Η ηθοποιός από σήμερα στις αίθουσες με την ταινία «La vita va così» του Μιλάνι «Μιλάει για το αίσθημα του ανήκειν, αυτό που βλέπω και στα γήπεδα. Θα μου άρεσε πολύ να ήμουν οπαδός, είναι μια μαγική ένωση»
Το ποδόσφαιρο δεν κατάφερε ποτέ να την ενθουσιάσει πραγματικά. Γι’ αυτό και της λείπει. Η Βιρτζίνια Ραφαέλε είναι γεμάτη πάθος και καρδιά, θα ένιωθε καλά στο γήπεδο, το ξέρει και η ίδια: «Θα ήθελα πολύ να ήμουν πραγματική οπαδός. Όταν βλέπω όλους αυτούς τους ανθρώπους μαζί, στον ίδιο χώρο, σκέφτομαι πάντα «Πόσο ωραίο είναι αυτό που ενώνει τόσο τους ανθρώπους». Φυσικά, συμβαίνει και να βλέπεις φρικτά πράγματα, και τότε αναρωτιέμαι πώς μια τόσο όμορφη κατάσταση μπορεί να οδηγήσει σε τόσο απάνθρωπες αντιδράσεις». Το ποδόσφαιρο είναι επίσης, σε μεγάλο βαθμό, ένα αίσθημα του «ανήκειν». Στην ταινία του Riccardo Milani, La vita va così, στην οποία πρωταγωνιστεί μαζί με τον Aldo Baglio και τον Diego Abatantuono (από σήμερα στις αίθουσες με την Medusa), υπάρχουν αναφορές στο Κάλιαρι και στο «Giggirriva» που υπογραμμίζουν τον ισχυρό δεσμό των Σαρδηνών με τη γη τους. «Η αίσθηση του ανήκειν είναι ένα κεντρικό θέμα της ταινίας, όπως και το θάρρος και η αξιοπρέπεια. Ο Riccardo αγγίζει τα κοινωνικά θέματα κάνοντας τον θεατή να χαμογελά, μια συνταγή που έχει μια παλιά σχολή, αυτή της ιταλικής κωμωδίας, με πινελιές νεορεαλισμού, αν σκεφτείτε ότι έπαιξα με έναν 84χρονο βοσκό».
Η ταινία, βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία, δείχνει το πέρασμα του χρόνου και μέσα από γεγονότα που σημάδεψαν τη χώρα μας. Όπως η νίκη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Υποκύπτετε τουλάχιστον στη γοητεία της Εθνικής Ομάδας;
«Ναι, υποστηρίζω την Ιταλία, είναι ωραίο να μαζευόμαστε όλοι μπροστά στην τηλεόραση, είναι μια μαγική στιγμή που ευτυχώς δεν χάνεται, παρόλο που όλα έχουν αλλάξει. Υπάρχει ποίηση, την έχουμε ανάγκη. Ελπίζουμε πραγματικά ότι αυτή τη φορά η Ιταλία θα καταφέρει να προκριθεί!».
Κάποια ιδιαίτερη ανάμνηση;
«Η μητέρα μου που κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ έφτιαξε ένα μπλουζάκι με τη φράση «Signori sei Mondiale» (Κύριε, είσαι παγκόσμιος πρωταθλητής). Ήμασταν στο Luneur, όπου είχαμε το περίπτερο με τα σκοπευτήρια και τα χρυσόψαρα, και αυτή περιφερόταν περήφανη με αυτό το μπλουζάκι με τη φωτογραφία του Beppe Signori».
Η μαμά σου είναι οπαδός της Λάτσιο;
«Ναι, αλλά αυτό ήταν ένα αφιέρωμα στους Azzurri».
Οι οπαδοί της Λάτσιο πιστεύουν ότι και εσύ υποστηρίζεις τη Λάτσιο. Αλλά, όπως είπα, δυστυχώς δεν έχω παρακολουθήσει ποτέ πολύ το ποδόσφαιρο, η μισή οικογένεια είναι οπαδοί της Λάτσιο, η άλλη μισή της Ρόμα, με τραβούσαν από τη μία και από την άλλη… Καλύτερα να μείνω έξω! Εξάλλου, γεννήθηκα στις 27 Σεπτεμβρίου, την ίδια μέρα με τον Τότι, όπως μου θυμίζουν κάθε γενέθλια οι φίλοι μου οπαδοί της Ρόμα».
Μας λένε ότι είστε λάτρης του τένις.
«Υπήρξε μια περίοδος που ήμουν πραγματικά κολλημένη με αυτό, έπαιζα από το μεσημέρι μέχρι τις δύο, ακόμα και τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Μου άρεσε πολύ… Τώρα έχω καιρό να το κάνω, αλλά το βρίσκω ένα υπέροχο άθλημα, ακόμα κι αν είναι το παιχνίδι του διαβόλου! Με τσαντίζει… πάρα πολύ, αλλά σε αποσυνδέει με τον μυαλό με έναν μοναδικό τρόπο».
