Ο πρώην προπονητής των «ροσονέρι», που τώρα βρίσκεται στην Αλ-Ιττιχάντ, κέρδισε πριν από ένα χρόνο το Ιταλικό Σούπερ Καπ: «Ο εορτασμός καπνίζοντας ένα πούρο στα αποδυτήρια; Μια υπόσχεση. Ξέρω ήδη ότι θα επιστρέψω στην Ιταλία»
Ο Σέρτζιο Κονσεϊσάο και ο Ιούλιος Καίσαρας έχουν κάτι κοινό. Πριν από περίπου ένα χρόνο, ο πρώην προπονητής των «ροσονέρι» κέρδισε το Ιταλικό Σούπερ Καπ γιορτάζοντας με ένα πούρο στα αποδυτήρια. Είχε υπογράψει με τη Μίλαν οκτώ ημέρες νωρίτερα. Ο Καίσαρας χρειάστηκε ένα πρωινό για να συντρίψει τα στρατεύματα του Φαρνάκη Β΄ του Πόντου στην Τουρκία, στη Ζέλα. Δύο εκδοχές του «ήρθα, είδα, νίκησα». Ο Conceiçao, από τον Οκτώβριο προπονητής της Al-Ittihad του Benzema, απαντά από τη Τζέντα πριν την προπόνηση και γελάει, επιδεικνύοντας ταπεινότητα και ανοίγοντας πολύ την καρδιά του. Sergio, πέρυσι… «ήρθα, είδα, νίκησα».

«Πράγματι, ναι. Θυμάμαι έντονες μέρες εργασίας σε επίπεδο ανάλυσης βίντεο, κινήτρων και ομιλιών για να μπω αμέσως στο μυαλό των ποδοσφαιριστών. Νικήσαμε τη Γιουβέντους του γιου μου Σίσκο και μετά την Ίντερ με ανατροπή. Και έκλαψα».

Και μετά τη νίκη, ένα ωραίο πούρο.

«Μια υπόσχεση. Οι παίκτες, που είχαν δει τα βίντεο, μου ζήτησαν να το καπνίσω σε περίπτωση νίκης. Με την Πόρτο το είχα κάνει 11 φορές, δηλαδή μετά από κάθε κατάκτηση τίτλου. Ο προπονητής που έχει κερδίσει τους περισσότερους. Και έτσι το ξαναέκανα».

Και απόψε σε ποιον θα προσφέρατε ένα;

«Δεν έχω προτιμήσεις, και δεν θα ήθελα να μιλήσω ούτε για παίκτες γιατί αμέσως θα γράψουν ότι μας ενδιαφέρουν. Θα δω τον αγώνα, η Μπολόνια και η Νάπολι είναι ωραίες να τις βλέπεις. Η αναμέτρηση μεταξύ Κόντε και Ιταλιάνο είναι διαφήμιση για το ποδόσφαιρο. Ο Αντόνιο είναι εμμονικός, όπως εγώ, και πράγματι η εμμονή νικά το ταλέντο. Ο Βιντσένζο, από την άλλη, παίζει όμορφο ποδόσφαιρο, τόσο πολύ που πέρυσι χάσαμε τον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας εναντίον του. Μια μεγάλη λύπη».

Ένας απολογισμός των έξι μηνών σας στη Μίλαν;

«Θετικός. Από το 2016 μέχρι σήμερα μόνο δύο προπονητές έχουν κερδίσει τρόπαια με τους «ροσονέρι»: ο Πιόλι, με το πρωτάθλημα, και εγώ. Αν αθροίσουμε τους βαθμούς της περιόδου μας, είχαμε ρυθμό για Europa League, πέμπτη θέση. Τα αποτελέσματα υπήρξαν: σκέφτομαι τα δύο νικημένα ντέρμπι και τη νίκη με τη Ρόμα. Λυπάμαι για τον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας, αλλά κάποια πράγματα δεν μου άρεσαν».

Τι εννοείς;

«Υπήρχε αστάθεια σε επίπεδο διοίκησης, το κλίμα γύρω από την ομάδα δεν ήταν καλό. Γι’ αυτό κρατάω σφιχτά ό,τι κάναμε. Επιπλέον, η διοίκηση δεν με στήριξε. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: αφού κερδίσαμε το Σούπερ Καπ, παίξαμε με τον Κάλιαρι. Εκείνη την περίοδο κυκλοφορούσαν ήδη φήμες ότι ο σύλλογος παρακολουθούσε άλλους προπονητές. Εγώ σκεφτόμουν να δουλέψω και να κερδίσω, με το βάρος των αποτελεσμάτων. Δεν είχα χρόνο να δουλέψω σε όλα τα επίπεδα».

