Ο προπονητής της ιστορικής ανόδου στη Serie A: «Η σημερινή ομάδα είναι καλή. Πρέπει να διατηρήσει αυτή τη συνέχεια και έχει πολλούς δυνατούς επιθετικούς».

Από τη Longobarda στο κίτρινο άρμα έχουν περάσει 23 χρόνια, μια γενιά. Η Μόντενα σήμερα κοιτάζει την ομάδα της και αισθάνεται πιο νέα. Ο Αντρέα Σότιλ είναι στην κορυφή μετά από ένα ξεκίνημα πανομοιότυπο με αυτό του Τζιάνι Ντε Μπιάσι, ο οποίος έφτασε με ορμή μετά την άνοδο στη Β’ Κατηγορία και προχώρησε κατευθείαν στη Σέριε Α. Ίδιος αριθμός νικών, ισοπαλιών, ηττών και γκολ που δέχτηκε: η μόνη διαφορά είναι στα γκολ που σκόραρε, με την ατομική επίθεση του 2001-02 να έχει τρία περισσότερα (22 έναντι 19) από την τρέχουσα. Θα τελειώσει με τον ίδιο τρόπο; Ο De Biasi παρακολουθεί από μακριά, μελετά την κατάσταση και προσφέρεται για σύγκριση. Και γυρίζει και αυτός νέος.

Έχετε δει αυτή τη Μόντενα;

Ποια είναι η αίσθησή σας;

«Είναι καλή ομάδα. Πρέπει να διατηρήσει αυτή τη συνέχεια και έχει πολλούς δυνατούς επιθετικούς: η εναλλαγή τους θα είναι καθοριστική. Ο Τσικίζολα είναι εγγύηση, δεν κέρδισε πρωταθλήματα τυχαία: είναι 35 ετών, αλλά εγώ είχα τον Μπαλότα…».

Ο Σότιλ παίζει με 3-5-2, ενώ εσείς παίζατε με 3-4-1-2. Μικρή διαφορά…

«Δύο ομάδες της κατηγορίας, αρκετά νέες, που μοιάζουν μεταξύ τους. Παίζαμε έτσι επειδή όλοι έπαιζαν με 4-4-2: με αυτόν τον τρόπο δημιουργούσαμε αριθμητική υπεροχή ανεβάζοντας έναν από τους κεντρικούς αμυντικούς, που σήμερα ονομάζονται «braccetti».

Εσείς είχατε τον «trequartista».

«Ο Rubens Pasino ήταν καλός στο να βρίσκεται ελεύθερος στο «trequarti», να κάνει ασίστ και να ανοίγει στους εξτρέμ που πίεζαν πολύ. Σήμερα, ίσως η Μόντενα έχει λιγότερη φαντασία, αλλά είναι πολύ οργανωμένη, σταθερή και εκμεταλλεύεται τις ατομικές ικανότητες».

Άλλες διαφορές;

«Οι αντίπαλοι. Είχαμε να αντιμετωπίσουμε την Κόμο του Πρετσιόζι, που τερμάτισε πρώτη, μετά τη Νάπολι, την Κάλιαρι, τη Τζένοα και τη Σαμπντόρια, ομάδες που έπαιζαν σημαντικό ποδόσφαιρο».

Πότε καταλάβατε ότι μπορούσατε να ανέβετε στην Α’ κατηγορία;

«Με το 4-1 επί της Νάπολι στην τρίτη αγωνιστική, το βράδυ, τρίτη συνεχόμενη νίκη: σπουδαίο ποδόσφαιρο και όμορφα γκολ. Η ομάδα είχε προσωπικότητα».

Η πρώτη σας ήττα ήρθε στην 11η αγωνιστική, η Μόντενα σήμερα στην 10η στο ντέρμπι στο Ρέτζιο.

«Ενάντια στην Έμπολι, γκολ του Ντι Νατάλε: ένα μαγεμένο παιχνίδι, έβρεχε. Η ήττα από τη Ρετζιάνα, αντίθετα, με έκανε να θυμώσω…». Γιατί; «Επειδή στη Μόντενα υπάρχει μια λανθάνουσα απαισιοδοξία. Έτσι ήταν και με εμάς, παρά το γεγονός ότι είχαμε κερδίσει τη Σειρά C. Μετά το ντέρμπι άκουσα τους οπαδούς να είναι πικραμένοι: καταλαβαίνω ότι τους ενδιέφερε το ματς με τη Ρετζιάνα, αλλά η αρνητικότητα δεν βοηθά».

12 Μαΐου 2002, 0-0 στο γήπεδο της Genoa και της Modena στη Serie A.

«Η ισοπαλία ήταν ικανοποιητική για όλους. Εκείνη την ημέρα έγινε δημόσιο το παρατσούκλι Longobarda: είχε γίνει τελετουργία να βλέπουμε στο λεωφορείο την ταινία του Lino Banfi».

Πώς μπορεί να αποκαλείται σήμερα η Μόντενα; «Δεν ξέρω, πρέπει να βρουν ένα. Αλλά το «κίτρινο τανκ» ταιριάζει».

Όταν ήσασταν εκεί, η Μόντενα πέρασε από τον Μοντανιάνι στον Αμαδέι, σήμερα υπάρχει ο Ριβέτι.

«Όλοι σημαντικοί ιδιοκτήτες. Γνώρισα τον Rivetti, είναι πολύ ικανός και αρμόδιος, έχει εμπιστευτεί αξιόλογους συνεργάτες, αυτό ήταν το μεγάλο του πλεονέκτημα».

Τότε όπως και σήμερα, η Μόντενα προπονείται στο γήπεδο πίσω από τις κερκίδες. Αλλά τουλάχιστον τώρα δημιουργείται ένα αθλητικό κέντρο…

«Ναι, είναι θεμελιώδες στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Δεν μπορείς να δουλεύεις πια σε αυτή την κατάσταση. Εξάλλου, σήμερα το γήπεδο αυτό συντηρείται: με εμάς, βρεγμένο ή στεγνό, ήταν πάντα εντάξει».

Τις τελευταίες ημέρες βρέθηκε στο Παλέρμο για τα 125 χρόνια του συλλόγου.

«Θα είμαι πολύ χαρούμενος αν η Μόντενα και το Παλέρμο ανέβουν στην Α’ Κατηγορία, και για τον φίλο μου τον Κάρλο Όστι».