Τον Ιούνιο, ο πρώην πρωταθλητής είχε παραχωρήσει συνέντευξη στην εφημερίδα μας, στην οποία μιλούσε για τα δύο ταλέντα και για πολλά άλλα

Ο Νικόλα Πιετραντζέλι δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι η επιτομή του τένις. Έγραψε ιστορία στο άθλημα και, κυρίως, στο Παρίσι χάρισε στην Ιταλία δύο τίτλους, το 1959 και το 1960, καθώς και δύο συμμετοχές σε τελικούς, το 1961 και το 1964. Μέχρι το 2023 ήταν ο μόνος αρχηγός της ιταλικής εθνικής ομάδας που κατάφερε να φέρει στο σπίτι ένα Κύπελλο Ντέιβις και ακόμα και σήμερα, που πλησιάζει τα 92 χρόνια, παρακολουθεί με προσοχή τον κόσμο του τένις. Αυτός, που είχε φυτέψει έναν σπόρο στα μέσα του περασμένου αιώνα, απολαμβάνει τώρα τους καρπούς ενός φυτού που έχει γίνει πλούσιο και γεμάτο καρπούς: «Έχουμε πρωταθλητές παντού. Στο γυναικείο τένις με την Τζασμίν Παολίνι, και μετά κερδίσαμε το Κύπελλο Ντέιβις, το Κύπελλο Μπίλι Τζιν Κινγκ, δεν σταματάμε ποτέ…».

Νικόλα, θα παρακολουθήσεις τον τελικό του Ρολάν Γκαρός;

«Φυσικά! Θα καθίσω μπροστά στην τηλεόραση και θα είμαι ο πρώτος οπαδός του Σίνερ εναντίον του Αλκαράζ. Πρέπει να σταματήσετε να νομίζετε ότι είμαι κακόκεφος επειδή ο Γιάνικ έγινε πρωταθλητής. Είμαι χαρούμενος και περήφανος που βλέπω την Ιταλία του τένις να κυριαρχεί στον κόσμο. Είμαστε αυτό που κάποτε ήταν η Αυστραλία και μετά οι Ηνωμένες Πολιτείες, και εκτός από τον Σίνερ υπάρχουν πολλοί άλλοι που κάθε εβδομάδα αναδεικνύονται και ξεχωρίζουν. Για παράδειγμα, πριν από λίγο καιρό είδα έναν αγώνα του Gigante, δεν τον είχα δει ποτέ και αναρωτιέμαι γιατί, δεδομένου ότι παίζει εξαιρετικά«.

Το Παρίσι είναι ξεχωριστό, τι αναμνήσεις έχετε;

»Τόσο ως παίκτης όσο και μετά, οι αναμνήσεις είναι υπέροχες. Είναι όμως ένα πολύ σκληρό τουρνουά. Μπορεί να κάνει πολύ ζέστη αλλά και πολύ κρύο, το χωμάτινο γήπεδο απαιτεί πολλή ενέργεια. Τώρα όμως υπάρχει η οροφή, το στάδιο είναι πραγματικά πολύ όμορφο, κομψό».

Ο Σίνερ και ο Μουσέτι έπαιξαν στους ημιτελικούς του Παρισιού, όπως εσείς και ο Σιρόλα το 1960. Τους παρακολουθήσατε και τους δύο;

«Κρίμα για τον Μουσέτι. Αλλά αυτός ο Αλκαράζ είναι πραγματικά τρελός, κάνει απίστευτα πράγματα. Πάντως, το έλεγα ήδη πριν από μερικά χρόνια, ψάξτε τις συνεντεύξεις μου: ο Μουζέτι ίσως δεν είναι ο ισχυρότερος από τους Ιταλούς, αλλά είναι σίγουρα αυτός που παίζει καλύτερα. Απλώς έπρεπε να του δοθεί χρόνος να ωριμάσει και να αποκτήσει εμπειρία, τώρα είναι μεταξύ των πρώτων στον κόσμο. Το τένις του είναι πραγματικά όμορφο να το βλέπεις και είμαι σίγουρος ότι θα εξελιχθεί ακόμα περισσότερο και θα έρθουν οι σημαντικές νίκες».

