Μια ζωή στη Ρόμα, ένα πρωτάθλημα στη Μίλαν. Ο Αλεσάντρο μιλάει για τον εαυτό του: «Ξεκίνησα κλέβοντας τις πάσες του Πιζάρο, στη Μπάρτσα ένα γκολ που αξίζει δύο. Και αν πρέπει να πάω στη μάχη, παίρνω μαζί μου τον Νάινγκολαν»
Αν είναι αλήθεια ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι, υπάρχουν πάντα μέρη στα οποία επιστρέφεις με χαρά. Αυτά του Alessandro Florenzi έχουν περισσότερο χώμα παρά γκαζόν για να παίζεις μπάλα, φωνές παιδιών και πολυκατοικίες παντού. Εκεί αποχαιρέτησε το ποδόσφαιρο πριν από μερικούς μήνες με ένα βίντεο φτιαγμένο με την καρδιά, εκεί ξεκίνησε η περιπέτειά του. «Οι γονείς μου διαχειρίζονταν ένα γήπεδο στην Ακίλια, κοντά στη Ρώμη. Όταν έβγαινα από το σχολείο, πήγαινα πίσω από τα κοντέινερ που χρησίμευαν ως αποδυτήρια, υπήρχε ένα μικρό χωράφι όπου περνούσα τις μέρες μου με μια μπάλα, το τριπλό σφύριγμα μου το έδινε η μητέρα μου όταν φώναζε ότι κλείναμε και έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι. Ήμουν ένα ευτυχισμένο παιδί, ήμουν μικρός και όλοι με φώναζαν Σαντρίνο».
Ένα ευτυχισμένο και ταλαντούχο παιδί. Τον ήθελαν τόσο η Λάτσιο όσο και η Ρόμα.
«Οι γονείς μου μου είπαν: διάλεξε εσύ, το μέρος όπου νιώθεις πιο άνετα. Και μόλις βγήκα από την Τριγκόρια, είπα αμέσως: «Θέλω να παίξω εδώ». Δεν πίστευα ότι θα περάσω σχεδόν όλη μου την καριέρα εκεί…».
Το όνομά του εμφανίζεται σε 1039 τίτλους του Sports Prediction, ο πρώτος: «Florenzi, η Roma έχει τον νέο Pizarro».
«Έπαιζα χαμηλά στο κέντρο του γηπέδου σε ένα τρίο και εκείνη την εποχή ο «Pek» έκανε κουμάντο, έκλεβα κινήσεις και παιχνίδια από αυτόν. Ένας άλλος που λάτρευα ήταν ο Φάμπρεγας. Μετά έπαιξα σε πολλές θέσεις, ήμουν η χαρά των φανταστικών ποδοσφαιριστών, με αγόραζαν και κέρδιζαν».
Είχε δύο βαπτίσεις στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
«Το ντεμπούτο μου στη Σέριε Α στη θέση του Τότι, αξέχαστο. Και ο δανεισμός μου στην Κροτόνε, που μου άλλαξε τη ζωή. Για πρώτη φορά ζούσα μόνος μου και μάλιστα σε μια νέα πόλη, έπρεπε να κάνω τα ψώνια μου, να μαγειρεύω… πράγματα που σε κάνουν άντρα».
Florenzi, ποδόσφαιρο και βιντεοπαιχνίδια. Εκείνη τη φορά στη Σουηδία με την Under 21…
«Kalmar, 2013, πλέι-οφ προκριματικών για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ήμασταν μια ομάδα που πίστευε στη γρουσουζιά, σε κάθε μετακίνηση δεν μπορούσε να λείψει ένα παιχνίδι στο Play. Στο ξενοδοχείο κοιταχτήκαμε στα μάτια αφού βγήκαμε από τα δωμάτια, υπήρχε ένα πρόβλημα: οι τηλεοράσεις ήταν παλιές, δεν είχαν υποδοχή για καλώδια. Αλλά δεν μπορούσαμε να εγκαταλείψουμε αυτό το τελετουργικό, κάναμε μια συλλογή χρημάτων, στείλαμε τον υπεύθυνο Τύπου να αγοράσει μια τηλεόραση και επέστρεψε με ένα τεράστιο πράγμα. Η γρουσουζιά έπιασε, την επόμενη μέρα κερδίσαμε, σκόραρα εγώ, ο Insigne και ο Immobile. Όπως και να ‘χει, πήραμε μαζί μας εκείνη την τεράστια τηλεόραση και μόλις φτάσαμε στο αεροδρόμιο μας είπαν ότι θα αναχωρούσαμε με καθυστέρηση λόγω καταιγίδας. Την συνδέσαμε εκεί, ανάμεσα στα καθίσματα της αίθουσας αναμονής, βγάλαμε την κονσόλα και αρχίσαμε να παίζουμε. Τα βιντεοπαιχνίδια ήταν απαραίτητα».
Σε τι;
«Ήταν ένας πολύ ωραίος τρόπος να είμαστε μαζί. Σε ένα δωμάτιο μαζευόμασταν 12-13 άτομα, αστειευόμασταν, μιλούσαμε, γινόμασταν φίλοι. Αν έμαθα κάτι στην καριέρα μου, είναι ότι αυτό είναι το μυστικό για να κερδίζεις. Ένας παίκτης μπορεί να σου δώσει τρεις πόντους, αλλά το πρωτάθλημα το κερδίζει η ομάδα».
