Ο προπονητής της Ιταλίας μιλάει για τον θρίαμβο του Ιταλού στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στον αγώνα αποχαιρετισμού: «Μεγαλώσαμε μαζί και η Ιταλία είναι πλέον ένα σύστημα».

Η σύζυγός του, Elena Cecchini, τον χαρακτήρισε «τον πιο απίστευτο άντρα που γνώρισε ποτέ». Ο Matteo Trentin χαρακτήρισε «οργασμικό» το χρυσό μετάλλιο του Elia Viviani στον αγώνα Eliminazione την Κυριακή στην πίστα του Σαντιάγο της Χιλής. Αλλά πώς το περιγράφει ο προπονητής της ιταλικής ομάδας, Marco Villa; «Μια ανέκδοτη ιστορία; Θα χρειαζόταν ένα ολόκληρο βιβλίο…», χαμογελάει ήρεμα ο Villa. Τα πολλά χρόνια μαζί, η ανάπτυξη και οι θρίαμβοι μέχρι να γίνουν το «σύστημα Ιταλία»: ο Elia και ο Marco ήταν μια μοναδική συνεργασία. Οι μέρες του αποχαιρετισμού του Προφήτη, που λέει «αντίο στον ποδηλατισμό», μας δίνουν την ευκαιρία να ξαναδιαβάσουμε λίγο από όσα συνέβησαν κυρίως στην πίστα μεταξύ του Villa και του πρωταθλητή που σχεδίασε και το χρυσό φινάλε του παγκόσμιου πρωταθλήματος. Συναισθήματα που δεν φαίνεται να εξαντλούνται τρεις μέρες μετά τον αγώνα αποχαιρετισμού.

Villa, ας ξεκινήσουμε από το τέλος.

«Ήταν πραγματικά όμορφο. Οι ικανότητες και η αξία του Elia ήταν αδιαμφισβήτητες, φαινόταν ότι δεν είχε πια εκπλήξεις να μας προσφέρει, αλλά τελικά συνέβη αυτό που ονειρευόταν. Έλεγε: «Θα ήταν ωραίο να κερδίσω το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στον αγώνα αποχαιρετισμού που επέλεξε», έναν παγκόσμιο αγώνα, όχι ένα οποιοδήποτε κριτέριουμ. Θριάμβευσε σε ένα απόλυτο πλαίσιο. Εξάλλου, πριν από ένα χρόνο, όταν είχε μείνει χωρίς ομάδα, μου έλεγε: «Δεν θέλω να τελειώσω έτσι, δεν θέλω να ανακοινώσω την αποχώρησή μου έτσι». Εν ολίγοις, επέλεξε τον τρόπο με τον οποίο θα τερμάτιζε την καριέρα του, τον σχεδίασε όπως ήθελε. Όταν λέμε «πραγματοποίηση ενός ονείρου»…».

Από τον τελευταίο στον πρώτο Viviani: ποιες διαφορές βλέπετε;

«Ήταν πάντα ώριμος. Από το πρώτο μου έτος ως τεχνικός, έβλεπα έναν 19χρονο που ήξερε τι να κάνει, που ήξερε πού ήθελε να φτάσει. Μερικές φορές έλεγα στον εαυτό μου «πώς μπορεί ο Elia να είναι τόσο σίγουρος αν δεν έχει ακόμη τρέξει σε παγκόσμιο πρωτάθλημα ελίτ;». Και αντίθετα, τα πήγε καλά, με μια δεύτερη θέση στο scratch».

Μια δύσκολη στιγμή που δεν θα ξεχάσει;

«Το Λονδίνο 2012 το είχε προετοιμάσει καλά και στην εκκίνηση του τελευταίου αγώνα Omnium ήταν πρώτος, αλλά στο χιλιόμετρο, που ήταν για ειδικούς, τερμάτισε έκτος. Ήταν οι πρώτοι του Ολυμπιακοί Αγώνες, ξεκίνησε με μια έκτη θέση, αλλά δεν απογοητεύτηκε. Στην πραγματικότητα, ακολούθησαν τέσσερα έντονα και αποδοτικά χρόνια, ακόμη και στον δρόμο: ο Elia κέρδιζε, δεν παρατούσε τίποτα στον δρόμο και προετοιμαζόταν για τους αγώνες στην πίστα. Δεν παρατούσε καμία προπόνηση, ούτε υποτίμησε ποτέ τίποτα».

