Ο μέσος που σκόραρε το 2001: «Σκόραρα το τρίτο γκολ και μετά έγινα πατέρας. Για αυτό το ματς εμπιστεύομαι τον Μαξ»
Ένα γκολ στο ιστορικό ντέρμπι που κέρδισε η Μίλαν με 6-0 και οκτώ μέρες μετά… η γέννηση της κόρης του Γκρέτα. Ο Φεντερίκο Τζούντι δεν ξεχνά τον Μάιο του 2001, και συγκεκριμένα την (πλούσια) εβδομάδα που μεσολαβεί μεταξύ της νίκης στο ντέρμπι της 11ης Μαΐου… και της γέννησης της Γκρέτα στις 19 του μήνα. «Δύο τέτοιες χαρές τις θυμάσαι για όλη σου τη ζωή», παραδέχτηκε, «φανταστείτε αν συμβούν σε σύντομο χρονικό διάστημα».
Giunti, αυτό ήταν το τελευταίο του ντέρμπι με τη Μίλαν. Δεν θα μπορούσε να τελειώσει καλύτερα…
«Στην πραγματικότητα, δεν περίμενα μια τόσο καθαρή νίκη, γιατί λιγότερο από δύο μήνες πριν είχαμε αλλάξει προπονητή (ο Cesare Maldini αντικατέστησε τον Zaccheroni, σ.σ.) και γιατί η σεζόν δεν είχε πάρει καλή τροπή. Αυτή η νίκη μας έδωσε νέα ώθηση».
Οι οπαδοί των «ροσονέρι» θυμούνται ακόμα εκείνο το 6-0.
«Μετά τα δύο πρώτα γκολ, ο Gattuso με έπιασε από τα μαλλιά και με τράβηξε με όλη του τη δύναμη. Μετά σκόραρα το 3-0 με ελεύθερο χτύπημα και περιορίστηκε… να με αγκαλιάσει (γέλια, σ.σ.). Ο Rino είναι για μένα σαν μικρότερος αδελφός: ήμουν ο αρχηγός της Περούτζια που προήχθη από τη Β’ στη Α’ κατηγορία (το 1995-96, σ.σ.) όταν αυτός, χωρίς να έχει ακόμη συμπληρώσει τα 18, ήταν ήδη στην πρώτη ομάδα. Κρίμα που μια μέρα έφυγε για τη Σκωτία…».
Σε εκείνη την Περούτζια ήταν και ο Αλέγκρι.
«Ήταν δίπλα μου στο κέντρο του γηπέδου και, παρόλο που εγώ φορούσα την αρχηγική ταινία, ο πραγματικός ηγέτης και αρχηγός ήταν αυτός. Μαζί καταφέραμε την άνοδο, αλλά ο Μαξ έφυγε τον Ιανουάριο του επόμενου έτους. Κρίμα, γιατί είχε απίστευτη προσωπικότητα. Δεν με εξέπληξε που πέτυχε τέτοια αποτελέσματα ως προπονητής».
Συμμερίζεστε λοιπόν την απόφαση της Μίλαν να τον φέρει πίσω… στο σπίτι του το περασμένο καλοκαίρι;
«Ο Αλέγκρι είναι μάστερ στο να τακτοποιεί τα πράγματα και να φέρνει ηρεμία στην ομάδα. Η Μίλαν το είχε ανάγκη μετά τα αποτελέσματα της περασμένης σεζόν: τώρα οι παίκτες είναι υποχρεωμένοι να δώσουν το μέγιστο, γιατί δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες. Ο Μαξ είναι ένας πραγματικός νικητής. Δεν θα μπορούσαμε να βρούμε καλύτερο προπονητή».
Επιστρέφουμε σε εκείνο το «απρόβλεπτο» ντέρμπι.
«Βγήκαμε στο γήπεδο με καθαρό μυαλό, η Ίντερ όχι, γιατί πιθανώς η σεζόν της ήταν ακόμα πιο περίπλοκη από τη δική μας. Θέλαμε να επανορθώσουμε και να χαρίσουμε μια ικανοποίηση στους οπαδούς, οπότε καταφέραμε μια τρελή απόδοση με ένα πρωτότυπο 4-4-2: ο Καλάντζε και εγώ ως κεντρικοί μέσοι, ο Γκατούζο και ο Σερίνο ως εξτρέμ. Ο Σέρτζιο ήταν ασταμάτητος και έδωσε τρεις ασίστ, εκτός από το γκολ του 6-0. Ο Κομαντίνι και ο Σεβτσένκο σημείωσαν και οι δύο δύο γκολ. Ήταν μια τρελή βραδιά».
