Ο αστέρας του ιταλικού στίβου: «Χωρίς την υποχρέωση παρουσίας, η διαχείριση των σπουδών γίνεται εύκολη. Μου μένει μια εξέταση για να αποφοιτήσω από το τμήμα μηχανικών, και μετά θα αγοράσω ένα ωραίο ρολόι».
Ο τελικός του δίσκου ανδρών, λόγω βροχής, κλείνει το πρόγραμμα του Τόκιο 2025, όταν το υπόλοιπο πρόγραμμα έχει τελειώσει εδώ και πάνω από μία ώρα. Έτσι, τώρα που ο θόρυβος έχει σβήσει και τα φώτα έχουν χαμηλώσει, σε ιταλική κλίμακα, ως σύμβολο αυτών των υπέροχων Παγκοσμίων Πρωταθλημάτων, παραμένει το γλυκό της χαμόγελο: η Νάντια Μπατοκλέτι έχει κατακτήσει όλους. Αρκεί το όνομά της και ο κόσμος χαμογελά. Γιατί αυτή, τόσο μικροκαμωμένη όσο και αποφασιστική, είναι αυτή που ανταγωνίζεται τις Αφρικανές μεσοσταθμικές δρομείς. Που 400 μέτρα πριν τον τερματισμό του τελικού των 5000 μέτρων περνάει στην επίθεση. Αλλά μην πιστεύετε ότι η νέα της δημοτικότητα μπορεί να την αλλάξει: η τριαντάχρονη παραμένει η ίδια, το κορίτσι που έγινε γυναίκα και που, τρέχοντας, πραγματοποιεί τα όνειρά της.
Νάντια, ασημένια στα 10.000 και χάλκινη στα 5.000: σκέφτεσαι τι κατάφερες; «Βλέπω πολλές φωτογραφίες και βίντεο: ομολογώ ότι οι εικόνες που με συγκινούν περισσότερο είναι αυτές που με δείχνουν με το μετάλλιο στο λαιμό, μαζί με την οικογένειά μου».
Πίστευες ποτέ το Σάββατο ότι θα μπορούσες να κερδίσεις;
«Όχι: η απόδοση ήταν καλή, αλλά τα πόδια μου ήταν βαριά από την κούραση των 10.000 μέτρων και την υγρασία».
Είναι ωραίο να είσαι η Νάντια Μπατοκλέτι σήμερα;
«Απολύτως ναι, στον αγώνα λίγο λιγότερο, γιατί είναι κουραστικό και χρειάζεται πολλή δύναμη θέλησης. Αλλά επιβεβαίωσα στον εαυτό μου τι είδους αθλήτρια είμαι».
Τι σκέφτεστε για τον εαυτό σας;
«Στο παρελθόν δεν είχα υψηλή άποψη για τον εαυτό μου, τώρα ξέρω ότι είμαι δυνατή. Πίσω από αυτά τα αποτελέσματα υπάρχουν θυσίες και αρνήσεις: αξίζει τον κόπο».
Στον αγώνα σκέφτεσαι κάτι άλλο εκτός από την τακτική ή τις αντιπάλους σου;
«Και σε αυτή την περίπτωση όλα εξαρτώνται από την προπόνηση: συνηθίζεις να είσαι μόνη με τον εαυτό σου, να κοιτάς γύρω σου και να απομονώνεσαι από τα πάντα».
Φοράτε φακούς επαφής όταν τρέχετε;
«Είμαι αστιγματική: μόνο στους αγώνες. Στην προπόνηση δεν τους φοράω και όταν ξεκουράζομαι φοράω γυαλιά».
Είστε η πρώτη Ιταλίδα που έχει κατακτήσει δύο φορές τον τίτλο σε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα: τι σας κάνει να νιώθετε;
«Ο στόχος ήταν να ανέβω στο βάθρο. Το πέτυχα δύο φορές: δεν θα μπορούσα να ζητήσω περισσότερα».
Θυμάστε το ντεμπούτο σας στην Εθνική Ομάδα;
«Φυσικά, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ορεινού Τρεξίματος στο Sapareva Banya 2016, στη Βουλγαρία. Ενώ στον στίβο, την ίδια χρονιά, στην πρώτη μου σεζόν στην κατηγορία, ήμουν έκτη στα 3000 μέτρα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος κάτω των 18 ετών στην Τιφλίδα. Εδώ υπήρχαν αρκετοί άλλοι βετεράνοι από εκείνη την ομάδα».