Ο Elia κέρδιζε και εσείς δημιουργούσατε μια μεγάλη εθνική ομάδα: υπήρξε και πώς ήταν το φαινόμενο Viviani;

«Ναι, μεταξύ Omnium, μακρών και κοντών αγώνων, ομαδικών, με βοήθησε, επιτρέποντάς μου να ενισχύσω την εμπειρία μου. Είχα διοριστεί τεχνικός επιθεωρητής και δεν είχα αποφοιτήσει από σχολή που να μου έμαθε πώς να κερδίσω Ολυμπιακούς Αγώνες στο κουαρτέτο. Ο Elia ήταν εξαιρετικός γιατί εκτός από τα ταλέντα του, μου έδωσε πολύτιμα σχόλια. Η μεθοδολογία που υπάρχει τώρα έχει γίνει σύστημα για την ιταλική εθνική ομάδα και προέκυψε από τις προπονήσεις στο σκοτάδι που κάναμε με τον Elia στο ποδηλατοδρόμιο του Montichiari, όταν δεν υπήρχε κανένας άλλος στην πίστα εκείνα τα βράδια. Μόνο αυτός. Καταλάβαμε μαζί τι χρειαζόταν για να συγκρίνουμε τον δρόμο και την πίστα. Και βρήκα σε αυτόν ένα πολύ δεκτικό άτομο. Είναι σαν να προπονούμασταν μαζί, εξατομικεύσαμε τις προπονήσεις. Ήταν μια κοινή εξέλιξη».

Παρεμπιπτόντως, σε ποιον ρόλο τον βλέπετε μετά την καριέρα του;

«Τον βλέπω καλά παντού: ως τεχνικός έχει ήδη εμπειρία, είχε πάντα εξαιρετικές σχέσεις με τους χορηγούς, που τον αγαπούν. Είναι πολύ καλός στο να προσφέρει εικόνα».

Πώς ζήσατε μαζί τις ημέρες που ο Elia ήταν σημαιοφόρος για το Τόκιο 2021;

«Πολλά ταξίδια, ταξίδευε πολύ: αλλά ο Elia ανέλαβε αμέσως την ευθύνη. Ήδη το πρωί προγραμμάτιζε τα ραντεβού και τις υποχρεώσεις του. Και αυτή η εμπειρία τον έκανε ακόμα πιο λαμπρό μετά. Στην περίοδο του Τόκιο ήρθε πρώτα μαζί μου και μετά μαζί με τον Ganna, που είχε το χρονόμετρο. Προπονήθηκε μαζί μας στο δρόμο και στην πίστα. Μπορούσε να κάνει το κουαρτέτο, και στο τέλος ήταν πιο χαρούμενος από μένα που έβλεπε το χρυσό στο λαιμό των άλλων παιδιών. Τελικά πήρε και αυτός το μετάλλιο. Επαναλαμβάνω: δεν αποθαρρυνόταν ποτέ, αλλά συμμετείχε σε όλα τα πράγματα της ομάδας. Ήταν πάντα ένας μεγάλος ηγέτης». 

Πώς έζησε εκείνη την πτώση στο Ρίο το 2016;

«Ο Κορεάτης έκανε μια απότομη αλλαγή κατεύθυνσης. Είχαμε συμφωνήσει ότι ο Elia θα αποφάσιζε αν θα άλλαζε τροχούς ή ποδήλατο, ήξερε ήδη τι να κάνει και είπε στον μηχανικό «παίρνω το δεύτερο ποδήλατο». Πήγε και κέρδισε. Και εκείνος ήταν ο τελευταίος αγώνας».

Μια τελευταία ανάμνηση;

«Ο Lamon τον αποκαλούσε Προφήτη, οι τέσσερις του κουαρτέτου αυτοσχεδίασαν μια λειτουργία, αλλά ο Elia ήταν εκεί και μετά το δείπνο, έπαιζε με το κουαρτέτο στο PlayStation μαζί με τον Scartezzini που ήταν στην Ιταλία. Έμεινε μαζί τους μέχρι το τέλος του παιχνιδιού, μετά τα μεσάνυχτα. Για να δείξει πόσο ένιωθε την ενότητα της ομάδας. Γι’ αυτό λέω ότι θα παραμείνει σημείο αναφοράς για χρόνια».

Χωρίς τον Viviani, η Ιταλία θα είναι πιο αδύναμη, όπως όταν αποσύρθηκε ο Nibali;

«Και ο Milan και ο Ganna βασίζονται πολύ σε αυτόν, συχνά συζητούν για το πώς να χειριστούν ορισμένες καταστάσεις. Το ίδιο ισχύει και για μένα. Πριν από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Ρουάντα ή στη Vuelta, μας τηλεφωνούσαν. Θα είναι πάντα ένας από εμάς».