Το καλοκαίρι του 2001 αποχώρησες από τους «ροσονέρι», οι οποίοι το 2003 κατέκτησαν το Champions League. Έχεις καμία λύπη;
«Είχα ακόμα συμβόλαιο με τη Μίλαν, η οποία θα με είχε κρατήσει, αλλά ο Ματσόνε με ήθελε στη Μπρέσια και η πίεση του Ρομπέρτο Μπάτζιο με ώθησε να πω ναι. Εκ των υστέρων, δεν θα ξαναέκανα αυτή την επιλογή, γιατί πέρασα από μια ομάδα με την οποία είχα κερδίσει το πρωτάθλημα 1998-99 σε μια ομάδα που πάλευε για να παραμείνει στην κατηγορία: η αλλαγή νοοτροπίας ήταν σημαντική για μένα και έπρεπε να προσαρμοστώ. Στη συνέχεια πήγα στην Τουρκία και άνοιξα τον δρόμο σε πολλούς Ιταλούς συναδέλφους που αργότερα πήγαν στο τουρκικό πρωτάθλημα: η κατάκτηση του τίτλου με τη Μπεσίκτας ήταν μια μεγάλη ικανοποίηση».
Στη Μπρέσια είχε ως συμπαίκτη τον Τάρε.
«Έκανε την τύχη του Ματσόνε, γιατί ήταν ένας σωματικά δυνατός κεντρικός επιθετικός που ήταν ένα καλό σημείο αναφοράς στην επίθεση. Αναλλάσσεται με τον Τόνι και έχει σκοράρει πολλά γκολ. Ο Ιγκλί καταλαβαίνει από ποδόσφαιρο και στη Μίλαν προσφέρει μια σημαντική συμβολή».
Αν έπρεπε να εξηγήσετε στους παίκτες που έφτασαν φέτος στο Μιλαρέλο τι είναι το ντέρμπι, τι λέξεις θα χρησιμοποιούσατε;
«Είναι ένα ειδικό παιχνίδι που στην εποχή μου ακόμη και ο σύλλογος προετοίμαζε με μεγάλη προσοχή. Με τον Μπερλουσκόνι και τον Γκαλιάνι, η διαχείριση του συλλόγου ήταν οικογενειακή και εμείς οι ποδοσφαιριστές έπρεπε να σκεφτόμαστε μόνο το γήπεδο: τα υπόλοιπα, από το σχολείο για τα παιδιά μέχρι τις μπέιμπι σίτερ, περνώντας από την επιλογή του σπιτιού και του αυτοκινήτου, τα κανόνιζε κάποιος από τη Μίλαν. Όλοι αισθανόμασταν την υποχρέωση να δίνουμε πάνω από 100%. Πάντα, αλλά κυρίως στα ντέρμπι, που ήταν ειδικά παιχνίδια όπου οι οπαδοί σε ωθούσαν να δώσεις μέχρι την τελευταία σταγόνα ιδρώτα. Όταν έβλεπες ορισμένες χορογραφίες στις κερκίδες, σε έπιανε ρίγος».
Τι παιχνίδι περιμένετε αύριο;
«Αγωνιστικά σκληρό και, ως συνήθως, με έντονη συγκίνηση. Μην με ρωτάτε για το αποτέλεσμα ή το φαβορί, αλλά η Μίλαν με τον Αλέγκρι θα έρθει φορτωμένη και προετοιμασμένη».
Ποιος θα είναι καθοριστικός για τους «ροσονέρι»;
«Ο Μόντριτς, που για μένα είναι… το ποδόσφαιρο. Όταν αγγίζει την μπάλα, είναι θέαμα».
Και για την Ίντερ;
«Οι τέσσερις επιθετικοί ταιριάζουν απόλυτα μεταξύ τους. Όποιον και να επιλέξει ο Τσίβου, δεν θα κάνει λάθος. Ο Λαουτάρο, όμως, είναι ο πιο επικίνδυνος».
Το πρωτάθλημα θα είναι ένα μακρύ… ντέρμπι για το σκούτσετ;
«Απολύτως ναι. Η βαθμολογία είναι στενή και, μετά την αλλαγή προπονητή, η Γιούβε δεν είναι εκτός αγώνα, επειδή η Ίντερ και η Ρόμα έχουν ήδη χάσει τρεις αγώνες. Πολλοί… Αν ο Μαξ αρχίσει να κερδίζει πόντους με συνέπεια, θα είναι δύσκολο για όλους».