Η Ρόμα είναι η αγαπημένη του ομάδα, με τον Μίλαν κέρδισε το πρωτάθλημα: «Για τους «ροσονέρι» ήταν δύσκολο να κάνουν χειρότερα από την περασμένη σεζόν. Το Olimpico χωρίς στίβο θα έδινε στους Giallorossi 6-7 πόντους παραπάνω το χρόνο. Ο Modric είναι σαν τον Totti, τον Zanetti και τον Maldini».
Πάντα έτρεχε με ταχύτητα, δεν είναι περίεργο που αποφάσισε να σταματήσει στο γυμναστήριο: «Έτρεχα και εκεί και σε κάποιο σημείο αναρωτήθηκα: «Γιατί το κάνεις αυτό;». Δεν είχε πια νόημα. Ήρθε η ώρα να ακούσω τον εαυτό μου, τα τελευταία δύο χρόνια έπαιξα σε συνθήκες που δεν είναι φυσιολογικές για έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Και σήμερα, αν μπορούσα να γυρίσω πίσω, θα έκανα την ίδια επιλογή. Η απόδειξη; Ήμουν στο γήπεδο για τον αγώνα Μίλαν-Φιορεντίνα και δεν ένιωσα εκείνο το συναίσθημα… ε… «Πω πω, πόσο θα ήθελα να ήμουν στο γήπεδο»». Ωστόσο, ο Αλεσάντρο Φλορέντσι δεν έχει γίνει αδιάφορος για το ποδόσφαιρο, το αντίθετο μάλιστα. Αυτό το Σαββατοκύριακο έχει τον αγώνα του: από τη μία πλευρά η Ρόμα, η ομάδα της καρδιάς του, εκείνη στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε, από την άλλη η Μίλαν, η ομάδα στην οποία κέρδισε το πρωτάθλημα και τελείωσε.
Δύο στιγμιότυπα του Φλορέντσι, ένα για κάθε φανέλα.
«Με τη φανέλα της Ρόμα, σίγουρα το ντεμπούτο μου, το 2011, όταν μπήκα στη θέση του Τότι εναντίον της Σαμπντόρια. Αλλά και οι προημιτελικοί του Champions League εναντίον της Μπάρτσα, ένα ματς όπως αυτό δεν το έχω ξαναζήσει: για το γήπεδο, για το πόσο τέλειοι ήμασταν, για τον αγώνα που προέκυψε. Με τη φανέλα της Μίλαν, χωρίς αμφιβολία: το απόγευμα στο Σασσούλο, αυτό του πρωταθλήματος, ένα τρόπαιο που μου έλειπε και μια τεράστια ικανοποίηση μετά από μια εξαιρετική χρονιά».
Μίλαν-Ρόμα: ποιος παίζει περισσότερο;
«Η Μίλαν, γιατί έχει ως στόχο να επιστρέψει στο Champions, αλλά σίγουρα μπορεί να φιλοδοξεί για κάτι περισσότερο. Η Ρόμα έρχεται ήδη ως πρωτοπόρος, παίζει καλά και τα νούμερα είναι υπέρ της…».
Παρεμπιπτόντως, περιμένατε μια τέτοια Ρόμα;
«Πάντα πίστευα ότι η Ρόμα είχε ένα πολύ δυνατό ρόστερ, αλλά από μια ορισμένη άποψη, το να τη βλέπω εκεί πάνω είναι μια έκπληξη. Δεν είναι εύκολο να αφομοιώσει το παιχνίδι και το επίπεδο φυσικής προετοιμασίας που επιβάλλει ο Γκασπερίνι σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, και αυτό με κάνει να πιστεύω ότι υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Θα πρέπει να δούμε πού θα βρίσκεται τον Μάρτιο για να καταλάβουμε τι μπορεί να πετύχει».
