Ο προπονητής της Μπορούσια, φιναλίστ στην Ευρώπη το 2024, μιλάει στο Sports Predictions: «Η Ιταλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο; Ναι, και κανείς δεν θα θέλει να την αντιμετωπίσει. Υπάρχουν 4 τύποι παικτών: ο επιζών, ο διασκεδαστής, ο νικητής και ο ηγέτης. Θα σας εξηγήσω ποιοι είναι»

Ο Έντιν Τέρζιτς ζει σε μια δική του χρονική γραμμή. Ήταν ένας νεαρός με μια κίτρινη και μαύρη φανέλα, που γιόρταζε το Champions που κέρδισε η Μπορούσια του το 1997. Ήταν ένας παθιασμένος τριαντάρης, που το 2013 πήγε στο Γουέμπλεϊ με το λεωφορείο των οπαδών για να δει τον τελικό εναντίον της Μπάγερν. Όταν η Μπορούσια επέστρεψε στον τελικό, το 2024, αυτός ήταν ο προπονητής της, με λευκό γιακά κάτω από ένα μαύρο πουλόβερ. Ο Τέρζιτς παραιτήθηκε μετά από 12 ημέρες και από τότε δεν έχει ξαναπροπονήσει: για την Ιταλία είναι μια μακρινή φιγούρα. Τον αντιλαμβανόμαστε ταυτόχρονα πολύ νέος – τι πρέπει να είναι ένας προπονητής, στα 43 του; – και ανήκων στο παρελθόν. Υπάρχει μια καινοτομία: το ρολόι του δεν έχει σταματήσει στις 13 Ιουνίου 2024. Ο Τέρζιτς το εξήγησε στο Hudl Performance Insights, ένα συνέδριο για τη χρήση των δεδομένων όπου μίλησε για μεθοδολογία, ποδοσφαιριστές, ζωή.

Τι κάνει ο Edin Terzic εδώ και 18 μήνες; Περιμένει;

«Δεν περιμένω, προετοιμάζομαι: υπάρχει μεγάλη διαφορά. Ένας προπονητής, στη ζωή του, δεν μπορεί να περιμένει, πρέπει να είναι έτοιμος».

Και πώς προετοιμάζεται για την επιστροφή στον πάγκο; Βλέποντας αγώνες;

«Βλέπω πολλούς, αλλά υπάρχουν και πολλά άλλα. Τους τελευταίους μήνες συνάντησα 60 άτομα, για να βελτιωθώ και να καταλάβω ποιος θα μπορούσε να είναι κατάλληλος για να συνεργαστεί μαζί μου, όταν με καλέσουν».

Πόσοι πέρασαν το δοκιμαστικό;

«Ας πούμε ότι δέκα με δεκαπέντε είναι στη λίστα μου. Υπάρχουν αναλυτές δεδομένων, ψυχολογικοί προπονητές, ειδικοί στις στατικές φάσεις. Χρειάζομαι ανθρώπους που να είναι καλύτεροι από εμένα στον τομέα τους. Φυσικά, τους τελευταίους μήνες έκανα και άλλα πράγματα: ήμουν πατέρας, σύζυγος, αδελφός, φίλος. Για έξι εβδομάδες πήγα διακοπές με τα παιδιά μου, τα οποία πριν έβλεπα ελάχιστα, και γιόρτασα τα γενέθλιά τους».

Τους τελευταίους μήνες υπήρξαν φήμες για ενδιαφέρον από τη Μίλαν, τη Γιουβέντους, και κυρίως τη Ρόμα. Ποια είναι η αλήθεια;

«Ο σεβασμός είναι για μένα το πιο σημαντικό πράγμα για έναν προπονητή, καθώς και ο σεβασμός προς τους συναδέλφους που προπονούν. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι υπήρξε ενδιαφέρον από ορισμένους ιταλικούς συλλόγους, αλλά δεν θα πω ποιοι».

