Μετά το τουρνουά θα πάει να παίξει στην Ουάσινγκτον, ως η πρώτη Ιταλίδα στην National Women’s Soccer League: «Ο προπονητής Soncin μας έδωσε πάντα εμπιστοσύνη, από τα δάκρυα των συμπαίκτριών μου κατάλαβα ότι ξαναγράψαμε την ιστορία»

Τώρα η μουσική την βάζει αυτή, στο γήπεδο με τις ασίστ της και εκτός με τις μοντέρνες επιλογές της. Η Σοφία Καντόρε ενέπνευσε την Κριστιάνα Γκιρέλι με δύο ασίστ, αλλά της πήρε το ρόλο της DJ της ομάδας, τον οποίο τώρα αναλαμβάνει (και με μεγάλη προσοχή) μαζί με την Αριάνα Καρούζο. Νυσταγμένη από τη μακρά νύχτα των εορτασμών, αλλά με έτοιμη την ατάκα, γελάει όταν της επισημαίνουν ότι πήρε το σκήπτρο της playlist από τη βετεράνο. «Ε, ας πούμε ότι η μουσική εξελίσσεται. Η Cri έβαζε ακόμα εκείνη του θερέτρου. Όταν όμως πρόκειται για γιορτή και να εμπλακούν όλοι, η Carrà ταιριάζει πάντα».

Τι συναίσθημα μένει μετά από αυτή την πρόκριση στον ημιτελικό;

«Δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει, χρειάζομαι πάντα λίγο χρόνο. Αλλά βλέποντας τις άλλες, ειδικά τις μεγαλύτερες κοπέλες με δάκρυα στα μάτια, κατάλαβα ότι είχαμε κάνει κάτι ιστορικό».

Ποιο ήταν το κλειδί της επιτυχίας;

«Δεν ξέρω να πω, το συζητήσαμε πολύ μεταξύ μας. Πιστεύω ότι τα γκολ στην τελευταία στιγμή έρχονται επειδή υπάρχει κάτι που σε ωθεί. Κάτι που ξεπερνά τις ποδοσφαιρικές ικανότητες. Υποφέραμε και η ενότητα των στόχων μας βοήθησε. Φαινόταν ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Ξεκινήσαμε ονειρεύοντας και αυτός ο τρόπος μας έφερε μέχρι εδώ».

Ωστόσο, οι ποδοσφαιρικές ικανότητες έχουν σημασία, όπως οι ασίστ της στη Girelli…

«Η πρώτη ήταν ένα σουτ, η Cristiana ήταν πολύ καλή και το έστειλε στα δίχτυα. Η δεύτερη… σήκωσα το κεφάλι και είδα τρεις κοπέλες, την Caruso, την Girelli και την Cambiaghi, που ζητούσαν την πάσα. Είπα στον εαυτό μου: θα την μεταφέρω στο δεξί και θα την βάλω στην περιοχή. Σαν να ήξερα ότι θα ήταν η σωστή μπάλα. Το να επιτίθεσαι στην περιοχή με αυτόν τον τρόπο σημαίνει ότι πιστεύεις πραγματικά ότι μπορείς να φτάσεις στον στόχο».

Που ήταν, το πολύ, ο ημιτελικός. Τώρα κοιτάτε πιο μακριά;

«Τώρα δεν βάζουμε όρια. Αλλά ξέρουμε ότι το να φτάσουμε στον τελικό είναι ένας δύσκολος στόχος».

Τι έφερε ο προπονητής Soncin σε αυτή την ομάδα;

«Μας έδωσε μεγάλη εμπιστοσύνη. Από την πρώτη μέρα μας είπε ότι μπορούμε να παίξουμε με οποιονδήποτε. Και σε τακτικό επίπεδο φροντίζει κάθε λεπτομέρεια: μπαίνουμε στο γήπεδο γνωρίζοντας πάντα ακριβώς τι πρέπει να κάνουμε».

