Μιλάει ο Φιλίπο, που εργάζεται στην οργάνωση του Internazionali: «Το γεύμα στο Παρίσι με τον Μανόλο Σαντάνα, τα αστεία με τον Παναττά, η αγάπη της θείας Λέα. Η σιωπή του Σίνερ; Προτιμώ να μην απαντήσω»

«Είναι δύσκολο να μιλήσω για τον πατέρα μου, αλλά ταυτόχρονα και εύκολο». Έτσι ξεκινά ο Φιλίπο Πιετραντζέλι, σε ένα τηλεφώνημα οδυνηρό αλλά και απελευθερωτικό. Στις ώρες του πένθους, το να ανοίξει κανείς το βιβλίο των αναμνήσεων μπορεί να αποσπάσει την προσοχή από το αίσθημα της απώλειας και να επιτρέψει, έστω και φευγαλέα, ένα ταξίδι στο χρόνο.

Φιλίππο, πώς ήταν ο Νικόλα Πιετραντζέλι ως πατέρας;

«Μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά ήταν ένας πατέρας όπως όλοι οι άλλοι. Μας αγαπούσε, μας μεγάλωσε, δεν μας στέρησε ποτέ τίποτα. Βέβαια, ήταν ένας πατέρας που μας απασχολούσε, με την καλή έννοια του όρου. Μας έκανε να ζούμε σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από αυτόν οποιουδήποτε άλλου παιδιού. Όταν ταξίδευε σε όλο τον κόσμο, πρώτα ως παίκτης και μετά ως αρχηγός της ομάδας του Davis Cup, ήταν πάντα μακριά. Μετά εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και αρχίσαμε να μοιραζόμαστε τα πάθη του».

Το τένις;

«Στην πραγματικότητα, εμείς τα παιδιά ασχοληθήκαμε όλοι με διαφορετικά αθλήματα. Εγώ έκανα ιππασία, ο Μάρκο έπαιζε αμερικανικό ποδόσφαιρο, ο Τζιόρτζιο έκανε σέρφινγκ».

Η κλασική εξέγερση ενάντια στη θέληση των γονιών;

«Καθόλου, μας άφηνε πάντα ελεύθερους να διαλέξουμε. Ποτέ δεν μας πίεσε να παίξουμε τένις, και αυτό και επειδή το επώνυμο ήταν βαρύ…».

Τι κοινά πάθη μοιραζόσασταν, λοιπόν;

«Έπαιζα μαζί του στην ποδοσφαιρική ομάδα της Canottieri Roma. Εγώ ως αμυντικός, αυτός στο κέντρο, αν και είχε γεννηθεί ως επιθετικός. Παίζαμε στο Caravella, το ιστορικό τουρνουά μεταξύ συλλόγων, και, λόγω της φιλίας με τον πρίγκιπα Αλβέρτο, οργανώνονταν επίσης αγώνες εναντίον της ομάδας του Πριγκιπάτου του Μονακό».

Κάποια διαφωνία στο γήπεδο;

«Όχι, όχι, αλλά μια φορά οργανώσαμε ένα επεισόδιο του Scherzi a parte. Εγώ και ο αδελφός μου ο Μάρκο προσποιούμασταν ότι αγγιζόμασταν και πέφταμε στο έδαφος, ο διαιτητής σφύριζε ανύπαρκτα φάουλ, και ο μπαμπάς θύμωνε».

Τι αναμνήσεις έχεις από τον Νικόλα Πιετραντζέλι ως παίκτη;

«Όταν κέρδισε το Roland Garros και τα Internazionali, δεν είχα γεννηθεί ακόμα (ο Φιλίππο γεννήθηκε το 1963, σημ. συντ.). Είδα στην τηλεόραση τον τελικό του ιταλικού πρωταθλήματος με τον Αντριάνο Πανατά».

Μπολόνια, 27 Σεπτεμβρίου 1970: αυτό ήταν ένα είδος παράδοσης της σκυτάλης.