Η Ίντερ πριν από ένα χρόνο έφτασε στον τελικό, όπως και η Μπορούσια, και όπως η Μπορούσια τον έχασε. Πόσο μεγάλο είναι το σοκ; Μπορεί να επιστρέψει στον τελικό;

«Ναι, φυσικά, μπορεί να επιστρέψει. Εμείς παίξαμε στον τελικό του Champions League ένα χρόνο μετά τη μεγαλύτερη απογοήτευσή μας, την απώλεια του τίτλου της Bundesliga λόγω διαφοράς τερμάτων. Και εκείνη τη χρονιά είχαμε παραχωρήσει τον Μπέλινγκχαμ, τον οποίο ξαναβρήκαμε ως αντίπαλο στον πιο σημαντικό αγώνα. Η Ίντερ, εξάλλου, πέρυσι με εντυπωσίασε πάρα πολύ…».

Γιατί;

«Δεν είναι φυσιολογικό να δεχτείς μόνο ένα γκολ σε οκτώ αγώνες της φάσης των ομίλων του Champions. Μελέτησα, για παράδειγμα, τον τρόπο που αμύνονται στις σέντρες, ο οποίος είναι εξαιρετικός. Στον σύγχρονο κόσμο υπάρχει πολύ αντιγραφή-επικόλληση, νομίζω ότι το σημαντικό είναι να μην το κάνεις τυφλά: πρέπει να καταλάβεις τι μπορεί να ταιριάζει σε σένα και στην ομάδα σου. Και ίσως να πάρεις από έναν προπονητή τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνεί στις συνεντεύξεις Τύπου, όχι απαραίτητα ένα τεχνικό στοιχείο».

Άλλες ιταλικές επιρροές;

«Όταν ήμουν παιδί, η Σέριε Α ήταν το καλύτερο πρωτάθλημα. Ο Κλίνσμαν, ο Βόλερ, όλοι οι μεγάλοι Γερμανοί έρχονταν σε εσάς. Ο Μπάτζιο και ο Ντελ Πιέρο είχαν μεγάλη επίδραση πάνω μου».

Μην νομίζετε ότι δεν έχετε δυνατούς παίκτες, η Ιταλία είναι διάσημη για το πώς δημιουργεί ποδοσφαιριστές

Edin Terzic
πρώην προπονητής της Μπορούσια Ντόρτμουντ

Το θέμα της στιγμής στην Ιταλία είναι η Εθνική: θα πάει στο Παγκόσμιο Κύπελλο;

«Στην Ιταλία νομίζετε ότι δεν έχετε παίκτες κορυφαίους, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι δεν θα τους έχετε τον Ιούνιο. Η Ιταλία είναι διάσημη για τον τρόπο που δημιουργεί ποδοσφαιριστές. Γνώρισα τον Γκατούζο όταν ήταν στη Βαλένθια και στην Χάιντουκ. Είμαι σίγουρος ότι ο Τζεννάρο έχει χρόνο να χτίσει μια δυνατή ομάδα και θα σας πω κάτι: κανείς δεν θα θέλει να αντιμετωπίσει την Ιταλία στους προημιτελικούς ή στους ημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου».

Τότε, πώς αναγνωρίζεις τους σωστούς παίκτες για τις δυνατές ομάδες;

«Πιστεύω ότι υπάρχουν τέσσερις τύποι παικτών. Υπάρχει ο επιζών, που θέλει μόνο να φτάσει στο τέλος της εβδομάδας και στο τέλος της σεζόν. Ο διασκεδαστής, που είναι ευτυχισμένος αν έχει χρήματα και ακόλουθους στα κοινωνικά δίκτυα, όχι αν κερδίζει τους αγώνες. Ο νικητής, που θέλει να βελτιωθεί για να κερδίσει ο ίδιος. Και ο ηγέτης, που έχει τις ίδιες ιδιότητες με τον νικητή, αλλά θέλει να έχει αντίκτυπο στην ομάδα. Αναγνωρίζονται αρκετά εύκολα. Αν πεις «κυριακή ξεκούραση» στον επιζώντα, θα σου απαντήσει «εντάξει». Αν το πεις στον νικητή, θα σε κοιτάξει κατάματα και θα σου πει «γιατί εγώ;».