Ο πρώην προπονητής της Γαλλίας: «Και να σκεφτείς ότι υπάρχουν κάποιοι που κριτικάρουν τους Bleus… Η αποβολή του Zidane στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006; Γνωρίζοντάς τον, ήξερα ότι μπορούσε να συμβεί.»
Ο Ρεϊμόν Ντομενέκ και η Ιταλία είναι μια ολόκληρη ιστορία. Και υπάρχει πάντα πολλή ειρωνεία στα λόγια του πρώην προπονητή της Γαλλίας, ο οποίος έχασε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 από τους Azzurri: «Αλλά τον τελικό του Βερολίνου», εξηγεί ο 73χρονος στο Sports Predictions, «τον ξαναείδα δέκα χρόνια μετά και μόνο σε αποσπάσματα. Κυρίως την αποβολή του Ζιντάν, γιατί όλοι μου μιλούσαν συνεχώς γι’ αυτό».
Εξακολουθεί να έχει κακία στον Ζιντάν;
«Γνωρίζοντάς τον, ήξερα ότι θα μπορούσε να συμβεί, αλλά μερικές φορές αναρωτιέμαι γιατί συμπεριφέρθηκε έτσι. Αλλά πιο εντυπωσιακό ήταν το τραυματισμό του Βιερά. Είναι παρελθόν».
Είστε ακόμα πεπεισμένος ότι η μία ομάδα κέρδισε και η άλλη δεν έχασε;
«Ακόμα και για τη FIFA είναι ισοπαλία. Είναι σαν ένα ασημένιο Ολυμπιακό μετάλλιο και πολλοί μου λένε ότι ήταν το πιο όμορφο Παγκόσμιο Κύπελλο. Δεν έχω καμία λύπη. Ήμασταν φαβορί και οι Ιταλοί έπαιξαν μόνο στα δέκα λεπτά υπερηφάνειας μετά το γκολ του Ζιντάν, που ήρθε πολύ νωρίς».
Η υπερηφάνεια του Ματεράτσι.
«Είναι ο πρωταγωνιστής του τελικού: προκαλεί το πέναλτι, ισοφαρίζει, κάνει τον Ζιζού να αποβληθεί και σκοράρει το πέναλτι του. Ποιος μπορεί να ζητήσει περισσότερα;».
Το 1994, πρώτη αναμέτρηση με την Ιταλία, ημιτελικός του Euro Under 21, ήττα στα πέναλτι.
«Δύο χρόνια μετά, στον τελικό της Βαρκελώνης εναντίον της Ισπανίας, κάνετε ένα χάος με τα φάουλ: είναι σκανδαλώδες το τι σας άφησε να κάνετε ο διαιτητής. Τελειώνετε με εννέα παίκτες και χαρούμενοι που πάτε στα πέναλτι. Είναι παράδοση σας, ειδικά εναντίον μου…».
Άλλη μια αμφιλεγόμενη αναμέτρηση με την Under: Ιταλία-Γαλλία το ’99, 2-1 για τους Azzurri. Και το 2007 κατηγορήσατε τον διαιτητή για δωροδοκία.
«Μας έκλεψαν, αλλά δεν κατάλαβα γιατί τα ιταλικά ΜΜΕ τα έβαλαν μαζί μου. Εγώ είχα πρόβλημα με τον Πορτογάλο διαιτητή που απέβαλε άδικα έναν παίκτη μας και ακύρωσε ένα έγκυρο γκολ του Χένρι. Μετά από μερικά χρόνια αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο του Καλτσόπολι, που οδήγησε σε διάφορες καταδίκες».
Αποκλείστηκε και ο Γκατούζο τον επέκρινε.
«Έχασα τον αγώνα στο Σαν Σίρο, ένα θλιβερό ισοπαλία που βόλεψε όλους. Ο Γκατούζο ήταν παρορμητικός».
Πλέον ο Gattuso είναι ο προπονητής της Ιταλίας, η οποία καταδικάστηκε σε πλέι-οφ για να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
«Με κάνει να χαμογελάω, ξέρω τι σημαίνει αυτό. Είναι αγώνες με μεγάλη ένταση. Είδα την Ιταλία εναντίον του Ισραήλ: σας έσωσε ο Donnarumma, παίζετε άσχημα. Και να σκεφτείς ότι υπάρχουν κάποιοι που κριτικάρουν τη Γαλλία».
Το 2006, Γαλλία-Ιταλία 3-1, μετά τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου: μια ρεβάνς;
«Ο σημαντικός αγώνας ήταν αυτός στο Βερολίνο, αλλά αποδείξαμε ότι ακόμα και χωρίς τον Ζιντάν μπορούσαμε να νικήσουμε τους παγκόσμιους πρωταθλητές. Έπρεπε να αποχωρήσω μετά από αυτή τη νίκη. Αλλά ήλπιζα να κερδίσω το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα».
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008, όμως, αποκλείστηκε από την Ιταλία. Ήττα με 2-0 και ζήτησε το χέρι της πρώην συζύγου του σε ζωντανή μετάδοση: ένα σάλο.