Scotti, Arese, Sibilio, Dallavalle, Olivieri και, μεταξύ των γυναικών, Dosso, Polinari και Coiro.
«Είναι ωραίο που μείναμε μαζί στην ομάδα: με τον Dallavalle, ειδικότερα, με συνδέει το γεγονός ότι εδώ και πολλές σεζόν, στις μεγάλες διοργανώσεις, αγωνιζόμαστε σχεδόν ταυτόχρονα. Και μας δίνει κίνητρο».
Το Τόκιο είναι η πόλη της καρδιάς σας;
«Από την 7η θέση στα 5000 μέτρα των Αγώνων του 2021, μου φέρνει τύχη. Μετά από μερικά ταξίδια για θέματα χορηγίας το 2023, τον Μάιο, πριν από τέσσερις μήνες, σε έναν κύκλο γύρω από το στάδιο, πέτυχα το ευρωπαϊκό ρεκόρ στα 5 χλμ. δρόμου και τώρα κέρδισα τα δύο παγκόσμια μετάλλια. Τι περισσότερο θα μπορούσα να ζητήσω…».
Προτιμάτε τον στίβο ή τον δρόμο;
«Είναι διαφορετικά περιβάλλοντα, αλλάζουν πολλά, ακόμα και τα παπούτσια με τα οποία τα αντιμετωπίζεις. Στον στίβο, από συνήθεια, νιώθω πιο άνετα».
Το στάδιο, μετά τα κενά των Ολυμπιακών Αγώνων λόγω Covid, ήταν σχεδόν πάντα γεμάτο: ποια ήταν η ατμόσφαιρα;
«Υπέροχη, ηλεκτρική ατμόσφαιρα, ειδικά όταν στον αγώνα συμμετείχε ένας ντόπιος αθλητής. Το εκτίμησα πολύ».
Πήγες σε ιαπωνικό εστιατόριο;
«Δεν είχα την ευκαιρία: λατρεύω το σούσι».
Τόκιο-Ρώμη-Μιλάνο-Τρέντο: σύντομα στο σπίτι…
«Με περιμένουν τρεις εβδομάδες διακοπών: ο Τζανλούκα, ο φίλος μου, που στο γυρισμό θα μείνει δύο μέρες στο Αμπού Ντάμπι με τη μαμά του, τελείωσε τις διακοπές του. Δεν ξέρω τι θα κάνω. Την Πέμπτη θα είμαι στο πανεπιστήμιο».
Κιόλας;
«Θα παρακολουθήσω την προφορική εξέταση γεωτεχνικής, την τελευταία που μου μένει. Σκοπεύω να την δώσω στις αρχές Νοεμβρίου και μετά να αποφοιτήσω από το τμήμα πολιτικών μηχανικών μεταξύ Ιουνίου και Ιουλίου 2026 με μια διατριβή για την αειφόρο αρχιτεκτονική με ξύλο».
Είναι πιο δύσκολο να τρέξεις σε έναν παγκόσμιο τελικό ή να δώσεις εξετάσεις;
«Να τρέξω: οι εξετάσεις στο πανεπιστήμιο με πιέζουν. Αλλά τουλάχιστον δεν έχω πλέον την υποχρέωση να παρευρίσκομαι και θα είναι πιο εύκολο να οργανώσω τον χρόνο μου».
Έχεις μιλήσει με τη Βερόνικα, την καλύτερή σου φίλη και συγκάτοικο στο Τρέντο;
«Μέσω μηνυμάτων: είμαστε χωρισμένες από τον Ιούνιο, όταν εκείνη, ως λογίστρια, είχε προθεσμίες και εγώ ήμουν σε υψόμετρο για προπόνηση. Και, καθώς πλησιάζω στο τέλος των σπουδών μου, από εδώ και στο εξής θα μένω μεταξύ της Μετζοκορόνα, όπου ζει ο Τζανλούκα, και της Καβαρένο μου».
Θα κάνεις κάποιο δώρο στον εαυτό σου για τα δύο μετάλλια; «Θα περιμένω να αποφοιτήσω: μετά θα ανταμείψω τον εαυτό μου με ένα ρολόι, ένα Pasha de Cartier».