Ο πρώην επιθετικός της Πάρμα και της Αταλάντα έχει σήμερα ένα εστιατόριο και δεν έχει κανένα παράπονο: «Ήμουν λίγο επαγγελματίας, δεν μου άρεσε να τρέχω. Στην Ίντερ λυπάμαι που εξόργισα τον Μοράτι. Ο Γκιράρντι με απογοήτευσε, αλλά ο χρόνος ήταν ευγενής…»
Αν είναι αλήθεια ότι κάθε αξιοπρεπής αστυνομική ιστορία απαιτεί ένα φόνο, η ιστορία του Ντομένικο Μορφέο είναι μια ιστορία χωρίς ευτυχισμένο τέλος που αφήνει χώρο μόνο για λύπη. Σαν να περιμένουμε ακόμα ένα τέλος, μια δολοφονία δηλαδή. Ο Μορφέο είχε ένα αριστερό πόδι που τραγουδούσε, ήταν προικισμένος με απίστευτη κλάση και θα είναι για πάντα ένοχος που μας έδωσε την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να σημαδέψει μια εποχή. «Ποτέ δεν ήμουν επαγγελματίας. Αν είχα προπονηθεί καλά και είχα άλλο μυαλό, ποιος ξέρει…». Αντ’ αυτού, θα μείνει ένα μεγάλο «What if», μια λύπη για όλα όσα θα μπορούσαν να είχαν γίνει και δεν έγιναν. Βλέποντάς τον να παίζει, είχαμε την αίσθηση ότι είχαμε μπροστά μας ένα ιδιοφυές ταλέντο που δεν χωρούσε σε ένα λαμπτήρα, έναν ταλαντούχο ζογκλέρ που δεν μπορούσε να εκφραστεί πλήρως. Ήταν ένα παιδί-θαύμα όλη του τη ζωή, φορτωμένος με την ευθύνη μιας υπόσχεσης που δεν τήρησε ποτέ. Σήμερα διευθύνει ένα εστιατόριο στην Πάρμα, είναι ευτυχισμένος και όταν ανοίγει την καρδιά του, μιλάει για όλα, δείχνοντας τον εαυτό του όπως τον έχουμε δει σε δεκαπέντε χρόνια καριέρας: αληθινός, άμεσος, κάποιος που σου λέει στα μούτρα τι σκέφτεται και δεν κάνει λεπτές διακρίσεις. Τα θέματα που συζητάμε κυμαίνονται από τον Αντριάνο, τον Γκιλαρντίνο και τον Πραντέλι μέχρι τον νούμερο δέκα της Ίντερ και την καρδιά του που είναι μοιρασμένη μεταξύ Μπέργκαμο και Πάρμα.
Μορφέα, ας ξεκινήσουμε από τα παράπονα. Έχεις κανένα;
«Λυπάμαι που δεν ήμουν πάντα επαγγελματίας. Αν είχα άλλο μυαλό, ποιος ξέρει πού θα είχα φτάσει. Μου έλειπε αυτό, δεν μου άρεσε να τρέχω ούτε να προπονούμαι».
Το 1996, εναντίον της Ισπανίας, σκόραρε το αποφασιστικό πέναλτι για να κερδίσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ21: στη Σέριε Α, εκείνη την εποχή, τον ήθελαν όλοι.
«Έπαιζα με απερισκεψία, για μένα ήταν σταυρός και ευχαρίστηση. Σήμερα ίσως θα χειριζόμουν τα πάντα διαφορετικά. Το ποδόσφαιρο ήταν ο καλύτερος φίλος μου, μου επέτρεψε να έχω όλα όσα έχω σήμερα, αλλά και εχθρός για ορισμένες καταστάσεις που έζησα».
Σας απογοήτευσε κάποιος;
«Έχω τσακωθεί με πολλούς, θα έλεγα σχεδόν με όλους. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου είναι ένας κόσμος χωρίς φιλίες, φτιαγμένος από σχέσεις συμφέροντος. Αν πρέπει να ονομάσω κάποιον που με απογοήτευσε πραγματικά, θα έλεγα τον πρόεδρο της Πάρμα, τον Γκιράρντι. Εγώ θα κατέβαινα και στη Β’ κατηγορία, αλλά αυτός μου κήρυξε πόλεμο. Όμως ο χρόνος είναι καλός κριτής… φάνηκε τι είδους άνθρωπος ήταν».
Στην Πάρμα είδαμε τον καλύτερο Μορφέο;
«Ναι, ένιωσα δυνατός εκεί όπου ήμουν ελεύθερος να είμαι ο εαυτός μου. Στην Πάρμα, στο Μπέργκαμο, στη Βερόνα. Ας πούμε ότι δεν μου άρεσαν οι τακτικές επιβολές».
Αν μπορούσατε να πείτε ένα ευχαριστώ;
«Θα το έλεγα στον Πραντέλι. Με έκανε να ντεμπούταρω, ήταν σαν δεύτερος πατέρας μου. Ένας πολύ προετοιμασμένος, ικανός, έξυπνος προπονητής. Ο καλύτερος που είχα ποτέ και ένας από τους καλύτερους στην Ευρώπη».
