Ο προπονητής της Κάλιαρι: «Μελέτησα τρεις γλώσσες και τη Γενιά Ζ για να προπονήσω καλύτερα. Σήμερα τα παιδιά ζουν από χειροκροτήματα και λίγες επιπλήξεις. Με τις πάσες στην άμυνα έκανα καριέρα, αν είχα τα πόδια του Μίνα…»
Σε λιγότερο από δέκα χρόνια πέρασε από το να κάνει το ντεμπούτο του στη Σέριε Α ως ποδοσφαιριστής στο να το κάνει ως προπονητής: από τις 18 Σεπτεμβρίου 2016 έως τις 24 Αυγούστου 2025. Πάντα με την Κάλιαρι. Ίσως και γι’ αυτό ο Φάμπιο Πισακάνη σκοπεύει να ανταποδώσει ό,τι απορροφά από αυτή τη γη.
Ο πρόεδρος Τόμασο Τζουλίνι πιστεύει ακράδαντα σε αυτόν: το επανέλαβε πριν από λίγες ημέρες, λέγοντας ότι «θα ήταν όνειρο να σωθούμε με έναν νεαρό προπονητή και μια νεαρή ομάδα…»
«Πίστεψε σε μια πορεία και όχι σε μια αυθόρμητη επιλογή. Νιώθω μεγάλο αίσθημα ευθύνης και ευγνωμοσύνης και θα ήθελα να ανταποδώσω αυτή την εμπιστοσύνη με τη δουλειά και τη συμπεριφορά μου».
Σε ποιο σημείο βρίσκεται η πορεία;
«Είμαστε σε καλό δρόμο για τους στόχους μας, η καθημερινή δουλειά πηγαίνει προς τη σωστή κατεύθυνση. Είχαμε μια σειρά από ατυχίες, δεν μου αρέσει να μιλάω για τραυματισμούς: η δύναμή μας είναι ακριβώς το να μην απογοητευόμαστε και να μην ενθουσιαζόμαστε».
Ως πρωτοεμφανιζόμενος προπονητής νίκησε τους Γκασπερίνι και Σπαλέτι…
«Με τη Ρόμα ήταν θέμα παιχνιδιού και επιθετικότητας, με τη Γιουβέντους ήταν διαφορετικό. Το να νικήσω δύο δασκάλους που πάντα έδιναν μια ισχυρή ταυτότητα στις ομάδες τους δεν με κάνει να νιώθω ότι έφτασα στον στόχο, αλλά με βοηθά να πω ότι η καθημερινή δουλειά πηγαίνει προς τη σωστή κατεύθυνση».
Ποιο είναι το πιο περίπλοκο κομμάτι;
«Δεν είναι μόνο οι τεχνικο-τακτικές πτυχές, όπως θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς. Δεν υπάρχει μόνο ο ποδοσφαιριστής, αλλά και ο άνθρωπος. Υπάρχουν πολύπλοκες δυναμικές, εντός και εκτός γηπέδου. Η ικανότητα είναι και η διαχείριση αυτής της πολυπλοκότητας. Αν δεν είσαι ψύχραιμος, μπορείς να κάνεις λάθη».
Πότε σκέφτηκες να γίνεις προπονητής;
«Άρχισα να παρακολουθώ το μάθημα για την άδεια UEFA B ενώ έπαιζα, 3-4 χρόνια πριν σταματήσω. Είναι κλίση, δεν γίνεται αυτοσχέδια, πρέπει να ξεκινάει από τα βάθη».
Πώς θα περιγράφατε τον εαυτό σας;
«Δεν είμαι φανατικός, αλλά μανιακός όσον αφορά τον αριθμό των αγώνων που παρακολουθώ σε όλα τα επίπεδα. Η ιταλική σχολή είναι η καλύτερη στον κόσμο».
Διατηρήσατε την περιέργειά σας;
« Έκανα ένα σεμινάριο για τη γενιά Ζ, αυτούς που γεννήθηκαν από το 1995 έως τις αρχές του 2010. Θέλω να γνωρίσω τον κόσμο τους γιατί θέλω να ξέρω ποια κουμπιά να πατήσω. Ζουν από χειροκροτήματα και λίγες επιπλήξεις. Η δική μας γενιά ήταν αυτή του «όταν το παιχνίδι γίνεται σκληρό, οι σκληροί αρχίζουν να παίζουν», η γενιά Ζ λέει «όταν το παιχνίδι γίνεται σκληρό, δεν θα έπρεπε να είσαι εδώ».
Έχεις παρακολουθήσει και άλλα μαθήματα;
«Πήγα στο Σάλσμπουργκ, στη Red Bull. Και μετά σπούδασα αγγλικά, ισπανικά και γαλλικά. Και ένα μάθημα στην Bocconi για την επικοινωνία».