Το ίδιο ισχύει και για τη Μίλαν: το περίμενες αυτό;
«Η αλήθεια, χωρίς περιστροφές; Ήταν πραγματικά δύσκολο να τα πάει χειρότερα από πέρυσι, από κάθε άποψη. Το γεγονός ότι έχει μόνο ένα πρωτάθλημα να παίξει και ότι προσέλαβε έναν τόσο καλό και έμπειρο προπονητή βοηθά, και επιπλέον έκανε καλές μεταγραφές: ήρθαν δυνατοί παίκτες, με τον Μόντριτς να ξεχωρίζει, και έμπειροι. Αλλά υπήρχε και η βάση, γιατί πέρυσι η ομάδα ήταν καλή. Και μετά, υπάρχουν κάποιες χρονιές που συμβαίνουν τα πάντα και τα αποτελέσματα δεν είναι υπέρ σου, αρχηγέ…»
Στον αγώνα για το πρωτάθλημα, θα τις έβαζες και τις δύο; Πες μας την κατάταξή σου.
«Φαβορί είναι η Ίντερ και η Νάπολι, ισόπαλες. Αλλά προσέξτε, είναι ένας ανοιχτός αγώνας, η κατάταξη θα πρέπει να εξεταστεί την άνοιξη. Αν η Ρόμα παραμείνει εκεί πάνω, μπορεί να έχει λόγο, η Μίλαν έχει μόνο ένα πρωτάθλημα και θα παραμείνει σίγουρα εκεί, και ας μην ξεχνάμε τη Γιουβέντους που, κατά τη γνώμη μου, θα επωφεληθεί πολύ από την αλλαγή προπονητή».
Σχετικά με το μόνο πρωτάθλημα: υπάρχουν εκείνοι που λένε ότι το να μην παίζεις σε κύπελλα έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, χαλαρώνει την ένταση…
«Όχι. Το έχω ζήσει από πρώτο χέρι, δεν συμφωνώ. Κατά τη γνώμη μου, κερδίσαμε το πρωτάθλημα με τη Μίλαν επειδή βγήκαμε από το Champions League και έτσι καταφέραμε να δουλέψουμε καλά από φυσικής άποψης. Και σήμερα, το να φτάνεις σε ένα παιχνίδι αθλητικά έτοιμος κάνει τη διαφορά».
Μίλαν και Ρόμα, το ίδιο πρόβλημα: ο κεντρικός επιθετικός.
«Στη βάση υπάρχει πάντα ένα πρόβλημα εμπιστοσύνης. Η εμπειρία μου με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι όταν δεν έχει εμπιστοσύνη, τείνει να αυτοσαμποτάρεται. Στη συνέχεια, υπάρχουν διαφορετικές περιπτώσεις: ο κεντρικός επιθετικός της Μίλαν ονομάζεται Σάντι Γκιμένεζ, φτάνει μπροστά στο τέρμα, έχει πολλές ευκαιρίες και του λείπει τόσο λίγο, ένα κόκκο άμμου, για να ξεμπλοκάρει. Στη Ρόμα, αντίθετα, δεν ξέρει κανείς ποιος είναι ο κεντρικός επιθετικός, και είναι λίγο το ίδιο πρόβλημα που έχει η Γιουβέντους. Δεν είναι ένας ασήμαντος ρόλος: είναι όπως ο τερματοφύλακας, πρέπει να ξέρεις ποιος είναι ο βασικός. Η έλλειψη βεβαιότητας μπορεί να επηρεάσει τη σεζόν ενός ποδοσφαιριστή».
Στη Ρώμη το περιβάλλον ασκεί πίεση: προστιθέμενη αξία ή βάρος στους ώμους;
«Μην αστειευόμαστε, είναι προστιθέμενη αξία. Έχω ρίγη καθώς το λέω: φανταστείτε τι θα ήταν το Ολυμπιακό χωρίς τον στίβο. Θα έφερνε τουλάχιστον 6-7 πόντους παραπάνω ανά σεζόν».