Ο προπονητής λέει ότι το ποδόσφαιρό σας έχει καθαρότητα, ο πρόεδρος Gravina είπε ότι είστε το σύμβολο της πιο όμορφης Ιταλίας, αυτής που δεν τα παρατάει ποτέ. Μια αναγνώριση που σας ασκεί πίεση;

«Υπάρχει μια διαφορετική καθαρότητα, γιατί έχουμε ακολουθήσει διαφορετικούς δρόμους. Ωστόσο, δεν πιστεύω σε ορισμένες κριτικές που διαβάζω, δεν πιστεύω ότι τα παιδιά όταν φορούν τη φανέλα της εθνικής ομάδας το κάνουν χωρίς τους σωστούς λόγους. Νομίζω ότι είναι ίδιοι με εμάς, ακόμα κι αν έχουν ακολουθήσει διαφορετική πορεία. Και οι κριτικές του προέδρου είναι ένα κίνητρο: κάθε μέρα υπάρχει ένας αγώνας για να εμπλέξουμε περισσότερους ανθρώπους στο κίνημα. Βάζουμε στο γήπεδο τη δύναμή μας και τη δύναμη όλων των κοριτσιών και των μικρών κοριτσιών που θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο».

Και τα πάτε καλά, αν κρίνουμε από τα τηλεοπτικά νούμερα.

«Τα αποτελέσματα βοηθούν και προσπαθούμε να πάμε πιο ψηλά. Η Εθνική είναι σαν οικογένεια».

Σοφία, είσαι μια από τις νεότερες της ομάδας: μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα θα πας να παίξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ουάσινγκτον, ως η πρώτη Ιταλίδα σε αυτό το πρωτάθλημα. Πώς πήρες την απόφαση να φύγεις από τη Γιουβέντους;

«Είμαι περίεργος άνθρωπος και μου αρέσει η ιδέα να γνωρίσω ένα άλλο ποδόσφαιρο και μια άλλη κουλτούρα. Όσον αφορά την ηλικία, στα 25 μου νιώθω λίγο σαν σύνδεσμος μεταξύ των παλαιότερων και των νεότερων παικτριών. Ας πούμε ότι ανήκω στη μεσαία γενιά».

Ακούτε ποτέ τις επικές ιστορίες από τότε που παίζατε σε χωμάτινα γήπεδα;

«Τις ακούω και πιστεύω ότι αποτελούν σημαντικό κληροδότημα, γιατί από αυτές τις δυσκολίες προήλθαν οι πολλές επιτυχίες που μας έφεραν μέχρι εδώ. Πρέπει να προχωρήσουμε, χωρίς να ξεχνάμε τις αξίες που προέρχονται από αυτές τις δυσκολίες. Ακούω κυρίως ιστορίες για επικές μετακινήσεις με λεωφορείο από τη Μπρέσια στο Μπάρι, μεσημεριανό γεύμα σε εστιατόριο αυτοκινητοδρόμου και το απόγευμα παιχνίδι. Είναι εμβληματικές στιγμές, αλλά από την άλλη πλευρά, μου έχει τύχει να προπονηθώ σε γήπεδο εννέα: γι’ αυτό θεωρώ ότι ανήκω στη μεσαία γενιά. Και πιστεύω ότι η πορεία μας, οι αξίες μας πρέπει να διατηρηθούν. Είμαι τυχερή που ζω σε μια εποχή αλλαγών, αλλά τόσο πάθος έχει αποδώσει καρπούς και δεν πρέπει να χαθεί».

Σοφία, ας μην μιλήσουμε για τον τελικό. Πέρα από αυτό, ποιο είναι το επόμενο όνειρό σου;

«Να αποφοιτήσω από τις Επιστήμες της Διατροφής. Αργά ή γρήγορα θα καταφέρω να πάρω αυτό το πολυπόθητο πτυχίο».