Πώς επικοινωνείτε με τους νεότερους;
«Πρέπει να ζυγίζεις τις λέξεις: είτε χτίζεις μια γέφυρα είτε υψώνεις ένα τείχος. Πρέπει να είσαι απολύτως σαφής, είναι υπερπροστατευμένοι στον πραγματικό κόσμο αλλά εγκαταλελειμμένοι στον ψηφιακό. Δουλεύουμε πολύ με το βίντεο. Αν έπρεπε να μιλήσω σε αυτά τα παιδιά όπως μου μιλούσαν οι προπονητές της εποχής, δεν θα μεταδίδω τίποτα».
Είστε πιο αποτελεσματικός ή πιο επιθετικός;
«Μου αρέσει να είμαι στη μέση: αν ήμουν αποτελεσματικός, θα πρόδιδα το παιχνίδι· αν ήμουν επιθετικός, θα πρόδιδα την ομάδα, θα προπονούσα τον εαυτό μου. Είναι δύσκολο να κερδίζεις αγώνες όπως αυτούς εναντίον της Γιουβέντους: υπάρχει τάξη, πνεύμα και θυσία, αλλά λίγη ποιότητα. Ωστόσο, μια ομάδα όπως η δική μας μπορεί να καταφέρει το αδύνατο».
Έχουμε δει συχνά ένα διαφορετικό Κάλιαρι…
«Προτιμώ ένα ποδόσφαιρο θέσεων που αγκαλιάζει το ποδόσφαιρο σχέσεων: τα δύο μπορούν να συνυπάρξουν. Και πρέπει να φέρνουμε σπίτι βαθμούς, όχι συγχαρητήρια».
Στη Φλωρεντία, ποιο είναι το λάθος που δεν πρέπει να κάνουμε;
«Να χάσουμε την προσοχή μας. Πρέπει να κάνουμε έναν άψογο αγώνα».
Τι είδους αμυντικός ήσασταν;
«Χτίσα την καριέρα μου ως παίκτης πάνω στην αντίληψη του παιχνιδιού. Το ιδανικό θα ήταν να προσθέσω τα πόδια των Λουπέρτο και Μίνα».
Η Κάλιαρι σας φαίνεται ισορροπημένη, όπως και εσείς…
«Το να παραμένουμε ισορροπημένοι μας δίνει την ευκαιρία να σωθούμε. Στη ζωή μου έχω περάσει συχνά καταιγίδες».
Έχετε υποστεί κάποιες αναποδιές στη ζωή σας, μετά τις οποίες πάντα ξαναξεκινήσατε: από πού αντλείτε τη δύναμή σας;
«Από τότε που στα 13 μου χρόνια μου διαγνώστηκε το σύνδρομο Guillain-Barré. Βρέθηκα καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι. Είμαι δυνατός επειδή η ζωή με ανάγκασε να γίνω, όχι επειδή το επέλεξα. Μια ασθένεια, αν δεν σε σκοτώσει, έρχεται για να σε ολοκληρώσει. Μου έδωσε την ώθηση να ξεφορτωθώ εν μέρει τις αδυναμίες και τον φόβο. Πιστεύω επίσης ότι θα υπάρχει κάτι μετά τη γήινη ζωή».
Ποιος αποτελεί πρότυπο για εσάς;
“ Ο πατέρας μου, ο Αντρέα, με έχει δει να κλαίω πολλές φορές. Αυτός ήταν που κοιμόταν δίπλα μου στην εντατική όταν ήμουν μικρός. Είναι το ασφαλές μου λιμάνι».
Ο αδελφός της έπεσε θύμα ένοπλης επίθεσης στη Νάπολη πριν από λίγες εβδομάδες.
«Τώρα είναι καλά, τον έβγαλαν από το νοσοκομείο, δεν κινδύνευσε ποτέ η ζωή του. Ήταν ένα γεγονός που με σημάδεψε, αλλά ενισχύει την εσωτερική μου δύναμη».
Περίμενες την έκρηξη του Παλέστρα;
«Έχει δυνατότητες που δεν έχουν ακόμη εκφραστεί. Έχει κάνει πολλά με το ένστικτό του, αν ανεβάσει την ποιότητα, θα γίνει απίστευτος».
Είσαι αυτοκριτικός;
«Ναι, δεν είμαι πολύ περήφανος και δεν κρατάω κακία. Ξεκινώ από την αρχή ότι μπορώ να μάθω, όχι ότι μπορώ να διδάξω».
Τι αντιπροσωπεύουν η Νάπολι και το Κάλιαρι;
«Η Νάπολι είναι οι ρίζες μου. Το Κάλιαρι με υποδέχτηκε, αυτή η γη σου δίνει σεβασμό και αλήθεια και σου ζητά συνέπεια. Και δεν θέλω να την προδώσω».