Φεντερίκα: «Τι ώθηση που μου δίνει το να είμαι σημαιοφόρος. Θα ήθελα να παρελάσω στο Σαν Σίρο, ακόμα κι αν έπρεπε να πάρω ελικόπτερο για να γυρίσω στην Κορτίνα. Αλλά θα είναι ωραίο και να παρελάσω με την ομάδα μου»

Η συγκίνηση είναι αισθητή. Η Φεντερίκα Μπριγνόνε είναι μια τίγρη όταν κατεβάζει το κράνος της στην εκκίνηση, για να κατακτήσει την πίστα με φυσική κομψότητα και ταχύτητα, κάτι που επιβεβαιώνει η θέση της ως η πιο επιτυχημένη Ιταλίδα σκιέρ στην ιστορία. Αλλά όταν βγάζει τη μπλε στολή της, εμφανίζεται απλά ως μια ελεύθερη και στοχαστική γυναίκα, ψυχικά δυνατή, σκληραγωγημένη από τις εμπειρίες και από τη σχολαστική διαχείριση της ψυχοσωματικής της ισορροπίας. Αν δεν το είχε κάνει αυτό για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας της, τώρα που είναι 35 ετών, δύσκολα θα βρισκόταν στη γραμμή εκκίνησης αυτών των Ολυμπιακών Αγώνων, μετά τον σοβαρό τραυματισμό που ακριβώς πριν από δέκα μήνες είχε κάνει όλους να φοβηθούν το χειρότερο. Αντ’ αυτού, χθες, καθώς έμπαινε στο ξενοδοχείο της Κορτίνα που φιλοξενεί τις Ιταλίδες αθλήτριες του αλπικού σκι, χαμογέλασε για μια στιγμή.

Ποια Φεντερίκα είναι αυτή που ετοιμάζεται να διαγωνιστεί στους πέμπτους Ολυμπιακούς Αγώνες;

«Είμαι η ίδια όπως πάντα, ούτε πιο υπομονετική, ούτε πιο ανήσυχη. Για να γίνει κατανοητό, πλησίασα αυτούς τους Αγώνες χωρίς να γνωρίζω τις ημερομηνίες των αγώνων, θα το σκεφτώ όταν έρθει η ώρα. Εν τω μεταξύ, παραμένω γαλήνια».

Οι τελευταίοι μήνες ήταν πιο ή λιγότερο δύσκολοι από ό,τι αν αγωνιζόμουν κανονικά στο Κύπελλο;

«Σίγουρα πιο δύσκολοι, δεν ήταν απλώς θέμα προπόνησης και μετά ελεύθερου χρόνου για τα δικά μου πράγματα· όλες τις διαθέσιμες ώρες τις πέρασα πρώτα στο J Medical του Τορίνο για θεραπεία και μετά στα ταξίδια, προς το σπίτι ή προς κάποια εκδήλωση, αλλά πάντα συνοδευόμενη από πάγο και μαγνητοθεραπεία. Ακόμα και όταν επέστρεψα στην ομάδα, δεν επέτρεψα στον εαυτό μου ούτε μια στιγμή διασκέδασης με τις συμπαίκτριές μου, για να κάνω δύο επιπλέον ώρες φυσιοθεραπείας. Για να αναρρώσω, έδωσα το εκατό τοις εκατό».

Υπήρχε κάποιο κίνητρο πιο ισχυρό από τα άλλα;

«Το να είμαι σημαιοφόρος, πολύ περισσότερο από το να συμμετέχω στους Αγώνες. Ήδη από την άνοιξη ήξερα ότι ήμουν μία από τις υποψήφιες και αυτό μου έδωσε μεγάλη ώθηση, το θεωρώ ένα απαράμιλλο προνόμιο. Έχω ήδη συμμετάσχει σε τέσσερις Ολυμπιάδες με τρία μετάλλια, δεν χρειάζομαι άλλο εντυπωσιακό αποτέλεσμα για να νιώσω ευτυχισμένη, έχω ξεπεράσει κατά πολύ ό,τι θα μπορούσα να ονειρευτώ στην καριέρα μου».

Ονειρευόσασταν να παρελάσετε στο Μιλάνο, την πόλη σας.

«Θα μου άρεσε να μπω στο Σαν Σίρο, ήταν μια θυσία που θα έκανα πρόθυμα, ακόμα και αν έπρεπε να πάρω ελικόπτερο για να επιστρέψω στην Κορτίνα. Αλλά θα είναι ωραίο και να παρελάσω με την ομάδα μου».

Από το Βανκούβερ του 2010 έως το Πεκίνο του 2022: τι αναμνήσεις έχεις από τις προηγούμενες συμμετοχές σου;

«Από τον Καναδά θυμάμαι την ευτυχία που ένιωσα που βρισκόμουν εκεί, το πρώτο μου ολυμπιακό χωριό και την επαφή με τα άλλα αθλήματα, που ήταν υπέροχη. Στο Σότσι, το 2014, είχα ξεκινήσει με μεγάλες φιλοδοξίες και για πρώτη φορά έμεινα μέχρι το τέλος, ενώ από το Πιονγκτσάνγκ δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρώτο μου μετάλλιο και το κρύο. Τέλος, η Κίνα, που ήταν κάπως σαν φυλακή λόγω της πανδημίας, αλλά η απουσία περισπασμών με βοήθησε να κατακτήσω δύο ωραία μετάλλια σε πραγματικά δύσκολες και κρύες πίστες. Στην Κορτίνα θα μου λείψει το γεγονός ότι δεν θα ζήσω την εμπειρία του Ολυμπιακού Χωριού, που είναι η ουσία των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά τουλάχιστον βρισκόμαστε σε ένα πραγματικό ορεινό περιβάλλον».

