Η Ιζόλδη, πρώην παγκόσμια πρωταθλήτρια, διευθύνει ένα σαλέ στη Σέλβα της Βαλ Γκαρντένα: «Είμαι το πολυτάλαντο, είμαι στην κουζίνα και συνοδεύω τους τουρίστες για σκι. Οι σημερινές Ιταλίδες δεν είναι πια πιο δυνατές από εμάς. Τα παιδιά μου; Ο ένας είναι μάγειρας, ο άλλος μας βοηθάει, ο μικρός θέλει να γίνει ο Ρονάλντο»

Τρία ολυμπιακά μετάλλια, τρία στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 15 νίκες στο Κύπελλο Κόσμου, 51 βάθρα, νικήτρια του Κυπέλλου Κόσμου στην κατάβαση το 2001 και το 2002: η Ίζολντε Κόστνερ ήταν μια από τις ταχύτερες σκιέρ στον κόσμο. Τώρα είναι μια επιτυχημένη επιχειρηματίας.

Ιζόλντε, πώς ήταν αυτά τα πρώτα 50 χρόνια;

«Καθόλου βαρετά. Είχα μια υπέροχη παιδική ηλικία, δύο γονείς που μου έδωσαν ελευθερία: το καλοκαίρι να παίζω στα δάση και στα λιβάδια· το χειμώνα να κάνω σκι, σκι αντοχής, χόκεϊ επί πάγου, πατινάζ. Μπορούσαμε ακόμα να βγαίνουμε με το έλκηθρο στο δρόμο».

Μετά ήρθαν τα χρόνια ως αθλήτρια.

«Άρχισα να προπονούμαι σοβαρά στα 11 και σταμάτησα στα 31. Πραγματοποίησα το όνειρο που είχα από μικρή, να κάνω σκι μια μέρα στην τηλεόραση. Η μαμά μου ήταν φανατική οπαδός, παρακολουθούσε όλους τους αγώνες. Κι εγώ το ίδιο, το είδωλό μου ήταν η Ζούρμπριγκεν. Δεν ήταν το σκι το πάθος μου, αλλά ο αθλητισμός γενικά: βόλεϊ, ποδηλασία, αναρρίχηση, πεζοπορία στο βουνό, κολύμβηση, σκι αντοχής. Έμαθα πολλά πράγματα: ήμουν πάντα σε επαφή με πολλούς ανθρώπους που προέρχονταν από διαφορετικά μέρη, από διαφορετικές οικογένειες, και αυτό με εμπλούτισε».

Ποια είναι η Ίζολντε Κόστνερ σήμερα;

«Είμαι μητέρα τριών παιδιών, 19, 17 και 9 ετών. Και είμαι ιδιοκτήτρια δύο επιχειρήσεων: του B&B όπου παντρεύτηκα, του Garní Residence Soraiser στη Σέλβα της Βαλ Γκαρντένα, που ανήκε στην οικογένεια του συζύγου μου, και εδώ και τρία χρόνια του πολυτελούς σαλέ Vilaiet στο Ορτιζέι» .

Εξακολουθεί να διατηρεί επαφή με πολλούς ανθρώπους.

«Οι τουρίστες δεν μένουν περισσότερο από μια εβδομάδα· το ωραίο είναι ότι βρίσκονται σε διακοπές, οπότε είναι γενικά πιο χαλαροί. Αλλά είναι πρόβλημα αν δεν υπάρχει Wi-Fi…».

Ποιος είναι ο ρόλος σας;

«Στο B&B είμαι το «πολυχρηστικό» χαρτί: αν λείπει μια καμαριέρα, κάνω τη δουλειά της, αν λείπει ο σύζυγός μου, ετοιμάζω τα πρωινά, είμαι όπου με χρειάζονται. Φροντίζω τους κήπους, περνάω ολόκληρες μέρες φροντίζοντας λουλούδια, κλαδεύοντας θάμνους. Και μετά το πλύσιμο των ρούχων, τα κρεβάτια. Στο σαλέ, αντίθετα, υποδέχομαι τους πελάτες και μία μέρα την εβδομάδα τους συνοδεύω για σκι».

Πού πηγαίνει διακοπές κάποιος που ζει στη Val Gardena;

«Ψάχνουμε τη ζέστη, πάμε να γεμίσουμε μπαταρίες με ήλιο».

Η αγαπημένη στιγμή της ημέρας;

«Είμαι πρωινός τύπος. Από την αγωνιστική μου καριέρα, η πιο ζωντανή ανάμνηση είναι τα πρωινά στους παγετώνες· πηγαίναμε πολύ νωρίς, πριν τις 5, όταν δεν υπήρχε ακόμα κανείς, και βλέπαμε την ανατολή».

Σας βοηθούν τα παιδιά σας;

«Ο δεύτερος μας βοήθησε πολύ από πολύ μικρός, αλλά ως έφηβος έχασε το κέφι. Ο Ντέιβιντ, ο μεγάλος, θα ήθελε να γίνει σεφ και εργάζεται στη Σέλβα, στην κουζίνα ενός σεφ με αστέρι Μικρόν. Ο μικρός, προς το παρόν, θέλει να γίνει ο Κριστιάνο Ρονάλντο».

