Μιλάει ο Filippo, που εργάζεται στην οργάνωση των Internazionali: «Το γεύμα στο Παρίσι με τον Manolo Santana, τα αστεία με τον Panatta, η αγάπη της θείας Lea. Η σιωπή του Sinner; Προτιμώ να μην απαντήσω»

«Είναι δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα και εύκολο να μιλήσω για τον πατέρα μου». Έτσι ξεκινά ο Filippo Pietrangeli, σε ένα οδυνηρό αλλά και απελευθερωτικό τηλεφώνημα. Στις ώρες της θλίψης, το να ανοίγεις το βιβλίο των αναμνήσεων μπορεί να αποσπάσει την προσοχή από το αίσθημα της απώλειας και να επιτρέψει, έστω και φευγαλέα, ένα ταξίδι στο χρόνο.

Φιλίππο, πώς ήταν ο Νίκολα Πιετραντζέλι ως πατέρας;

«Μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά ήταν ένας πατέρας όπως όλοι οι άλλοι. Μας αγαπούσε, μας μεγάλωσε, δεν μας έλειψε ποτέ τίποτα. Φυσικά, ήταν ένας πατέρας που μας απασχολούσε, με την καλή έννοια του όρου. Μας έκανε να ζούμε σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από αυτόν των άλλων παιδιών. Όταν ταξίδευε στον κόσμο, πρώτα ως παίκτης και μετά ως αρχηγός της Davis, ήταν πάντα μακριά. Στη συνέχεια, εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και αρχίσαμε να μοιραζόμαστε τα πάθη του».

Το τένις;

«Στην πραγματικότητα, όλα τα παιδιά ασχολούμασταν με διαφορετικά αθλήματα. Εγώ έκανα ιππασία, ο Μάρκο έπαιζε αμερικανικό ποδόσφαιρο, ο Τζιόρτζιο έκανε σέρφινγκ».

Η κλασική εξέγερση ενάντια στη θέληση των γονιών;

«Όχι, μας άφηνε πάντα ελεύθερους να επιλέξουμε. Ποτέ δεν μας πίεσε να παίξουμε τένις, και αυτό γιατί το επώνυμό μας ήταν βαρύ…».

Τι κοινά ενδιαφέροντα είχατε, τότε;

«Έπαιζα μαζί του στην ποδοσφαιρική ομάδα της Canottieri Roma. Εγώ ήμουν αμυντικός, αυτός μέσος, αν και είχε γεννηθεί επιθετικός. Συμμετείχαμε στο Caravella, το ιστορικό τουρνουά μεταξύ συλλόγων, και, δεδομένης της φιλίας με τον πρίγκιπα Αλβέρτο, οργανώναμε επίσης αγώνες εναντίον της ομάδας του Πριγκιπάτου του Μονακό».

Κάποια διαφωνία στο γήπεδο;

«Όχι, όχι, αλλά μια φορά οργανώσαμε ένα επεισόδιο του Scherzi a parte. Εγώ και ο αδελφός μου ο Μάρκο προσποιούμασταν ότι αγγιζόμασταν και πέφταμε στο έδαφος, ο διαιτητής σφύριζε ανύπαρκτα φάουλ και ο μπαμπάς θύμωνε».

Τι αναμνήσεις έχεις από τον Νικόλα Πιετραντζέλι ως παίκτη;

«Όταν κέρδισε το Roland Garros και το Internazionali, δεν είχα γεννηθεί ακόμα (ο Φιλίππο είναι του 1963, σ.σ.). Είδα στην τηλεόραση τον τελικό του ιταλικού πρωταθλήματος με τον Αντριάνο Πανάτα».

Μπολόνια, 27 Σεπτεμβρίου 1970: αυτό ήταν ένα είδος παράδοσης της σκυτάλης.

