Ο πρώην μέσος μιλάει για τη ζωή του εντός και εκτός γηπέδου. «Ο Ματέο πάλεψε πολύ, για μένα παραμένει ένα παράδειγμα. Οι μεγαλύτερες χαρές στη Λάτσιο, απογοητευμένος από το πώς τελείωσε».

Από έξω, πολύ συχνά, έχει κανείς την εντύπωση ότι το ποδόσφαιρο είναι ένας κόσμος από μόνος του. Χρυσός, τέλειος, απαλλαγμένος από τα πάντα. Ακόμα και από τον πόνο. Ακόμα και αν ένας ποδοσφαιριστής έχει πάντα μια ήσυχη ζωή, χωρίς υπερβολές, θεωρείται προνομιούχος που ανήκει σε μια άλλη διάσταση σε σχέση με τους «κανονικούς» ανθρώπους. Ωστόσο, υπάρχουν τραγωδίες που φέρνουν όλους πίσω στη γη. Αυτό συνέβη στον Ντιέγκο Φούζερ, πρώην μέσο της Τορίνο, Μίλαν, Φιορεντίνα, Λάτσιο, Πάρμα και Ρόμα με πάνω από 400 συμμετοχές στη Σέριε Α. Ποτέ δεν ήταν σούπερ σταρ ούτε πρόσωπο των εξωφύλλων — αν και κάποιοι τον αποκαλούσαν «επαναστάτη» όταν ήταν νέος — και το 2015 γνώρισε τον μεγαλύτερο πόνο για έναν πατέρα: ο γιος του Matteo έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 16 ετών μετά από μακρά ασθένεια. «Αυτό άλλαξε τη ζωή μου, την κατέστρεψε για πάντα. Είναι κάτι που σε σημαδεύει βαθιά, δύσκολο να το εξηγήσεις. Προσπαθείς να το αποδεχτείς, αλλά ψάχνεις απαντήσεις που δεν υπάρχουν».

Ντιέγκο Φούζερ, ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Ξεκίνησες την ποδοσφαιρική σου καριέρα παίζοντας στις ακαδημίες της Τορίνο και υποστηρίζοντας τη Γιουβέντους. Ωραίο παράδοξο. Φταίει ο πατέρας σου;

«Ναι, αυτός με πήγαινε στο γήπεδο. Μέχρι την ηλικία των μαθητών πήγαινα κάθε Κυριακή, μετά σταμάτησα. Το είδωλό μου ήταν ο Ταρντέλι, μου άρεσε πολύ ο τρόπος που έπαιζε στο γήπεδο».

Μετά, με τον καιρό, έγινες οπαδός της Τορίνο;

«Ναι, από την Primavera. Άλλωστε, όταν παίζεις εναντίον της Γιουβέντους, συνειδητοποιείς πολλά πράγματα και δεν μπορείς να την υποστηρίζεις πια».

Το 1989 σε πήρε η Μίλαν. Πρώτα με τον Sacchi και μετά με τον Capello, έχεις κανένα παράπονο;

«Την πρώτη χρονιά ίσως δεν ήμουν στο σωστό επίπεδο. Τη δεύτερη, όμως, μετά το δάνειο στη Φιορεντίνα, επέστρεψα στο Μιλάνο πεπεισμένος ότι μπορούσα να παίξω το παιχνίδι μου. Ο Capello, όμως, στο προπονητικό κέντρο δοκίμασε τον Gullit ως δεξιό εξτρέμ και αυτό λειτούργησε, οπότε ο Ruud έπαιξε σχεδόν όλο το χρόνο. Και τον Ιούνιο ζήτησα να φύγω».

Ήταν ο Zoff που σας ήθελε στη Λάτσιο;

«Επέλεξα τους biancocelesti για αυτόν τον λόγο. Ήταν τέσσερα υπέροχα χρόνια, είχα την τιμή να φορέσω το περιβραχιόνιο του αρχηγού και να σηκώσω κύπελλα. Λυπάμαι για το πώς τελείωσε…».

Περίμενες διαφορετική μεταχείριση;

«Μετά από όλες τις ικανοποιήσεις που αποκομίσαμε, ναι, πιστεύω ότι το άξιζα. Με άφησαν να φύγω σαν να ήμουν ένας από τους πολλούς. Ας πούμε ότι η πρόταση ήρθε από κάποιον που δεν ήταν προπονητής, αλλά ήταν σαν να ήταν».

Σε ποιον αναφέρεστε;

«Δεν είναι μυστικό ότι ο Μαντσίνι είχε μεγάλη εξουσία στη Λάτσιο. Ο Έρικσον τον άκουγε πολύ. Έδιωξαν εμένα, τον Σινιόρι και άλλους. Είχαν άλλα σχέδια».

