Ο πρόεδρος των «μπλε», τον Σεπτέμβριο του 2004, έκανε μια πρόταση στον σημερινό υπεύθυνο του τεχνικού τομέα της Μπολόνια, ο οποίος τότε ήταν συνδεδεμένος με την Κίεβο, αλλά ο διευθυντής δεν ήθελε να εγκαταλείψει την «ομάδα των θαυμάτων» που είχε συμβάλει στη δημιουργία της

Σεπτέμβριος 2004, οι πρώτες μέρες, πήγαν περίπου έτσι. Ενώ ο Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις περιφερόταν στο Castel Capuano, τη σκοτεινή γωνιά όπου η Νάπολι είχε περιοριστεί λόγω χρεοκοπίας, έπρεπε να μελετηθεί το μέλλον: και στη νηστεία του (αυτοπαραπομπή), ξεφυλλίζοντας τα αρχεία του ποδοσφαίρου, ο Adl ανακάλυψε ότι ο Giovanni Sartori, ο αρχιτέκτονας της Chievo, έκανε θαύματα, τηγανίζοντας ψάρια (και ψωμιά) με νερό. Ένα διερευνητικό τηλεφώνημα, μια φιλική κουβέντα, μια προσπάθεια και ένας πειρασμός: όλα έγιναν γρήγορα και όταν στις 4 Σεπτεμβρίου, ένα βήμα πριν από την υπογραφή για την εξαγορά του συλλόγου, ήρθε η στιγμή να μιλήσουν για να καταλάβουν αν ήταν δυνατό να ενωθούν για να ζήσουν ευτυχισμένοι, ο Sartori εξήγησε στον Adl τους λόγους της καρδιάς στους οποίους ήταν αδύνατο να ξεφύγει. Η σεζόν είχε μόλις ξεκινήσει – η Νάπολι θα ξεκινούσε αργότερα, με το πρωτάθλημα της C να έχει ήδη αρχίσει – και ο αθλητικός διευθυντής δεν ήθελε να εγκαταλείψει αυτό το πλάσμα που είχε αναθρέψει κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή του. Ο Ντε Λαουρέντις το εκτίμησε εξίσου, τον συγχαίρεσε και μετά άλλαξε πορεία: είχε στο μυαλό του να παραδώσει τον πάγκο στον Βαβασόρι και, καθώς έπρεπε να κάνει αλλαγές, απευθύνθηκε στον Πιερπάολο Μαρίνο, γενικό διευθυντή της Ουντινέζε, και στον Τζιαμπιέρο Βεντούρα. Αλλά με τον Σαρτόρι δεν άλλαξε τίποτα: η απέραντη εκτίμηση, που 21 χρόνια μετά συναντάται στο Σούπερ Καπ στο Ριάντ.