Ο προπονητής της ιστορικής ανόδου στη Σέριε Α: «Η σημερινή ομάδα είναι καλή. Πρέπει να διατηρήσει αυτή τη συνέπεια και διαθέτει πολλούς δυνατούς επιθετικούς»

Από τη «Λονγκόбарδα» μέχρι το «κίτρινο άρμα» έχουν περάσει 23 χρόνια, μια ολόκληρη γενιά. Η Μόντενα σήμερα κοιτάζει την ομάδα της και νιώθει πιο νέα. Ο Αντρέα Σοττίλ βρίσκεται στην κορυφή μετά από ένα ξεκίνημα πανομοιότυπο με αυτό του Τζιάνι Ντε Μπιάσι, ο οποίος έφτασε με δυναμική μετά την άνοδο στη Σέριε Β και προχώρησε κατευθείαν στη Σέριε Α. Ίδιος αριθμός νικών, ισοπαλιών, ηττών και γκολ που δέχτηκε: η μόνη διαφορά είναι στα γκολ που σημείωσε, με την ατομική επίθεση της περιόδου 2001-02 να έχει τρία περισσότερα (22 έναντι 19) σε σχέση με την τρέχουσα. Θα τελειώσει με τον ίδιο τρόπο; Ο Ντε Μπιάζι παρακολουθεί από μακριά, μελετά την κατάσταση και δέχεται τη σύγκριση. Και γίνεται κι αυτός ξανά νέος.

Έχετε δει αυτή τη Μόντενα;

«Πολλές φορές στην τηλεόραση, ποτέ από κοντά. Θα πάω σύντομα, το υπόσχομαι».

Ποια είναι η αίσθησή σας;

«Είναι μια καλή ομάδα. Πρέπει να διατηρήσει αυτή τη συνέπεια και έχει πολλούς δυνατούς επιθετικούς: η εναλλαγή τους θα είναι καθοριστική. Ο Τσικιτσόλα είναι εγγύηση, δεν έχει κερδίσει πρωταθλήματα τυχαία: είναι 35 ετών, αλλά εγώ είχα τον Μπαλότα…».

Ο Σοτίλ παίζει με 3-5-2, ενώ εσείς παίζατε με 3-4-1-2. Μικρή διαφορά…

«Δύο ομάδες της κατηγορίας, αρκετά νέες, που μοιάζουν μεταξύ τους. Παίζαμε έτσι επειδή όλοι έπαιζαν 4-4-2: με αυτόν τον τρόπο δημιουργούσαμε αριθμητική υπεροχή ανεβάζοντας έναν από τους κεντρικούς αμυντικούς, που σήμερα ονομάζονται «μπρατσέτι».

Εσείς είχατε τον οργανωτή.

«Ο Ρούμπενς Πασίνο ήταν καλός στο να βρίσκεται ελεύθερος στο τρίτο του γηπέδου, να δίνει ασίστ και να ανοίγει το παιχνίδι προς τα πλάγια, όπου οι παίκτες πίεζαν πολύ. Σήμερα ίσως η Μόντενα έχει λιγότερη φαντασία, αλλά είναι πολύ οργανωμένη, σταθερή και αξιοποιεί τις ατομικές ικανότητες».

Άλλες διαφορές;

«Οι αντίπαλοι. Εναντίον μας ήταν η Κόμο του Πρετσιόζι που τερμάτισε πρώτη, μετά η Νάπολι, η Κάλιαρι, η Τζένοα και η Σαμπντόρια, ομάδες που έπαιζαν σημαντικό ποδόσφαιρο».

Πότε καταλάβατε ότι μπορούσατε να ανεβείτε στην Α;

«Το 4-1 επί της Νάπολι στην τρίτη αγωνιστική, το βράδυ, τρίτη συνεχόμενη νίκη: υπέροχο ποδόσφαιρο και όμορφα γκολ. Η ομάδα είχε προσωπικότητα».

Η πρώτη σας ήττα ήρθε στην 11η αγωνιστική, ενώ η σημερινή Μόντενα στην 10η, στο ντέρμπι στο Ρέτζιο.

«Εναντίον της Έμπολι, γκολ του Ντι Νατάλε: ένα μαγεμένο παιχνίδι, έβρεχε ελαφρά. Η ήττα από τη Ρετζιάνα, αντίθετα, με εξόργισε…».

Γιατί;

«Επειδή στη Μόντενα υπάρχει ένας λανθάνων πεσιμισμός. Έτσι ήταν και με εμάς, παρά το γεγονός ότι είχαμε κερδίσει τη Σέριε C. Μετά το ντέρμπι άκουσα οπαδούς πικραμένους: καταλαβαίνω ότι τους ενδιέφερε πολύ το ματς με τη Ρετζιάνα, αλλά η αρνητικότητα δεν βοηθά».

12 Μαΐου 2002, 0-0 στο γήπεδο της Τζένοα και η Μόντενα στη Σέριε Α.

«Η ισοπαλία ταίριαζε σε όλους. Εκείνη την ημέρα έγινε γνωστό το παρατσούκλι “Longobarda”: είχε γίνει παράδοση να βλέπουμε στο λεωφορείο την ταινία του Λίνο Μπάνφι».

Πώς θα μπορούσε να αποκαλείται σήμερα η Μόντενα; «Δεν ξέρω, πρέπει να βρουν κάτι. Ωστόσο, το “κίτρινο άρμα μάχης” ταιριάζει».

Όταν ήσασταν εσείς εκεί, η Μόντενα πέρασε από τον Μοντανιάνι στον Αμαδέι, σήμερα υπάρχει ο Ριβέτι.

«Όλοι σημαντικοί ιδιοκτήτες. Έχω γνωρίσει τον Ριβέτι, είναι πολύ έξυπνος και ικανός, έχει εμπιστευτεί αξιόλογους συνεργάτες, αυτό ήταν το μεγάλο του πλεονέκτημα».

Τότε όπως και σήμερα, η Μόντενα προπονείται στο γηπέδιο πίσω από τις κερκίδες. Αλλά τουλάχιστον τώρα δημιουργείται ένα αθλητικό κέντρο…

«Ναι, είναι θεμελιώδες στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Δεν μπορείς πια να δουλεύεις σε τέτοιες συνθήκες. Εξάλλου, σήμερα αυτό το γήπεδο συντηρείται: στην εποχή μας, είτε βρεγμένο είτε στεγνό, ήταν πάντα εντάξει».

Τις τελευταίες ημέρες βρέθηκε στο Παλέρμο για τα 125 χρόνια του συλλόγου.

«Θα χαρώ πολύ αν η Μόντενα και το Παλέρμο ανέβουν στην Α, και για τον φίλο μου τον Κάρλο Όστι».