Διηύθυνε την εθνική ομάδα σκι αντοχής, τώρα είναι αθλητικός διευθυντής στην Κοιλάδα της Αόστα: «Πώς είναι δυνατόν να μην ελήφθησαν υπόψη και οι 141 αθλητές της εθνικής ομάδας, σε σχέση με τους 10.001 λαμπαδηφόρους; Δεν πιστεύω ότι ο Αλμπάνο έπρεπε να συμπληρώσει το έντυπο…»
Ο Μάρκο Αλμπαρέλο ήταν ο ηγέτης της ιταλικής ομάδας σκι αντοχής που εντυπωσίασε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2006 με δύο χρυσά και δύο χάλκινα μετάλλια. Αλλά είναι επίσης ένας από τους ξεχασμένους θρύλους που αναφέρθηκαν από τους υπουργούς, και χάρη στον ρόλο του ως υπεύθυνου αθλητικών εκδηλώσεων της Περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα, τη Δευτέρα 12 Ιανουαρίου μπόρεσε να γίνει λαμπαδηφόρος μαζί με τους άλλους ήρωες της ιταλικής ομάδας του σκι αντοχής.
Albarello, εσείς πώς θα είχατε χειριστεί αυτή την κατάσταση;
«Με μια ειδική λίστα αφιερωμένη σε 40 ολυμπιονίκες και 141 μεταλλιούχους, που θα απέφευγε τη διαδικασία των μη ολυμπιονικών για το μορφότυπο που απαιτείται από τους άλλους. Για μένα, το χάος ξεκίνησε εκεί. Θα αρκούσε ένα πάσο, να επινοηθεί κάτι απλό για τις τελετές και θα είχαν αποφευχθεί όλες αυτές οι αντιπαραθέσεις. Προσπάθησα να σταματήσω τον Φάουνερ, κουρασμένος από την αναμονή, αλλά είναι μια ιστορία που ξεκίνησε πριν από τρεις μήνες».
Τι συνέβη κατά τη γνώμη σας;
«Υπήρχαν τρεις θέσεις για τους δήμους, τρεις για το CONI, αυτές που προορίζονταν για τους χορηγούς. Πώς είναι δυνατόν να μην ελήφθησαν υπόψη και οι 141 Ιταλοί αθλητές σε σχέση με τους 10.001 λαμπαδηφόρους; Δεν πιστεύω ότι ο Αλμπάνο έπρεπε να συμπληρώσει το έντυπο… Μίλησα με τον Μαλάγκο πριν από δύο μήνες, μίλησα με τον Μπουονφίλιο όταν τον προσκάλεσα στο Νεανικό Τρόπαιο του CONI, και μου είπε: «κινιόμαστε» για τους λαμπαδηφόρους, δεν ξέρω αν είχε κληρονομήσει κάτι που είχε ήδη καθοριστεί. Ίσως να σκέφτηκε «τι να κάνω, τι να διαλέξω;» ακόμη και σε σχέση με το Ίδρυμα του Μιλάνου-Κορτίνα. Με πήρε τηλέφωνο ο πρόεδρος της FISI, ο Ρόδα, ο οποίος παραδέχτηκε: «Έπρεπε να κάνουμε κάτι άλλο». Μετά δεν ξέρω τι συνέβη, δεν θέλω να κατηγορήσω κανέναν, όμως…».
Τα μετάλλια που θα έπρεπε να αποτελούν το αποκορύφωμα μιας Ολυμπιάδας έχουν ξεχαστεί
Πέταγμα ευθυνών, γκάφα ή…;
«Έλειψε η ευαισθησία: τα μετάλλια που θα έπρεπε να αποτελούν το αποκορύφωμα μιας Ολυμπιάδας έχουν ξεχαστεί. Σκέφτομαι τον Τζιόρτζιο Ντι Τσέντα και τα 2 χρυσά του. Ελπίζα πραγματικά, όπως είπε και ο Πίλερ Κοτρέρ, να ξαναδώ την παρέλαση της χρυσής σκυταλοδρομίας στο Σαν Σίρο μετά από εκείνη του Τορίνο το 2006, και για να αναδείξω το πόσο σπουδαίο είχαν καταφέρει τα παιδιά».
Το σκι αντοχής έσωσε εκείνους τους Αγώνες για την Ιταλία πριν από είκοσι χρόνια.
« Λοιπόν, ήλπιζα ότι αυτή θα μπορούσε να είναι η ευκαιρία να αναζωογονήσουμε λίγο τον ενθουσιασμό για εμάς: το 2006, αμέσως μετά εκείνους τους θριαμβευτικούς Ολυμπιακούς Αγώνες, η Ιταλία κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου και ό,τι είχαν καταφέρει αυτά τα παιδιά ξεχάστηκε αμέσως. Μιλάμε για το δεύτερο ολυμπιακό άθλημα του χιονιού. Δεν είναι δίκαιο να μας ξεχνούν».
Δύο υπουργοί σας υπερασπίστηκαν.
«Στις 3 Ιανουαρίου ανέφερα αυτά τα λάθη στον υπουργό Αμπόντι».
Πιστεύετε ότι οι αντιπαραθέσεις θα βοηθήσουν να διορθωθεί κάτι;
«Μέχρι σήμερα όλα έχουν σταματήσει, ελπίζω ναι. Αλλά εμείς, η χρυσή ομάδα σκυταλοδρομίας του 1994, το ξέραμε τρεις μήνες πριν ότι θα συμμετείχαμε στην τελετή. Πρέπει να οργανωθεί ολόκληρο το τελετουργικό».
Το να κρατάω τη δάδα ήταν μια φανταστική συγκίνηση, μια μοναδική εμπειρία στη ζωή
Τι νιώσατε με τη δάδα στο χέρι στην Αόστα;
«Μια φανταστική συγκίνηση. Μαζί μου ήταν ο Βιλερμόζ και η Αριάνα Φόλις, και όλοι όσοι την μετέφεραν σε εκείνα τα 200 μέτρα μου μίλησαν για μια μοναδική εμπειρία ζωής. «Μας βιάζουν όμως», έλεγαν. Α, ήταν και ο Πελεγκρίνο, που είχε δηλώσει συμμετοχή, χωρίς να ξέρει αν θα ήταν ο σημαιοφόρος. «Πάω μπροστά», μου είπε ο Τσίκο».
Πού θα παρακολουθήσετε τους Αγώνες;
«Έχω φίλους που έχουν σπίτι στο Βαλ ντι Φιέμε, αλλά δεν έχω εισιτήρια. Μάλλον θα καταλήξω να σχολιάζω τους αγώνες από το Μιλάνο για το Sky…