Θα έμενες;

«Ναι, αλλά με κάποιες αλλαγές».

Σας πρόδωσαν οι παίκτες;

«Ποτέ, αντίθετα, ήταν μαζί μου. Το είπε και ο Τέο στη συνέντευξη που του πήρατε: μετά το Φέγενορντ, όταν ο κόσμος έλεγε ότι το έκανε επίτηδες για να αποβληθεί, τον υπερασπίστηκα. Πολλοί μου έγραψαν όταν έφυγα. Απαιτώ αυστηρότητα, απαιτητικότητα και μετά χαλάρωση όταν πρέπει να χαλαρώσουμε. Αν κάποιος εμφανιστεί με ένα κιλό παραπάνω, φτάσει αργά ή κάτι παρόμοιο, δεν μπορώ να το ανεχτώ. Για μένα, τελικά, οι παίκτες είναι όλοι ίσοι».  Όχι μόνο για το ποδόσφαιρο. Μια ώρα κουβέντας μετά από δύο χρόνια σιωπής.

Μας λέτε την πιο σημαντική ομιλία;

«Το 2012, στην Ολχανένσε, είχα μελετήσει τα πάθη και τα χόμπι των παικτών μου, κάτι που κάνω πάντα. Πριν από έναν αγώνα, για την Ημέρα του Πατέρα, έδειξα ένα βίντεο στο οποίο οι πατέρες μιλούσαν για αυτούς. Υπήρχαν άνθρωποι που έκλαιγαν, μετά βγήκαν στο γήπεδο και… 2-0 για τους αντιπάλους. Όταν επιστρέψαμε στα αποδυτήρια, άλλαξα στάση και ξαναγύρισα στον ρόλο του αυστηρού προπονητή: ισοφαρίσαμε 2-2″.

Κεφάλαιο Σαουδική Αραβία. Ο Ιντσάγκι σας χαιρέτησε, αυτή τη φορά;

«Ναι, αναμετρηθήκαμε τον Οκτώβριο και κέρδισε αυτός. Είχα μόλις φτάσει. Μετά το Πόρτο-Ίντερ, όπου οι δικοί του είχαν αρκετή τύχη, δεν τον χαιρέτησα γιατί βασικά έτσι είμαι, κατά τη διάρκεια των αγώνων μπαίνω σε έκσταση, αλλά είναι ένας σπουδαίος προπονητής. Κερδίσαμε το πρωτάθλημα το 2000. Η σχέση είναι καλή».

Και εκεί, ήσασταν αμέσως αποφασιστικός. Με γδαρμένα γόνατα.

«Είχα κάνει μια υπόσχεση στην Παναγία της Φάτιμα, έκανα τα τελευταία 500 μέτρα γονατιστός και μετά παρουσιάστηκα στο προπονητικό κέντρο. Ήταν το 1998, σκόραρα εναντίον της Γιουβέντους στο τελευταίο λεπτό και κερδίσαμε το Σούπερ Καπ. Η πίστη είναι ένα θεμελιώδες μέρος της ζωής μου. Είμαι ενεργός καθολικός, εδώ δεν μπορώ, αλλά στο Μιλάνο πήγαινα στην εκκλησία κάθε μέρα. Πριν από μερικούς μήνες ο Πάπας με προσκάλεσε στο Ιωβηλαίο για να διηγηθώ την πορεία μου και τις δυσκολίες μου».

Από πού πηγάζει η πίστη σου;

«Έχασα τον πατέρα μου στα 16 από ατύχημα με μοτοσικλέτα, τη μητέρα μου στα 18 μετά από μακρά ασθένεια και στη συνέχεια και έναν αδελφό, ήμουν ο έβδομος από οκτώ. Η πίστη μου έδωσε δύναμη, ηρεμία. Θέλω να αποδείξω στους γονείς μου ότι είμαι εδώ και ότι έχω πραγματοποιήσει όλα τα όνειρά μου. Αλλά μέσα μου, βαθιά, κρυμμένο, έχω και θα έχω πάντα κάτι «μαύρο», σαν μια σκιά».

Και αυτό είναι για τους γονείς σου;

«Ναι. Έχω τις φωτογραφίες μαζί μου και προσεύχομαι για αυτούς κάθε μέρα. Είμαι ένας γαλήνιος άνθρωπος, έχω πέντε παιδιά, έπαιξα και τώρα προπονούμαι, αλλά ξέρω ότι δεν θα είμαι ποτέ απόλυτα ευτυχισμένος χωρίς τους γονείς μου. Αυτή είναι η κενή θέση που έχω μέσα μου».