«Ο Αντριάνο ήταν πολύ συχνός επισκέπτης στο σπίτι μας. Η σχέση του με τον πατέρα μου χαρακτηριζόταν από συνεχείς αστεϊσμούς, από την πρώτη μέρα που γνωρίστηκαν. Και έτσι ήταν μέχρι το τέλος. Και στους δύο άρεσε να τσακώνονται φιλικά: ήταν ένα παιχνίδι».

Πώς ζήσατε την ιστορία του τελικού του Κυπέλλου Ντέιβις το 1976; Τις διαμαρτυρίες στην Ιταλία, τις πολιτικές πιέσεις να μην παίξετε στη Χιλή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ και την αποφασιστικότητα του πατέρα σας να πάει ούτως ή άλλως την ομάδα εκεί;

«Ήμουν έφηβος: στην οικογένεια ήταν μια αρκετά δύσκολη περίοδος, αισθανόμασταν και εμείς ότι το κλίμα δεν ήταν καθόλου χαλαρό. Με τα αδέλφια μου παρατηρούσαμε πάντα ένα περιπολικό της αστυνομίας ή των καραμπινιέρων παρκαρισμένο κάτω από το σπίτι μας, 24 ώρες το 24ωρο. Λίγα χρόνια αργότερα, ο πατέρας μου μίλησε για απειλές που είχε λάβει εκείνες τις εβδομάδες».

Ποιες αναμνήσεις από αγώνες θυμάστε με μεγαλύτερη ευχαρίστηση;

«Εμείς τα παιδιά τρώγαμε ψωμί και τένις: ήμασταν κομπάρσοι σε αυτόν τον κόσμο. Μια φορά συμμετείχα σε ένα γεύμα στο Παρίσι με τον πατέρα μου και τον Μανόλο Σαντάνα, τον παίκτη που του στέρησε τον τρίτο συνεχόμενο τίτλο στο Ρολάν Γκαρός, αλλά που στη συνέχεια έγινε καλός του φίλος. Έναν άλλο μεγάλο αντίπαλο, τον Ροντ Λέιβερ, τον συνάντησα στη Ρώμη, όταν ο μπαμπάς του απένειμε το βραβείο Racchetta d’oro. Και μετά τον ΜακΕνρό, τον Φέντερερ, τον Τζόκοβιτς, τον Ναντάλ…».

Και η Lea Pericoli;

«Ήταν σαν θεία: η θεία Lea. Τον αγαπούσε πολύ, η σχέση της με τον πατέρα μου ήταν ξεχωριστή. Όταν πέθανε, έκλαψα πολύ».

Τελικά, κάνατε το τένις επάγγελμά σας.

«Μπήκα στην οργάνωση των Internazionali το 1999. Θυμάμαι ένα υπέροχο ταξίδι με τον πατέρα μου και τον γιο μου στο Σαν Ντιέγκο, για να παρακολουθήσουμε τον τελικό του Fed Cup 2010. Τα τελευταία χρόνια ήμασταν πολύ κοντά: λόγω των προβλημάτων υγείας του, τον συνόδευα στα ταξίδια του. Είχα το προνόμιο να είμαι δίπλα του λόγω της δουλειάς που κάνω, και για αυτό ευχαριστώ την Fitp».

Ήσασταν και στη Μάλαγα.

«Ναι, το 2023 κερδίσαμε ξανά το Davis Cup μετά από 47 χρόνια και ήταν πανευτυχής που μπόρεσε να σηκώσει το κύπελλο μαζί με τα παιδιά. Ήταν περήφανος για αυτούς».

Πριν από μερικούς μήνες, ο πρόωρος θάνατος του Giorgio.

«Μια τραγωδία. Σε ενάμιση χρόνο, έχασα τη μητέρα μου, τον αδελφό μου και τον πατέρα μου».

Αυτές τις μέρες, ο κόσμος του τένις απονέμει δημόσια τιμές σε μια εμβληματική μορφή του αθλήματος. Κανένα post στα social media από τον Jannik Sinner, το είδωλο της εποχής μας. Λυπάσαι;

«Προτιμώ να μην απαντήσω».