αποφασίζεται από την κλήρωση. Πριν από τρία χρόνια, η Βόρεια Μακεδονία είχε την ανησυχητική προοπτική να παίξει για το Κατάρ στην έδρα της Πορτογαλίας. Ο Μαντσίνι δεν έφτασε καν στον τελικό. Αυτή τη φορά, η νοοτροπία πρέπει να είναι διαφορετική, όπως υπενθυμίζει ο Γκατούζο: πρέπει να επικεντρωθούμε σε ένα γεγονός κάθε φορά, χωρίς να προβάλλουμε φιλοδοξίες πέρα από την πραγματικότητα.
Σκιά— Ως επικεφαλής της κατάταξης, η Ιταλία θα αντιμετωπίσει στον ημιτελικό μία από τις ομάδες της τέταρτης κατηγορίας. Το πρόβλημα όμως είναι ότι εδώ συγκεντρώνονται οι εθνικές ομάδες που αποκλείστηκαν στα προκριματικά και που πέτυχαν τα πιο ικανοποιητικά αποτελέσματα στο Nations. Μεταξύ αυτών, η πιο επικίνδυνη είναι η Σουηδία, η οποία ανέθεσε την αναγέννησή της στον Άγγλο Graham Potter και συγκέντρωσε 1 βαθμό στον όμιλό της. Πώς είναι δυνατόν; Τα μέσα ενημέρωσης αναφέρουν κάποιες εσωτερικές διαφωνίες, που οδήγησαν στην απομάκρυνση του πρώην παίκτη της Μίλαν Tomasson, αλλά η ομάδα έχει πληγεί από τα σωματικά προβλήματα των δύο άσσων της: οι επιθετικοί Gyokeres και Isak μεταγράφηκαν το καλοκαίρι στην Άρσεναλ και τη Λίβερπουλ, για συνολικό ποσό άνω των 200 εκατομμυρίων ευρώ, αλλά δεν μπόρεσαν να συνεισφέρουν. Ο Gyokeres έπαιξε σε τέσσερις αγώνες, ο Isak σε έναν μόνο ως βασικός. Ωστόσο, τον Μάρτιο είναι πιθανό και οι δύο να είναι σε καλή κατάσταση: φανταστείτε αν η Ιταλία είχε αντιμετωπίσει τη Νορβηγία χωρίς τους Haaland και Sorloth…
Οι άλλες— Εν ολίγοις, καλύτερα να αποφύγουμε τη Σουηδία, και όχι μόνο λόγω του τρομακτικού προηγούμενου του 2017. Θα ήταν πολύ πιο άνετο ένα ρεβάνς με τη Μακεδονία, αν βγει ηττημένη από τον… αγώνα μπαράζ για το μπαράζ με την Ουαλία. Διαφορετικά, μεταξύ των τεσσάρων υποψηφίων θα μπουν οι Βρετανοί, οι οποίοι όμως δεν φαίνονται ανίκητοι. Και μιλώντας για το Ηνωμένο Βασίλειο: μια άλλη πιθανότητα για τον ημιτελικό είναι Ιταλία-Βόρεια Ιρλανδία, που φέρνει στο νου άλλες ενοχλητικές αναμνήσεις, αν και παλιές, δηλαδή τον αποκλεισμό από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958. Είναι η μικρή της ομάδας. Ακόμα πιο αδύναμη από τη Ρουμανία, τελευταία επιλογή, που επανακλήθηκε όπως η Σουηδία από το Nations. Μπορεί να νικηθεί, παρά τις αλχημείες του παλιού γέρου Lucescu, γιατί δεν είναι πια η ομάδα του Hagi. Μάλλον είναι, του γιου του Ianis που κληρονόμησε τη φανέλα με το νούμερο 10: με όλο το σεβασμό, δεν είναι το ίδιο πράγμα.