Ο προπονητής των «ροσσομπλού» την παραμονή του τελικού του Σούπερ Καπ με τη Νάπολι: «Πρέπει να παίζονται, αλλά αν τους κερδίσεις, όλα έχουν διαφορετική γεύση. Είναι ο όγδοος που αντιμετωπίζω, αλλά η ανάμνησή μου είναι ότι πάντα τους έπαιζα με ψηλά το κεφάλι, προσπαθώντας να τους τιμήσω. Δεν πρέπει να έχουμε τύψεις»

Από το Αρτζινιάνο, νικώντας το Καμποντάρσεγκο στις 26 Μαΐου 2018 στη Σέριε D (πλέι-οφ). Από τότε μέχρι σήμερα, ο Βιντσένζο Ιταλιάνο ετοιμάζεται να ζήσει τον όγδοο τελικό του σε επτά χρόνια, τον τέταρτο συνεχόμενο σε τρία χρόνια, αν υπολογίσουμε και τις σεζόν στη Φλωρεντία. Ανεβαίνοντας, σκαρφαλώνοντας, μια ζωή σε ανοδική πορεία από τη D μέχρι το Κύπελλο Ιταλίας στις 14 Μαΐου και μέχρι αυτόν τον τελικό του Σούπερ Καπ στη Σαουδική Αραβία. Η Μπολόνια νίκησε τη Νάπολι στο πρωτάθλημα: αλλά αυτή είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία. «Πρώτα απ’ όλα, είναι ο πρώτος μου τελικός στο Σούπερ Καπ», λέει ο Βιντσένζο Ιταλιάνο, «και είναι ούτως ή άλλως συγκινητικό, τόσο για μένα όσο και για το επιτελείο μου, ακόμα κι αν έχουμε παίξει αρκετούς. Ξέρεις ότι διακυβεύονται πολλά, ο αντίπαλος έχει αλλάξει, πρέπει να σκεφτούμε να δώσουμε χαρά στους εαυτούς μας και στον κόσμο μας, στον σύλλογο. Είναι ένας αγώνας τόσο διαφορετικός από όλους τους άλλους που πρέπει να αντιμετωπιστεί με διαφορετική συγκέντρωση από τις υπόλοιπες συνηθισμένες αγωνιστικές».

Ο Ετό’ο έλεγε ότι «οι τελικοί δεν παίζονται, κερδίζονται». «Είναι μια τέλεια φράση – λέει ο Ιταλιάνο – γιατί όταν χάνεις, νιώθεις άσχημα. Αυτός είναι ο όγδοος τελικός μου, μερικούς τους κέρδισα, άλλους τους έχασα, αλλά οι αναμνήσεις είναι ότι πάντα τους παίζαμε με το κεφάλι ψηλά, με ανοιχτό πρόσωπο, τιμώντας τον. Στο γήπεδο θα προσπαθήσουμε να τιμήσουμε αυτά τα λόγια, γιατί είναι ιερά λόγια. Το λάθος πρέπει να είναι μηδενικό σε αυτούς τους αγώνες». Ο Ντε Λαουρέντις πάντα εκτιμούσε τον Ιταλιάνο. «Στο παρελθόν είχα την ευχαρίστηση να μιλήσω με τον πρόεδρο – συνεχίζει ο Ιταλιάνο –: στη Λα Σπέτσια μου είπαν ότι ερχόταν ο πρόεδρος, νόμιζα ότι ήταν ο δικός μας και αντί για αυτόν εμφανίστηκε ο Ντε Λαουρέντις. Τον εκτιμώ, από τότε που ήρθε αυτός η Νάπολι έχει κάνει γιγάντια βήματα».