Ο Πρόεδρος Ματαρέλα θα βρίσκεται στην Κορτίνα για να παρακολουθήσει το γυναικείο σούπερ-G.

«Είναι τιμή που μας επέλεξε. Κατά την παράδοση της Τρικολόρας στο Κουιρινάλε, χάρηκε που με είδε να στέκομαι στα πόδια μου και δήλωσε περήφανος για την πορεία ανάρρωσης που έχω διανύσει. Επιπλέον, είναι μεγάλος λάτρης του αθλητισμού».

Μετά από τόση δουλειά, έχει μια ευχή να εκφράσει. Παρακαλώ.

«Θα ήθελα να σταματήσει ο χρόνος για να έχω την ευκαιρία να προετοιμαστώ όπως θέλω. Αυτούς τους μήνες μου έλειψε το να νιώθω καλά, αντί να σταματάω νωρίτερα την προπόνηση λόγω του πόνου· μου λείπει η ευελιξία και το να μην μπορώ να κάνω ό,τι θέλω».

Ποια θα είναι η μεγαλύτερη δυσκολία στον αγώνα;

«Να εμπιστευτώ τον εαυτό μου, να κρατήσω το πόδι μου σταθερό στα πιο δύσκολα σημεία, όπως έκανα πέρυσι. Ο στόχος μου είναι να γίνομαι όλο και πιο γρήγορη, τις τελευταίες εβδομάδες δούλεψα πάνω σε αυτό. Η ευαισθησία υπάρχει, αλλά για να προσπαθήσω να φτάσω στα όρια θα πρέπει να έχω ακόμα περισσότερο θάρρος, ελπίζοντας ότι το σώμα μου θα με ακολουθήσει».

Έχεις προπονήσει το σώμα σου όσο το δυνατόν περισσότερο. Και όσον αφορά το μυαλό, πώς το διαχειρίστηκες;

«Τα έκανα σχεδόν όλα μόνη μου· μετά από χρόνια εμπειρίας ξέρω τι πρέπει να κάνω. Με δύο εξαιρέσεις: μια συνεδρία ύπνωσης, όπου εργάζεται το υποσυνείδητο, και μετά ζήτησα βοήθεια από τον Τζουζέπε Βερτσέλι, τον αθλητικό ψυχολόγο μας, όταν ήρθε η ώρα να ξαναφορέσω τα σκι».

Πάντα θεωρούσες το σκι ομαδικό άθλημα. Ποιος σου έδωσε τη δυνατότητα να βρεθείς στην Κορτίνα;

«Ο Federico Bristot, επικεφαλής των φυσιοθεραπευτών της J Medical: όταν έφτασα στο Τορίνο, του είπα ότι θα τον κούραζα, αλλά εκείνος μου απάντησε ότι εγώ θα ήμουν αυτή που δεν θα άντεχα πια, και είχε δίκιο. Ήταν καταπληκτικός· σε όλους αυτούς τους μήνες δεν κάναμε ούτε ένα λάθος βήμα. Στη συνέχεια, υπήρξαν ο Λούκα Σκαριάν, ο Τζουζέπε Αμπρουτσίνι, ο Ντάρβιν Ποτσί και ο δρ Τζιοβάνι Μπιάνκι από την πλευρά της ομοσπονδίας· τους ευχαριστώ από καρδιάς για την ευχαρίστηση που έδειξαν να με ακολουθήσουν σε αυτό το θαύμα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας ομαδικής προσπάθειας και θα είναι ξεχωριστό να κατέβω στην πίστα και για χάρη τους».

Η μητέρα σου, η Νίννα Κουάριο, και ο αδελφός σου Νταβίντε, που επίσης ανέλαβε ρόλο προπονητή, τι ρόλο έπαιξαν;

«Μου έδωσαν απίστευτη βοήθεια, σε όλες τις μετακινήσεις και όχι μόνο. Δεν πρέπει να ήταν καθόλου εύκολο για αυτούς, τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Φυσικά, όταν ξανάρχισα να κάνω σκι, ο Davide επέστρεψε για να με συνοδεύει στην πίστα μαζί με τον Sbarde (τον ιστορικό skiman Mauro Sbardelotto, σημ. συντ.) και δεθήκαμε ακόμα περισσότερο».

Πέρυσι κέρδισε για πρώτη φορά στην Κορτίνα. Τι χιόνι θα ήθελες να βρεις, για να επαναλάβεις την επιτυχία σου;

«Μιλώ εκ μέρους του αριστερού μου ποδιού: συνήθως στην Κορτίνα η πίστα είναι κρύα και απαιτητική, ενώ αυτή τη φορά θα ήθελα χιόνι ζεστό, ανοιξιάτικο και παγωμένο. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα έχω επιλογή, έχω μάθει να δίνω το μέγιστο σε όλες τις συνθήκες και κι αυτή τη φορά θα προσπαθήσω να δώσω το εκατό τοις εκατό του εαυτού μου στην πίστα, ελπίζοντας ότι θα είναι αρκετό».

Leave a Reply