Μιλήσατε ποτέ με τον Σουηδό;

«Μου είπε ότι αν μου έδιναν περισσότερα χρήματα στην Πάρμα, θα έπρεπε να πάω. Η Λάτσιο δεν έκανε τίποτα για να με κρατήσει».

Τρία χρόνια αργότερα, αποφάσισε να επιστρέψει στη Ρώμη, αλλά για να παίξει με τους «τζιαλορόσι». Πώς πήγε;

«Πριν από τον αγώνα Ρώμη-Πάρμα, τον τελευταίο του πρωταθλήματος, ο Καπέλο με πλησίασε κατά τη διάρκεια της προθέρμανσης και με ρώτησε αν θα πήγαινα να παίξω μαζί τους την επόμενη χρονιά. Είπα αμέσως ναι. Μερικές εβδομάδες αργότερα, επισημοποιήσαμε τη συμφωνία».

Μια μεγάλη απογοήτευση για τους οπαδούς της Λάτσιο…

«Επαναλαμβάνω, δεν περίμενα τέτοια συμπεριφορά. Είμαι δεμένος με τους biancocelesti, περάσαμε μαζί υπέροχες σεζόν και ποτέ δεν θα πήγαινα κατευθείαν στη Ρόμα. Αλλά είχα παίξει τρεις σεζόν στην Πάρμα, δεν φανταζόμουν ότι θα προκαλούσα τόσες αρνητικές αντιδράσεις. Συχνά οι οπαδοί δεν καταλαβαίνουν ότι για εμάς είναι δουλειά. Σέβομαι και καταλαβαίνω το πάθος, αλλά πιστεύω ότι μερικές φορές χρειάζεται λίγο σεβασμός για όσους σου έχουν δώσει τα πάντα. Σκεφτείτε ότι η Λάτσιο δεν με προσκάλεσε ποτέ στο Ολίμπικο…».

Έχετε κάποια λύπη;

«Όσον αφορά τις επιλογές μου, όχι. Έχω ένα για την εθνική ομάδα: η μη κλήση μου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 με πόνεσε».

Στον πάγκο της εθνικής ομάδας καθόταν ο Ζοφ. Θα ήταν το τέλειο κλείσιμο ενός κύκλου…

«Είχα παίξει σε όλα τα παιχνίδια των προκριματικών, όπως και με τον Μαλντίνι δύο χρόνια πριν. Ωστόσο, με τον Ζοφ η σχέση ήταν διαφορετική. Είχα τραυματιστεί, αλλά αναρρώναγα και του το είπα, αλλά εκείνος αποφάσισε να μην με πάρει. Είναι μια πληγή που δεν έχει επουλωθεί ποτέ εντελώς».

Μιλούσε για τη Ρόμα, όπου τα πράγματα δεν πήγαν τόσο καλά όσο αναμενόταν. Γιατί;

« Η πρώτη χρονιά ήταν πολύ θετική. Φτάσαμε κοντά στο δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα και παίξαμε στο Champions League. Την επόμενη σεζόν, όμως, υπήρξαν κάποιες παρεξηγήσεις με την εταιρεία. Έπαιζα λίγο, αλλά το μυαλό μου ήταν αλλού. Άρχισα να έχω προβλήματα μεγαλύτερα από το ποδόσφαιρο».

Ήταν εκείνη την περίοδο που ανακαλύψατε την ασθένεια του Matteo;

« Ναι, έφευγα από τις προπονήσεις για να τρέξω στο γιο μου. Έβγαινα και περνούσα το βράδυ στο νοσοκομείο με τη γυναίκα μου. Παλέψαμε πολύ. Το ίδιο έκανε και ο Matteo. Δυστυχώς, υπάρχουν περιστάσεις στις οποίες κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα».

Ήταν μια τραγωδία που συγκλόνισε τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Έχουν περάσει 14 χρόνια, σε τι σας άλλαξε;

« Σε πάρα πολλά πράγματα, πιστέψτε με. Ήταν ένα γεγονός που ανέτρεψε τη ζωή μας, καταστρέφοντάς την για πάντα. Σε σημαδεύει μέσα σου, είναι δύσκολο να το εξηγήσεις. Προσπαθείς να το αποδεχτείς, αλλά ψάχνεις απαντήσεις που δεν υπάρχουν. Δεν νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από την απώλεια ενός παιδιού. Τίποτα δεν ήταν πια όπως πριν. Ταυτόχρονα, όμως, το παράδειγμά του μου έδωσε μεγάλη δύναμη, ζούμε για αυτόν κάθε μέρα».