ακούω να λένε ότι…—  Μόνο το 1937 η Μπολόνια κέρδισε δύο τρόπαια την ίδια χρονιά: το πρωτάθλημα και το Τρόπαιο του Παρισιού, με τον Άρπαντ Βάις. Για τη Μπολόνια, στο Ιταλικό Σούπερ Καπ, θα ήταν η πρώτη φορά. «Υπάρχει η Νάπολι, πρωταθλήτρια Ιταλίας, πολύ δυνατή ομάδα, πολύ δυνατοί παίκτες – συνεχίζει ο Ιταλιάνο –, αλλά εμείς πρέπει να προσπαθήσουμε να μην κάνουμε κανένα λάθος. Το νταμπλ του 1937; Το ποδόσφαιρο για μένα είναι λόγος ζωής, από τότε που γεννήθηκα παίζω στο δρόμο, στα προάστια, μετά έγινε και επάγγελμα που ασκώ με χαμόγελο, κάθε μέρα ανυπομονώ να συναντήσω τα παιδιά και να δουλέψω μαζί τους. Σε μερικά χρόνια θα ήθελα να ακούσω να λένε «Η Μπολόνια του Ντε Σιλβέστρι, του Ιταλιάνο κ.λπ. κ.λπ.»· έχω ακούσει να μιλάνε για τη Μπολόνια του Μπάτζιο, του Σινιόρι και έτσι, σε λίγο καιρό, θα ήθελα να προστεθώ στους διάφορους σημαντικούς Μπολόνια». Το Κύπελλο είναι εκεί, σε κοινή θέα, είκοσι εκατοστά μακριά, πάνω στο τραπέζι της συνέντευξης. «Κοίταξα το Κύπελλο μόλις κάθισα: είναι πολύ όμορφο από κοντά. Είναι περιττό να πω ότι είμαστε εδώ και έχουμε γράψει ιστορία, όταν παίζεις τον τελικό θέλεις να είσαι εσύ αυτός που θα σηκώσει το τρόπαιο. Είπαν ότι απαγορεύεται να αγγίξεις το Κύπελλο, αλλά να το κοιτάξεις όχι… Σύνθεση; Ο Μπερνά τραυματίστηκε και είναι μια πολύ μεγάλη απώλεια για εμάς, γιατί ο Φέντε είχε κάνει στροφή προς το καλύτερο από κάθε άποψη: δύο κλείδες σε ένα χρόνο (ο άλλος είναι ο Φρέουλερ, σημ.) είναι ρεκόρ, δεν το έχω ξανακούσει αυτό… Σίγουρα η αρχική εντεκάδα δεν πρέπει να έχει λάθη».
κείμενο—  Μετά τον τραυματισμό του Μπερναρντέσκι (2 μήνες εκτός, κάταγμα κλείδας), ο Ιταλιάνο έχει 4 εξτρέμ στη διάθεσή του: πιθανή εκκίνηση με τους Ορσολίνι και Καμπιάγκι. «Ο Ορσολίνι είπε ότι είμαστε εδώ επειδή είμαστε ψυχικά δυνατοί – συνεχίζει ο Ιταλιάνο –; Εκτός από τη φυσική κατάσταση, υπάρχει και η ψυχολογική πλευρά, το να είσαι μέσα στο παιχνίδι: για παράδειγμα στον ημιτελικό, ενώ ήμασταν πίσω στο σκορ μετά από δύο λεπτά εναντίον της Ίντερ, συνεχίσαμε να δίνουμε τα πάντα, να είμαστε εκεί, προσκολλημένοι σε ό,τι θα ήταν η δυναμική του αγώνα. Όλες οι εμπειρίες που ζήσαμε στο πρόσφατο παρελθόν, συμπεριλαμβανομένου του Champions League, μας έκαναν να ωριμάσουμε. Άγχος; Κανένα. Πρέπει να ανακτήσουμε τις δυνάμεις μας σωματικά, αλλά πιστεύω επίσης ότι η νίκη επί της Ίντερ σου δίνει και μια επιπλέον δόση κινήτρου».
Μπάτζιο και Κόντε—  Μπάτζιο και Κόντε Ο Ρομπέρτο Μπάτζιο βρίσκεται μεταξύ των μεγάλων πρώην παικτών και των προσκεκλημένων για τον τελικό. «Ο Ρομπέρτο μας έδωσε επίσης ώθηση τη νύχτα του Κυπέλλου Ιταλίας – λέει ο Βιντσένζο Ιταλιάνο –, αυτή η ώθηση χρειάστηκε για να μας δώσει ένα επιπλέον κίνητρο. Την χρειαζόμαστε ακόμα, αν έρθει, καλώς ήρθε. Θα παίξουμε ένα ιστορικό παιχνίδι, για τη Μπολόνια: πρέπει να ανακτήσουμε κάθε ενέργεια, κυρίως από ψυχολογικής άποψης, να το προετοιμάσουμε καλά, από κάθε άποψη. Πρέπει να κάνουμε ένα σπουδαίο παιχνίδι για τον κόσμο, την πόλη, τον σύλλογο. Ο Ρόμπι είναι ένας τεράστιος οπαδός της Μπολόνια, τον είχαμε ήδη γνωρίσει και αν καταφέρει να μας δώσει κάτι παραπάνω, καλά, ευχαρίστως. Ο Αντόνιο Κόντε; Τον θυμάμαι όταν προπονούσε τη Μπάρι και ήδη από τότε, με ένα διαφορετικό σύστημα, είχε κάνει καλή δουλειά, για να μην πούμε για τα πρωταθλήματα με τη Γιουβέντους, ένα από τα οποία χωρίς καμία ήττα. Είναι ένας από τους καλύτερους προπονητές στον κόσμο, έχει χάρισμα, είναι σπουδαίος άνθρωπος, και στο επάγγελμά μας ήταν πάντα πηγή έμπνευσης»

είμαστε φίλοι—  Όπως σε κάθε σημαντικό ραντεβού, εδώ είναι ο υποψήφιος αρχηγός μαζί με τον Ιταλιάνο, Λορέντζο Ντε Σιλβέστρι. «Ο καθένας από εμάς αναλαμβάνει να μιλήσει – λέει αναφερόμενος στη φράση του Ορσολίνι προς τον Χέγκεμ σχετικά με τη νοοτροπία –: από αυτή την άποψη είναι ωραίο να ακούμε όλους να μιλάνε. Ψυχολογικά είμαι ήρεμος γιατί αυτή είναι μια ομάδα στην οποία ο καθένας από εμάς είναι εκεί για όλους. Τι ετοιμάζω εν όψει του τελικού; Πηγαίνω με το ρεύμα, με το ένστικτο, μου αρέσει να προσφέρω την εμπειρία μου, αλλά αυτή είναι μια ομάδα που εδώ και τρία χρόνια αποδίδει ψυχολογικά με απίστευτο τρόπο και είμαι περήφανος για τους συμπαίκτες μου. Υπάρχει μια προδιάθεση για συγκέντρωση, για ομαδικότητα, όλοι είμαστε εμπλεκόμενοι… Είναι αλήθεια ότι γράψαμε ιστορία με το Κύπελλο Ιταλίας, με τα παιδιά ξαναείδαμε τις φωτογραφίες, αλλά πάντα υπάρχει το παρόν και πάντα πρέπει να ανεβάζουμε τον πήχη. Και αυτό είναι επίσης λόγος υπερηφάνειας, δηλαδή το ότι κάναμε τον σύλλογο να μεγαλώσει. Είμαστε φίλοι και περνάμε καλά μαζί, είτε στο ποδόσφαιρο είτε εκτός: αυτή η ομάδα έχει ζήσει σημαντικές στιγμές, από τον Σινίσα και μετά. Υπάρχει πίεση; Είναι υπέροχο να τις ζεις».