Ο Μουζέτι χρειαζόταν απλώς να ωριμάσει: είναι ο πιο όμορφος να τον βλέπεις, Νικόλα Πιετραντζέλι. Τι περιμένεις όμως από την αναμέτρηση Σίνερ-Αλκαράζ λίγες εβδομάδες μετά τον τελικό της Ρώμης;

«Περιμένω μια ωραία μάχη. Ο Γιάνικ είναι πανίσχυρος, απρόσβλητος. Τον είδατε με τον Τζόκοβιτς; Προς το παρόν πιστεύω ότι μόνο ο Κάρλος είναι σε θέση να τον νικήσει. Ο Αλκαράζ είναι ένα άγριο άλογο, τα κάνει όλα μόνος του. Κάνει λάθη, μετά σημειώνει φαινομενικά πόντους, ποτέ δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Όμως ο δικός μας είναι τόσο δυνατός που σε κάθε αγώνα θα μπορούσε να ξεκινήσει αφήνοντας στους αντιπάλους του προβάδισμα 15 πόντων. Θα κέρδιζε ούτως ή άλλως».

Δύο συνεχόμενοι τελικοί μετά από τρίμηνη απουσία: ένα αποτέλεσμα ακόμα πιο εντυπωσιακό, δεν πιστεύετε;

«Ναι, αλλά μιλάμε για έναν επαγγελματία αθλητή. Και, ευτυχώς, δεν έμεινε εκτός λόγω τραυματισμού, αλλά μπόρεσε να προπονηθεί. Ο Γιάνικ δεν είναι πια αυτός που ήταν πριν από δύο χρόνια, έχει ωριμάσει, έχει αποκτήσει εμπειρία και είναι πιο ώριμος. Ξέρει ότι βρίσκεται στο Άγριο Δύση, στο κεφάλι του γράφει “wanted”, καταζητούμενος. Και όλοι θέλουν να τον νικήσουν για να πάρουν την αμοιβή. Είναι μια κατάσταση που σε αναγκάζει να είσαι πάντα σε ετοιμότητα, να μην σταματάς ποτέ. Μπορεί να είναι πολύ κουραστικό, αλλά έχει τη σωστή νοοτροπία για να αντέξει τις επιθέσεις των αντιπάλων. Και στον τελικό βρίσκεται ο πιο επικίνδυνος από όλους».

Εσείς έχετε αντιμετωπίσει τον Rod Laver, τον τελευταίο που ολοκλήρωσε το Grand Slam. Πιστεύετε ότι ο Σίνερ θα μπορούσε να τα καταφέρει;

«Ο Rocket Man (το παρατσούκλι του Λέιβερ, σ.σ.) το πέτυχε όχι μία, αλλά δύο φορές. Όσο για τον Γιάνικ, δεν θα με εξέπληττε αν κατάφερνε αυτό το κατόρθωμα. Είναι ο ισχυρότερος».

Με τον Σίνερ και τα κατορθώματά του, τώρα όλοι μιλούν για τένις. Πώς σας φαίνεται αυτό;

«Οι Ιταλοί, το λέω πάντα, είναι περισσότερο λαός των οπαδών παρά των αθλητών. Τείνουν να υποστηρίζουν όποιον κερδίζει ή τον άνθρωπο της στιγμής. Το είδαμε με την ιστιοπλοΐα, με τον Τόμπα, τον Βαλεντίνο Ρόσι. Τώρα υπάρχει ο Σίνερ. Τον βλέπω παντού, αν ανοίξω λίγο ακόμα το ψυγείο, θα τον βρω να κάνει διαφήμιση».

Υπάρχει κάποιος πρωταθλητής με τον οποίο θα τον συγκρίνετε;

«Ίσως με τον Μποργκ. Ψύχραιμος, δεν θύμωνε ποτέ, όπως ο Γιάνικ. Άλλωστε, τι λόγο θα είχε να θυμώσει; Ταλαντούχος, διάσημος, νούμερο 1 στον κόσμο, ευλογημένος με ταλέντο. Ήταν καλός στο να το καλλιεργήσει και τώρα δεν έχει πια αδύνατα σημεία».