«Μετά από μια μακρά αποτίμηση του τουρνουά, με ρώτησαν τι θα έκανα στη συνέχεια. Απάντησα ότι θα εκμεταλλευόμουν τις διακοπές για να παντρευτώ. Ήμουν αυθόρμητος, αλλά δεν με καταλαβαίνουν όλοι».
Ας διαλύσουμε έναν μύθο: ο Ντομενέκ καλούσε τους παίκτες σύμφωνα με τα ζώδια.
«Είναι γελοίο που με ρωτάτε κάτι τέτοιο. Ποτέ δεν έκανα κάτι τέτοιο στην εθνική ομάδα, όπως δεν έδωσα ποτέ σημασία στους πολλούς δημοσιογράφους που μου έλεγαν ποιον να καλέσω. Όταν προπονούσα τη Λυών, όμως, έβαζα τους «σκορπιούς» μαζί στα φιλικά παιχνίδια, για να αποφύγω προβλήματα».
Άλλος μύθος: ο Δομενέκ είναι προληπτικός και βλέπει προμηνύματα σε μια ιταλική σημαία πριν από τον αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.
«Περισσότερο από προληπτικότητα, είναι αυτοσύγκρουση. Είδα τη σημαία από το ξενοδοχείο, επειδή υπήρχαν περισσότεροι Ιταλοί οπαδοί γύρω. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, αντίθετα, πήγαινα για τρέξιμο πριν από τους αγώνες. Πριν από τον τελικό, τραυματίστηκα στο γάμπα, αλλά συνέχισα μέχρι το τέλος. Στο γήπεδο ήμουν τραυματισμένος και εξαντλημένος: ένα σύμβολο».
Άλλη μια πρωτότυπη ιδέα: πήγαινε τους παίκτες στο θέατρο.
«Η ζωή δεν περιορίζεται στο ποδόσφαιρο. Πάντα εκτιμούσα το ρόλο του εκπαιδευτικού, γι’ αυτό ήμουν πιο κατάλληλος για προπονητής της Under 21. Πριν από τους αγώνες άφηνα στους παίκτες το καθήκον να μιλήσουν στην ομάδα και να αποφασίσουν τη σύνθεση, κάτι που ήταν ήδη προφανές από τις προπονήσεις. Σήμερα λέω στον εαυτό μου ότι ήμουν πρωτοπόρος. Το 1984 είχα ήδη έναν ψυχολόγο στο προσωπικό μου, στο Μυλούζ».
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 με την εξέγερση στα αποδυτήρια, την απεργία, τις εθνοτικές διαιρέσεις: ήταν μια αθλητική ή κοινωνική αποτυχία;
«Ήταν μια αποτυχία οργάνωσης, εξουσίας και ευθύνης. Μας έλειψε η ατομική και συλλογική νοημοσύνη. Έκανα λάθος στις κλήσεις. Έπρεπε να είχα αφήσει στο σπίτι τον Ανέλκα ή τον Γκουρκούφ. Αν και μέχρι την τελευταία στιγμή, όλα φαινόταν να πηγαίνουν καλά».
Με την Ιταλία υπήρχαν πολλές αντιπαραθέσεις, αλλά οι παιδικοί σας φίλοι ήταν «ριτάλ», Ιταλοί μετανάστες.
«Είναι ακόμα, ο Νικόλα Σακίντο και ο Πάτρικ Μπαλντασάρα. Οι Saccinto ήταν από την Απουλία, το καλοκαίρι διασχίζαμε την Ιταλία με ένα Fiat 850 για να πάμε στη θάλασσα στο Μπάρι. Στο καθρέφτη υπήρχε η σημαία της Φιορεντίνα. Η πρώτη μου γυναίκα ήταν μια D’Orefice. Η τρέχουσα σύντροφός μου έχει ιταλική καταγωγή. Λατρεύω την Ιταλία, ένα όμορφο χώρα με τις αντιφάσεις και την εξωφρενικότητά της, όπως εγώ. Μου αρέσει να προκαλώ, αλλά με τους Ιταλούς αστειεύομαι με σεβασμό. Μην μου πείτε όμως ότι ο Sinner είναι Ιταλός: είναι Αυστριακός! (γέλια, σ.σ.)».
Το 1972 ήταν ένας από τους ηγέτες της απεργίας των παικτών στη Γαλλία. Θα έπρεπε να σας μιμηθούν για τα ημερολόγια;
«Σταματήσαμε το ποδόσφαιρο ενάντια στα συμβόλαια διάρκειας ζωής που μας σκλαβώνουν. Σήμερα χρειάζεται περισσότερο θάρρος και λιγότερα λόγια. Το πρόβλημα είναι ότι μια μειοψηφία παίζει πάρα πολύ. Πρέπει να καθοριστεί ένα ανώτατο όριο αγώνων σε κάθε διοργάνωση, για να διασφαλιστεί η ποιότητα στο γήπεδο και να δοθεί περισσότερος χώρος στους νέους και σε όσους παίζουν λιγότερο. Και θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα ταμείο για τους παλιούς παίκτες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Χάρη και σε αυτούς το ποδόσφαιρο είναι σήμερα τόσο πλούσιο».