Συγκεντρώσαμε τους βαθμούς των 100 πρώτων παικτών της κατάταξης ATP ανά εθνικότητα. Η Ιταλία βρίσκεται πρώτη, με την Ισπανία στην τρίτη θέση
Η χρυσή εποχή του ιταλικού τένις βρίσκεται στις συγκινήσεις, σε εκείνη τη μαγική συμβίωση μεταξύ των 13 χιλιάδων θεατών της Inalpi Arena και του ήρωα που περίμεναν μια ζωή. Και βρίσκεται στους αριθμούς: ψυχρούς, ορθολογικούς, αδιαμφισβήτητους. Γύρω από τον Jannik Sinner υπάρχει ένα κίνημα υψηλού επιπέδου: η τύχη να έχουμε έναν πρωταθλητή που δεν είχε ξαναθαυμαστεί σε αυτά τα μέρη πρέπει να θεωρηθεί ως η δίκαιη ανταμοιβή για τη δουλειά που έχει επιτελέσει η ομοσπονδία, οι λέσχες και οι ιδιωτικές ομάδες την τελευταία εικοσαετία. Ακριβώς την επομένη του δεύτερου θριάμβου στο Τορίνο, η κατάταξη που συνέταξε η ATP τοποθετεί την Ιταλία στην κορυφή του κόσμου. Χρησιμοποιώντας ως παράμετρο τους πόντους που έχουν συγκεντρώσει οι παίκτες που βρίσκονται στην πρώτη εκατοντάδα – ένα μέτρο που λαμβάνει υπόψη τόσο την αριστεία όσο και το βάθος του επαγγελματικού δυναμικού – η χώρα μας φτάνει τους 23.732 πόντους, ξεπερνώντας την τελευταία εβδομάδα τις Ηνωμένες Πολιτείες (23.074). Το βάθρο συμπληρώνει, σε απόσταση, η Ισπανία του Κάρλος Αλκαράζ (18.099). Ακολουθούν η Γαλλία (14.023) και, πιο μακριά, με 7.631 έως 7.019 βαθμούς, η Αργεντινή, η Ρωσία, η Αυστραλία, η Σερβία, ο Καναδάς και η Γερμανία. Η κατάταξη στο τέλος του έτους είναι η σφραγίδα ενός παραμυθένιου 2025. Μπορούμε να καυχηθούμε για έναν από τους «Big Two», ο οποίος χωρίς την τρίμηνη αναστολή λόγω της υπόθεσης Clostebol θα είχε κλείσει τη σεζόν στην κορυφή (ο Αλκαράζ, μπροστά με 550 πόντους, έπαιξε τέσσερα τουρνουά περισσότερα). Και καλωσορίζουμε έναν δεύτερο Ιταλό στην πρώτη δεκάδα του κόσμου: τον Λορέντζο Μουσέτι, ικανό να αποδώσει στο χώμα στο επίπεδο των πρώτων 3-4. Δεν είναι τυχαίο ότι τον Ιούνιο ο παίκτης από την Καρράρα έφτασε στην έκτη θέση.
Τα Finals ήταν καθοριστικά για να ξεπεράσει τον αμερικανικό γίγαντα: ο Jannik, με τους 1.500 πόντους της νίκης, δημιούργησε μια διαφορά 7.365 πόντων μεταξύ του ιδίου και του Taylor Fritz, Νο. 6 και πρώτου Αμερικανού. Ο Λορέντζο, με την πρώτη πρόκριση στην καριέρα του και τους 200 πόντους της νίκης στον όμιλο εναντίον του Ντε Μιναούρ, έβγαλε από την όγδοη θέση τον Μπεν Σέλτον, Νο 9 και δεύτερο Αμερικανό. Βέβαια, οι ΗΠΑ – μία από τις ιστορικές δυνάμεις του τένις – έχουν 15 παίκτες στους πρώτους 100 της κατάταξης. Αλλά η Ιταλία, που έχει λιγότερο από το ένα πέμπτο του πληθυσμού τους, έχει εννέα, εκ των οποίων τέσσερις στην πρώτη 30άδα. Φέτος ο Φλάβιο Κομπόλι και ο Λουτσιάνο Νταρντέρι έφτασαν στην καλύτερη κατάταξή τους: αντίστοιχα 17ος (τώρα είναι 22ος) και 26ος. Όσον αφορά τον Darderi, είναι χαρακτηριστική η παρατήρηση του Sinner πριν από λίγες ημέρες: «Μπορούμε να μην καλέσουμε τον νούμερο 26 στον κόσμο, που είναι ο Darderi, επειδή υπάρχει ο Cobolli, υπάρχει ο Musetti, υπάρχουν πάρα πολλοί άλλοι. Και έχουμε μια απίστευτη ομάδα διπλού (Bolelli/Vavassori, έβδομο ζευγάρι στον κόσμο, σημ. συντ.)». Ενώ ο Λορέντζο Σονέγκο ολοκλήρωσε την περιοδεία με ανοδική πορεία (39ος) και κέρδισε την κλήση στην Εθνική, ο πρώην top ten Ματέο Μπερετίνι φρενάρισε λόγω σωματικών προβλημάτων. Διαφορετικά, θα τον βρισκόμασταν πολύ πιο ψηλά από την 56η θέση που κατέχει σήμερα. Την εικόνα συμπληρώνουν ο Matteo Arnaldi (63ος), ο οποίος αναμένεται να ανακάμψει μετά την άνοδό του στην 30ή θέση το 2024, ο Mattia Bellucci (74ος) και ο Luca Nardi (87ος). Οι δύο τελευταίοι βελτίωσαν το προσωπικό τους ρεκόρ κατά τη διάρκεια του έτους (63η και 67η θέση). Ένα άλλο στοιχείο είναι εντυπωσιακό: εκτός από τους «βετεράνους» Sonego και Berrettini, όλοι οι άλλοι είναι μεταξύ 22 και 24 ετών. Το παρόν, αλλά και το μέλλον είναι βαμμένο μπλε. Και οι νέες γενιές αποκτούν εμπειρία στα μικρότερα κυκλώματα: ο Cinà (18 ετών) και ο Vasamì (17) είναι οι πιο υποσχόμενοι.
οι τίτλοι — Η απόδειξη αυτής της ποικιλίας πρωταγωνιστών βρίσκεται στο παλμαρέ. Την περασμένη σεζόν, οι Ιταλοί τενίστες κατέκτησαν 11 τίτλους ATP. Ο Σίνερ, φυσικά, έφερε στο σπίτι τα πιο διάσημα τρόπαια: δύο Grand Slam (Australian Open και Wimbledon), τα Finals, το Masters 1000 του Παρισιού, καθώς και τα 500 του Πεκίνου και της Βιέννης. Αλλά ξεχωρίζουν επίσης τα τρία τουρνουά που κέρδισε ο Νταρντέρι (τα 250 του Μαρακές, του Μπάστατ και του Ούμαγκο) και το νταμπλ του Κομπόλι (Αμβούργο 500, Βουκουρέστι 250). Για το 2026 αναμένεται η σφραγίδα του Musetti, ο οποίος φέτος έφτασε τρεις φορές στον τελικό, στο 1000 του Μόντε Κάρλο και στα 250 του Τσενγκντού και της Αθήνας. Μια παρατήρηση: μέχρι τώρα μιλήσαμε για τους άνδρες, αλλά στο πάνθεον του τένις μας μια θέση στην πρώτη γραμμή ανήκει στην Jasmine Paolini, η οποία κατάφερε να επιβεβαιώσει τη θέση της στην πρώτη δεκάδα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.