«Ο Αντριάνο ήταν πολύ συχνά στο σπίτι μας. Η σχέση του με τον πατέρα μου χαρακτηρίστηκε αμέσως από συνεχείς αστεϊσμούς, από την πρώτη μέρα που γνωρίστηκαν. Και έτσι ήταν μέχρι το τέλος. Τους άρεσε και στους δύο να τσακώνονται φιλικά: ήταν ένα παιχνίδι».

Πώς βίωσε την υπόθεση του τελικού του Κυπέλλου Ντέιβις του 1976; Τις διαμαρτυρίες στην Ιταλία, τις πολιτικές πιέσεις να μην παίξουν στη Χιλή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ και την αποφασιστικότητα του πατέρα σας να πάει ούτως ή άλλως την ομάδα εκεί;

«Ήμουν έφηβος: στην οικογένεια ήταν μια αρκετά δύσκολη περίοδος, αισθανόμασταν κι εμείς ότι το κλίμα δεν ήταν καθόλου χαλαρό. Με τα αδέλφια μου παρατηρούσαμε πάντα ένα περιπολικό της αστυνομίας ή των καραμπινιέρων παρκαρισμένο κάτω από το σπίτι, 24 ώρες το 24ωρο. Λίγα χρόνια αργότερα, ο πατέρας μου μίλησε για απειλές που είχε λάβει εκείνες τις εβδομάδες».

Ποιους αγώνες θυμάστε με μεγαλύτερη ευχαρίστηση;

«Εμείς τα παιδιά τρώγαμε ψωμί και τένις: ήμασταν κομπάρσοι μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Μια φορά συμμετείχα σε ένα γεύμα στο Παρίσι με τον πατέρα μου και τον Μανόλο Σαντάνα, δηλαδή τον παίκτη που του στέρησε τον τρίτο συνεχόμενο τίτλο στο Ρολάν Γκαρός, αλλά που στη συνέχεια έγινε καλός του φίλος. Έναν άλλο μεγάλο αντίπαλο, τον Ροντ Λέιβερ, τον συνάντησα στη Ρώμη, όταν ο μπαμπάς του απένειμε τη Χρυσή Ρακέτα. Και μετά τον ΜακΕνρό, τον Φέντερερ, τον Τζόκοβιτς, τον Ναδάλ…».

Και η Λέα Περόκολι;

«Ήταν σαν θεία: η θεία Λέα. Την αγαπούσε πάρα πολύ, η σχέση της με τον πατέρα μου ήταν ξεχωριστή. Όταν πέθανε, έκλαψα πολύ».

Εσείς καταλήξατε να κάνετε το τένις επάγγελμά σας.

«Μπήκα στην οργάνωση των Internazionali το 1999. Θυμάμαι ένα υπέροχο ταξίδι με τον μπαμπά μου και τον γιο μου στο Σαν Ντιέγκο, για να παρακολουθήσουμε τον τελικό του Fed Cup 2010. Τα τελευταία χρόνια ήμασταν πολύ κοντά: λόγω των προβλημάτων υγείας του, τον συνόδευα στα ταξίδια. Είχα το προνόμιο να είμαι δίπλα του χάρη στη δουλειά που κάνω, και γι’ αυτό ευχαριστώ τη FITP».

Ήσασταν και στη Μάλαγα.

«Ναι, το 2023 κερδίσαμε ξανά το Davis Cup μετά από 47 χρόνια και ήταν πανευτυχής που μπόρεσε να σηκώσει το κύπελλο μαζί με τα παιδιά. Ήταν περήφανος για αυτούς».

Πριν από μερικούς μήνες, ο πρόωρος θάνατος του Τζιόρτζιο.

«Μια τραγωδία. Σε ενάμιση χρόνο, έχασα τη μητέρα μου, τον αδελφό μου και τον πατέρα μου».

Αυτές τις μέρες ο κόσμος του τένις απονέμει δημόσια τιμές σε μια εικόνα αυτού του αθλήματος. Κανένα post στα social media από τον Jannik Sinner, το είδωλο της εποχής μας. Λυπάσαι;

«Προτιμώ να μην απαντήσω».