Στην καριέρα σας έχετε παίξει δίπλα σε πολλούς μεγάλους επιθετικούς. Μια αναμνηστική εικόνα για τον καθένα. Ο Γκιλαρντίνο;
«Στην Πάρμα με τον Γκίλα διασκεδάσαμε πολύ. Σκεφτείτε ότι στην προπόνηση κανείς δεν τον ήθελε, δεν σκόραρε ούτε με τα χέρια. Τότε τραυματίστηκε ο Αντριάνο και άρχισε να σκοράρει ασταμάτητα. Πόσες ασίστ του έκανα…».
Ο Αντριάνο τον ανέφερε εσείς. Ήσασταν μαζί τόσο στη Φλωρεντία όσο και στην Πάρμα.
«Ένα θηρίο. Για μένα ο ισχυρότερος που έχω δει ποτέ. Εγώ και ο Adri ήμασταν πολύ δεμένοι. Τον πήγα μαζί μου στο San Benedetto dei Marsi και σε ένα μπαρ είδαμε μερικούς ηλικιωμένους να παίζουν χαρτιά. Έτσι μου είπε «στο πρώτο γκολ που θα κάνω θα πανηγυρίσουμε έτσι». Σκόραρε αμέσως και πανηγυρίσαμε με αυτόν τον τρόπο».
Λέγεται ότι ο Ιντσάγκι του έδωσε 5 εκατομμύρια μετά τη νίκη του στο πρωτάθλημα σκόρερ με την Αταλάντα τη σεζόν 1996-1997.
«Ήταν δύσκολο να βλέπεις τον Πίπο να βγάζει τα χρήματα… ας πούμε ότι ήταν λίγο τσιγκούνης. Αλλά στο Ρέτζιο, πριν από τον τελευταίο αγώνα, μου είπε ότι αν τον βοηθούσα να κερδίσει τον τίτλο του πρώτου σκόρερ, θα μου έδινε 5 εκατομμύρια λιρέτες. Σκόραρε δύο γκολ και μου έκοψε την επιταγή στα αποδυτήρια. Πήγα όλη την ομάδα για δείπνο, πάντα ήμουν γενναιόδωρος».
Στη Φλωρεντία του έδωσαν «φανέλες της ντροπής», με τη λέξη «άξιος» και το σύμβολο του ευρώ στη θέση του κρίνα. Και εκεί, απάντησε με τον ίδιο τρόπο…
«Το σημαντικό είναι να μην χαμηλώνεις ποτέ το κεφάλι. Δεν είχαν καταλάβει τίποτα, με κατηγορούσαν ότι δεν προσπαθούσα και ότι ήθελα να βάλω την εταιρεία σε καθυστέρηση. Υπήρχαν ακόμη και εκείνοι που έλεγαν ότι επινόησα τους τραυματισμούς…».
Λέγεται ότι στην Αταλάντα κέρδισε μια θέση στην αρχική ενδεκάδα χτυπώντας ένα δέντρο τρεις φορές στη σειρά…
«Ο Πραντέλι μου είπε ότι αν το χτυπούσα, αυτό σήμαινε ότι ήμουν καλά και μπορούσα να παίξω. Με πήγε σε ένα λόφο και με προκάλεσε. Κέρδισα εγώ».
Τι δεν πήγε καλά στην Ίντερ;
«Ήμασταν μια μεγάλη ομάδα, προσωπικά έβαλα γκολ στο Τσάμπιονς Λιγκ και πιστεύω ότι έκανα το καθήκον μου. Ναι, όμως, ήμουν ο νούμερο δέκα και μπορούσα να κάνω περισσότερα. Ξέρω ότι εξόργισα τον Μοράτι, όλοι περίμεναν πολλά από μένα».
Πιστεύεις ότι σου έλειψε κάτι;
«Είχα τις ικανότητες να είμαι βασικός στην Εθνική, αλλά δεν είχα το μυαλό. Τότε, σε κάποιο σημείο, τα υπόλοιπα πήραν το πάνω χέρι από το ποδόσφαιρο και την επιθυμία μου να παίζω, οπότε σταμάτησα. Δεν διασκέδαζα πια. Σήμερα διευθύνω το εστιατόριό μου στην Πάρμα και είμαι ευτυχισμένος, η ζωή δεν τελειώνει με το ποδόσφαιρο».
Αντίθετα, στην εθνική ομάδα ανδρών δεν έκανα ποτέ το ντεμπούτο μου…
«Στην εποχή μου υπήρχε πολύς ανταγωνισμός, αλλά λυπάμαι που δεν έκανα ποτέ το ντεμπούτο μου. Αν έπαιζα τώρα, θα έκανα άλλες επιλογές, χωρίς όμως να χάσω την ταυτότητά μου και τον τρόπο που είμαι. Ξέρω ότι δεν εκμεταλλεύτηκα πλήρως το ταλέντο που είχα». Σας λείπει το ποδόσφαιρο σήμερα; «Όχι, αντίθετα, με αηδιάζει αυτό που βλέπω. Δεν θα επέστρεφα ποτέ. Το βρίσκω ένα ψεύτικο κόσμο».