Φέτος ο μεγάλος γιος σας γίνεται είκοσι ετών: πώς νιώθετε γι’ αυτό;

«Απίστευτο. Η ζωή περνάει πολύ γρήγορα. Το 2024 γιόρτασα τα 30 χρόνια από το πρώτο μου ολυμπιακό μετάλλιο και δεν μπορούσα να το χωνέψω: πώς πέρασαν ήδη τριάντα χρόνια;».

Τα παιδιά σας διαφέρουν από το πώς ήσασταν εσείς στην ηλικία τους;

«Διαφέρουν, ναι. Εγώ ήμουν πολύ σχολαστική ήδη από τα 11 μου, τελειομανής, έκανα πάντα περισσότερα από όσα μου ζητούσαν. Αυτά δεν είναι τόσο αποφασιστικά. Ο μικρός παίζει ακορντεόν, αλλά δεν είναι κολλημένος. Προς το παρόν με το ποδόσφαιρο ναι, θα δούμε σε δύο χρόνια».

Τι είδους μητέρα είστε;

«Πολύ παρόμοια με τους γονείς μου. Δεν φοβάμαι, όταν ήταν μικρά τα έστελνα στις πιο δύσκολες πίστες, τους έγραφα τον αριθμό τηλεφώνου μου στο κράνος, αλλά πάντα γύριζαν σπίτι σώα και αβλαβή».

Ως σύζυγος; Ζηλεύετε;

«Όχι. Αν βρει κάποια που του αρέσει περισσότερο από εμένα, ας πάει. Ίσως το λέω αυτό επειδή μέχρι τώρα δεν έχει συμβεί».

Ήταν εύκολο να σταματήσετε τους αγώνες;

«Ναι, γιατί το 2004 είχα αφιερώσει λίγο χρόνο για να αποφασίσω, είχα επιλέξει να συνεχίσω μόνο μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τορίνο. Ήμουν προετοιμασμένη να σταματήσω. Τότε, τον Δεκέμβριο, ανακάλυψα ότι ήμουν έγκυος, απλώς σταμάτησα νωρίτερα».

Έχασες τους Ολυμπιακούς Αγώνες επειδή περίμενες παιδί: πώς το πήρε η ομοσπονδία;

«Δεν το πήραν και πολύ καλά, αλλά πια έτσι ήταν τα πράγματα».

Στην πίστα «Olympia delle Tofane» της Κορτίνας κέρδισες πέντε φορές.

«Ήταν ακριβώς η δική μου πίστα. Θεωρούσα τη Λίντσεϊ Βον ανίκητη, αλλά τώρα δεν ξέρω».

Οι σημερινές Ιταλίδες αθλήτριες είναι πιο δυνατές από εσάς;

«Δεν θα το έλεγα ακριβώς. Αρκεί να θυμηθούμε όλες τις αντιπάλους μας».

Τι σήμαιναν για εσάς οι Ολυμπιακοί Αγώνες;

«Το Λιλεχάμερ ήταν ένα όνειρο. Ήμουν 18 ετών, είχα κερδίσει πρόσφατα τον πρώτο μου αγώνα, αλλά ήμουν ήρεμη, χωρίς καμία πίεση. Έλεγα στον εαυτό μου: θα κατέβω, θα δώσω τον καλύτερό μου εαυτό, αν φτάσω τριακοστή, εντάξει, αν ανέβω στο βάθρο, τόσο το καλύτερο».

Φαινόσασταν πάντα ήρεμη.

«Αντίθετα, είχα προβλήματα στο στομάχι: είχα πειστεί ότι ήταν το αδύναμο σημείο μου, αλλά από τότε που σταμάτησα δεν είχα ποτέ ξανά τίποτα. Προφανώς ήταν το άγχος».

Ο πρώτος αγώνας;

«Στην πρώτη δημοτικού, στο σχολείο, σε έναν μικρό αγώνα. Τερμάτισα δεύτερη πίσω από την αγαπημένη μου φίλη Κριστίν Γκρούμπερ».

Η καλύτερή της ιδιότητα;

«Θα έλεγα η ισορροπία. Ακόμα κι αν θυμώσω, δεν υπερβάλλω ποτέ».

Έχεις κάποιο όνειρο που δεν έχεις πραγματοποιήσει ακόμα;

«Δυστυχώς όχι, δεν έχω πια μεγάλα όνειρα όπως αυτό να κερδίζω αγώνες. Ωστόσο, θα ήθελα να ενθαρρύνω τους ανθρώπους άνω των 50 ετών να ασχοληθούν με τον αθλητισμό. Είναι πολύ σημαντικό, είναι υγεία».

Υπάρχει κάτι που σας φοβίζει;

«Ορισμένοι πολιτικοί μου προκαλούν ανησυχία».

Είστε ευτυχισμένη;

«Ναι. Μετά τα 50 βρήκα περισσότερη ηρεμία μέσα μου. Πάντα ήμουν πολύ σχολαστική, ήθελα τα πάντα να είναι τέλεια. Έμαθα να το βλέπω με περισσότερη φιλοσοφία».