Έχετε παίξει με τους μεγάλους: πώς εξηγείτε έναν Μόντριτς 40 ετών;
«Κάνει τη διαφορά με το μυαλό του, με τον τρόπο που βλέπει το ποδόσφαιρο, αλλά κυρίως με τον τρόπο που το έχει ζήσει. Ο Μόντριτς είναι όπως ο Τότι, ο Μαλντίνι ή ο Ζανέτι: κοιτάξτε πώς έχουν φροντίσει τον εαυτό τους όλα αυτά τα χρόνια σε επίπεδο διατροφής, προετοιμασίας, συνέπειας. Ο Μόντριτς δεν είναι αυτό που είναι επειδή ξεκίνησε μια δίαιτα πέρυσι, για να καταλάβουμε… Είναι η πορεία που μετράει».
Μπορείτε να μας εξηγήσετε και τον Λέο; Πότε βγάζει τον πρωταθλητή που έχει μέσα του;
«Ο Ράφα έχει το δικό του στυλ, χρειάζεται τεράστια αυτοπεποίθηση, θα κάνει το επόμενο βήμα όταν καταλάβει πόσο δυνατός είναι. Και δεν είναι τυχαίο που όλοι του ζητούν να κάνει αυτό το βήμα, γιατί όλοι πιστεύουν ότι είναι έτοιμος να γίνει πρωταθλητής. Αλλιώς δεν θα του το ζητούσαν. Ελπίζω να το κάνει σύντομα, γιατί το αξίζει και γιατί τον αγαπώ».
Gabbia, Bartesaghi, Pisilli, Pellegrini… πώς είναι να παίζεις με τη φανέλα που σε έπλασε;
«Τέσσερις ξεχωριστοί για μένα. Ο Pellegrini είναι φίλος, τον Pisilli τον είδα να μεγαλώνει, στον Matteo και τον Davide νομίζω ότι τους έδωσα κάτι, γιατί στη Μίλαν αυτοί ήταν οι νέοι και εγώ ήμουν ο γέρος. Το να παίζεις για τη «δική σου» ομάδα μπορεί να σου δώσει περισσότερα, αλλά είναι και βάρος και τιμή. Έχεις περισσότερη πίεση από τους άλλους, αλλά αν ξέρεις να τη διαχειριστείς, τότε γίνεται καύσιμο και σε κάνει πραγματικά να πετάς».
Ο Καμάρντα έβαλε το πρώτο του γκολ στη Σέριε Α και το αφιέρωσε σε εσάς.
«Ένας άντρας που κρατάει το λόγο του. Πέρυσι τον πείραζα πολύ γιατί έβλεπα κάτι σε αυτόν, είναι ένας παίκτης με απίστευτη όρεξη. Του έλεγα πάντα: «Για αυτό που σου δίνω, πρέπει να μου αφιερώσεις το πρώτο σου γκολ στην Α’ Κατηγορία». Ήταν αστείο, φυσικά, μου αρκεί ένα ευχαριστώ για τις συμβουλές, όπως αυτές που λαμβάνω από πολλούς νέους. Αλλά αυτή η αφιέρωση με έκανε πολύ χαρούμενο. Του έγραψα την άλλη μέρα, μετά το χαμένο πέναλτι με τη Νάπολι: «Να ξέρεις ότι θα είμαι αυτός που θα σε στηρίξει όταν τα πράγματα πάνε άσχημα. Όταν σκοτώσεις το πρώτο σου γκολ στη Serie A, όλοι θα είναι καλοί».
Βλέπεις κάποιον άλλο σαν τον Φλορέντσι;
«Όχι, δεν βλέπω. Ίσως υπάρχει, αλλά δεν μου έχει τραβήξει την προσοχή. Όχι επειδή πιστεύω ότι δεν υπάρχει κάποιος πιο δυνατός από μένα, αλλά μιλάω για κάποιον με τα χαρακτηριστικά μου».