Τα παιδιά σου την γεμίζουν όμως λίγο.

«Φυσικά. Ο Φρανσίσκο είναι τώρα στη Γιουβέντους και τα πάει καλά».

Στο σπίτι μιλάτε για ποδόσφαιρο;

«Όσο το δυνατόν λιγότερο. Το σημαντικό είναι να αφήνουν τα κινητά τους στην τσέπη κατά τη διάρκεια του δείπνου. Το απαίτησα αυτό και στην Πόρτο και στη Μίλαν. Ο Σίσκο έκανε το ντεμπούτο του μαζί μου στην Πορτογαλία. Το 2020, κατά τη διάρκεια του lockdown, του είπα: “Αν πεινάς… τότε πιες νερό”. Ήταν λίγο παχουλός. Για να κάνεις τη διαφορά χρειάζονται θυσίες και νοοτροπία. Αν μπορούσα, θα του δάνειζα τη δική μου πείνα. Όχι ότι δεν την έχει, αντίθετα, αλλά εγώ στα 16 μου έφερνα λεφτά στο σπίτι για να φάμε, ήταν διαφορετικά. Αλλά πάντα πίστευα σε αυτό. Και πιστεύει κι αυτός».

Κεφάλαιο Πόρτο: 11 τρόπαια σε επτά χρόνια.

«Η σχέση με τον Ντα Κόστα ήταν εξαιρετική. Όταν έφτασα, ο σύλλογος δεν είχε κερδίσει εδώ και τέσσερις σεζόν. Πραγματοποιήσαμε μεταγραφές αξίας 600 εκατομμυρίων και τα πήγαμε καλά και στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπου οι ομάδες έλεγαν “α, στους 16 είναι η Πόρτο…”. Αντίθετα, καταφέραμε να κάνουμε ζημιά και στις ιταλικές: Γιουβέντους, Ρόμα, Λάτσιο…».

Πόσοι την έψαξαν;

«Είχα επαφές με τη Λάτσιο, αλλά όχι μόνο. Και πριν υπογράψω στην Αλ-Ιττιχάντ είχα προσφορές. Εδώ το πρωτάθλημα είναι ανταγωνιστικό, οι φιλοδοξίες υψηλές, προπονούμαστε το απόγευμα και όχι το πρωί. Πρέπει να προσαρμοστείς στις πολιτισμικές δυναμικές. Αλλά αυτό είναι μια πρόκληση, και εγώ αγαπώ τέτοιες προκλήσεις».

Η φράση που σας αντιπροσωπεύει περισσότερο;

«Σε ήρεμα νερά δεν επιτυγχάνονται μεγάλες κατακτήσεις, χρειάζεται η καταιγίδα». Ο Μιχαϊλόβιτς, αναφερόμενος στον Μπενάσι, είπε ότι η δυσκολία δεν ήταν να είναι αρχηγός, αλλά να ξυπνάει στις τέσσερις το πρωί και να δουλεύει. Αυτό μου το έμαθαν οι γονείς μου. Και δεν πρέπει να αρκείσαι σε αυτό. Εγώ γράφτηκα στο πανεπιστήμιο στα 51 μου. Κάνω μεταπτυχιακό στην αθλητική προπόνηση».

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση στην Ιταλία;

«Ως ποδοσφαιριστής, το πρωτάθλημα του 2000 με τη Λάτσιο, το πιο απίστευτο όλων των εποχών. Εγώ, ο Σινίσα και ο Στάνκοβιτς ακούγαμε το ραδιόφωνο στα αποδυτήρια. Ήταν μια ομάδα με ισχυρές προσωπικότητες, γεμάτη μικρές διαμάχες κάθε μέρα, αλλά ο Έρικσον ήξερε πώς να μας χειριστεί. Θυμάμαι επίσης το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ του 1999, με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: ο Φέργκιουσον είπε ότι η μεγαλύτερη του λύπη ήταν εκείνη η ήττα».

Και η απογοήτευση;

«Το πρωτάθλημα που χάσαμε με την Ίντερ στις 5 Μαΐου 2002. Παρηγόρησα τον Ρονάλντο που έκλαιγε στον πάγκο, ήμουν δίπλα του. Κανείς δεν μπορούσε να το πιστέψει. Στο Μιλάνο είχα δυσκολίες: ο Κούπερ δεν μου έδειχνε εμπιστοσύνη, αλλά ήταν μια ομάδα πρωταθλητών».
Και θα επέστρεφες στην Ιταλία;
«Φυσικά, ξέρω ήδη ότι θα το κάνω».