Ο Φλορέντσι, ο άνθρωπος των όμορφων γκολ. Σκόραρε με ανάποδο ψαλίδι στο Γένοβα και ο Τότι είπε: «Αν κάνω ένα τέτοιο γκολ, θα σταματήσω».
«Ο Φραντσέσκο μπορεί να λέει ό,τι θέλει, έχει σκοράρει αξέχαστα γκολ, από αυτή την άποψη δεν μπορώ καν να σκεφτώ να τον συγκρίνω με μένα».
Το 2015 σκόραρε με λόμπα από το κέντρο του γηπέδου εναντίον της Μπαρτσελόνα και μετά το βραβείο Puskas πήγε στον άγνωστο Wendell Lira…
«Απογοητεύτηκα, κατά τη γνώμη μου ο κανονισμός είναι λάθος. Μιλάμε για αντικειμενικότητα σε σχέση με τον διαγωνισμό, αλλά εγώ σκόραρα στο Champions League και αυτός στο πρωτάθλημα Goiano της Βραζιλίας… Μου μένει η χαρά που έβαλα ένα γκολ που αξίζει τουλάχιστον δύο».
Ο Φλορέντσι είναι το καρδιά της γιαγιάς του.
«Η γιαγιά Aurora δεν είχε έρθει ποτέ στο γήπεδο, την ημέρα πριν τον αγώνα με την Cagliari (21 Σεπτεμβρίου 2014, σ.σ.) της είπα: «Αν σκοράρω, θα έρθω να σε αγκαλιάσω, δεν με νοιάζει». Αυτό που μου έχει μείνει ακόμα χαραγμένο είναι το βλέμμα του De Rossi όταν επέστρεψα στο γήπεδο και ο διαιτητής μου έδωσε κίτρινη κάρτα. Πλησίασε και μου είπε: «Έκανες κάτι πραγματικά απίστευτο. Αλλά αν τώρα κάνεις καμιά βλακεία και πάρεις άλλη μια κίτρινη κάρτα, θα σε σκοτώσω μπροστά σε όλους». Το αίμα μου πάγωσε, όταν μιλούσε ο Daniele μιλούσε ένας σερίφης… Μετά τον αγώνα ξεσπάσαμε σε γέλια».
Στα χρόνια της, η Ρόμα πάντα άγγιζε τη νίκη χωρίς ποτέ να την κατακτήσει. Γιατί;
«Δεν το θεωρώ δικό μας μειονέκτημα, με τους Γκαρσία και Σπαλέτι φτάσαμε ένα βήμα πριν, ήμασταν πολύ καλά εξοπλισμένοι. Αλλά παίζαμε με μια Γιούβε που έφτασε τους 100 βαθμούς στο πρωτάθλημα…».
Δεν έφυγε με τις καλύτερες σχέσεις από το περιβάλλον της Ρόμα.
«Υπήρξαν πολλές παρεξηγήσεις, αλλά ποτέ δεν απάντησα σε όλα όσα ειπώθηκαν για μένα. Πάντα ήθελα να μιλάει το γήπεδο, δείχνοντας σεβασμό στη φανέλα: έδωσα τον ιδρώτα μου μέχρι την τελευταία σταγόνα και κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα γι’ αυτό. Θέλω να πω ότι ποτέ δεν τσακώθηκα με κανέναν και όταν συναντώ τους οπαδούς, με θυμούνται με αγάπη».
Οι πέντε καλύτεροι παίκτες με τους οποίους έχει παίξει;
«Ο Τότι, ο Ιμπραήμοβιτς, ο Νεϊμάρ, ο Μπαπέ και ο Ντι Μαρία. Εγώ κάθομαι στον πάγκο και χειροκροτώ».
Ο πιο τρελός;
«Με την καλή έννοια, ο Nainggolan, αξίζει για πέντε. Ζει με έναν απίστευτο τρόπο, πάντα στο μέγιστο. Ένας εκτός γηπέδου μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, το σημαντικό είναι αυτό που κάνει μέσα. Και τον έβλεπες με αυτή την αποφασιστικότητα, αυτή την αγριότητα, αυτή την επιθυμία να βοηθήσει τους συμπαίκτες του… Λοιπόν, αν πρέπει να πάω στη μάχη, παίρνω μαζί μου τον Radja».
Ποιος ντυνόταν χειρότερα;
«Εγώ, αλλά μετά βελτιώθηκα. Μάλιστα, χειρότερα από μένα ήταν ο Manolas: τον θυμάμαι με μια μαύρη τσάντα…».
Florenzi αριθμολόγος: πώς σας ήρθε αυτή η πάθος;
«Ακολουθώντας ένα podcast και διαβάζοντας μερικά βιβλία. Αν κάποιος αθροίσει τους αριθμούς της ημερομηνίας γέννησής του, προκύπτει ένας αριθμός από το 1 έως το 9: για μένα προέκυψε το 7, και το μόνο έτος που κέρδισα το πρωτάθλημα, στη Μίλαν, είχα το 25, 2+5 κάνει 7. Βλέπετε; Συνδέονται πολλά πράγματα…».