Το παρακολουθείτε και στην τηλεόραση;
«Ναι, κυρίως τον Sinner. Παρακολούθησα τον 18ωρο τελικό εναντίον του Alcaraz στο Roland Garros και ευτυχώς και τους αγώνες που κέρδισε, ξεκινώντας από το Wimbledon. Αυτοί οι δύο είναι ψεύτικοι… Όπως ο Djokovic που δεν ιδρώνει καν, είναι λίγο εξωγήινος».
Αφού μιλήσαμε για το αίσθημα του ανήκειν, πώς πήρατε την αποχώρηση του Sinner από το Davis Cup;
«Λοιπόν, τον βλέπω ως ένα πολύ υγιές παιδί. Μου αρέσει η σχέση που έχει με την οικογένειά του, μου αρέσει αυτό που λέει, είναι πολύ καλό παιδί. Και μετά, έχω απέραντο σεβασμό για τους μεγάλους πρωταθλητές, όταν παίζουν δεν μπορώ να μην σκέφτομαι τις θυσίες στη διατροφή, στο σώμα, στη ζωή που κρύβονται πίσω από αυτές τις αθλητικές επιδόσεις».
Αγαπημένος τενίστας;
«Όταν ήμουν μικρή, με γοήτευε ο Andre Agassi, διάβασα και το βιβλίο του, Open, και το βρήκα υπέροχο».
Πώς ήταν η συνάντησή σας με τον Adriano Panatta;
«Πολύ διασκεδαστική! Ήταν ο πρώτος που με έβαλε να χτυπήσω μια μπάλα με τη ρακέτα, μπήκα στον κόσμο του τένις από την κύρια είσοδο. Ήμασταν σε ένα τουριστικό θέρετρο για δουλειά και του είπα: «Adria, αν δεν μου κάνεις εσύ μάθημα, δεν θα μου κάνει κανείς». Ως γνήσιος Ρωμαίος και Ρωμαία που είμαστε, ταιριάξαμε αμέσως. Με φώναζε Olivia, όπως η Olivia από το Braccio di ferro, ψηλή και αδύνατη, και με πείραζε. Ο Adriano είναι πραγματικά συμπαθητικός, ένας κύριος, γεμάτος ειρωνεία».
Έχει συνεργαστεί συχνά με τον Μπόλε.
«Ο Ρομπέρτο είναι μοναδικός, ένας υπέροχος άνθρωπος με ευχάριστο χαρακτήρα. Είναι επίσης ένας μεγάλος επαγγελματίας και εργασιομανής, σε αυτό συμφωνούμε. Αναζητούμε τη τελειότητα με μανιώδη τρόπο. Εύχομαι σε όλους να ανυψωθούν τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους από τον Ρομπέρτο Μπόλε: είναι μια υπέροχη εμπειρία, νιώθεις πολύ ελαφρύς, πετάς!».
Χόρεψε επίσης με την Carla Fracci.
«Μια γυναίκα με ανώτερη ειρωνεία και νοημοσύνη. Για την μίμηση που έκανα για εκείνη, μου είπε μια ιστορία: «Κάποτε συνάντησα τον Chaplin» και εγώ ήδη ήμουν συγκλονισμένη «μου είπε, θα γίνεις πραγματικά διάσημη όταν κάποιος σε μιμηθεί, οπότε ευχαριστώ». Ιδιοφυές».
Μίμησε επίσης την Federica Pellegrini.
«Ναι, μέσα στην πισίνα… Αλλά δεν ξέρω αν της άρεσε, στην πραγματικότητα δεν την έχω συναντήσει ποτέ».
Για το είδος των παραστάσεων που κάνει, δύο ώρες όρθια με δεκάδες αλλαγές, πρέπει να είναι γυμνασμένη.
«Από μικρή έκανα πάντα χορό και αυτό με βοηθάει. Τώρα θα ήθελα να μάθω να κολυμπάω καλά, το περασμένο καλοκαίρι προσπάθησε η Paola Cortellesi, αλλά δεν τα κατάφερε, βουτάω και μετά βγαίνει μόνο ο πισινός μου, σαν σημαδούρα, αλλά γιατί; Στη δουλειά όμως το παίρνω στα σοβαρά, κάνω λειτουργική και μεταβολική προπόνηση. Ο αθλητισμός είναι πραγματικά σημαντικός, σε φυσικό επίπεδο, αλλά και σε πολιτισμικό, πνευματικό και κοινωνικό».
Ανταγωνιστική;
«Μεγάλωσα σε σκοπευτήριο, η συγκίνηση του αθλητικού ανταγωνισμού είναι μέρος του εαυτού μου. Έχω λίγο από αυτή την πονηριά…». Δεδομένων των αποτελεσμάτων, η πονηριά είναι ευπρόσδεκτη.