Ο πρώην μέσος της Μίλαν άφησε και πάλι να εννοηθεί μια πιθανή επιστροφή στην Ιταλία: ποιος το σκέφτηκε και ποιος έχει ήδη στα χέρια του το φάκελο

Η μαύρη και άσπρη φανέλα του Μουρίνιο του ταιριάζει προφανώς. Αφού άφησε τα αγαπημένα του χρώματα της Μίλαν, ο Σάντρο Τονάλι βρήκε το δρόμο του στη Νιούκαστλ. Γι’ αυτό και το να φορέσει τη φανέλα της Γιουβέντους δεν θα πρέπει να τον φέρει σε δύσκολη θέση. Φανέλες κατά μέρος, το μέλλον του Ιταλού μέσου είναι όλο και πιο πολύ στο στόμα όλων. Ο Σάντρο συμβάλλει σε αυτό, καθώς όταν του θέτουν το ερώτημα για μια πιθανή επιστροφή στην Ιταλία, πάντα κάνει νύξεις, επιβεβαιώνοντας σιωπηρά τις φήμες που τον ακολουθούν εδώ και μήνες.

Η πλούσια και φιλόδοξη Newcastle, τα τελευταία δύο χρόνια του έδωσε μια μοναδική ευκαιρία να αναδειχθεί, ενώ τον περίμενε και στις δύσκολες μέρες της τιμωρίας του. Συνοψίζοντας, όπως ο ίδιος παραδέχεται, αισθάνεται καλά εκεί που βρίσκεται. Μέχρι ένα σημείο. Είναι κατανοητό ότι του λείπουν τα αγαπημένα του μέρη στην Ιταλία, η επιθυμία να αναπνεύσει έναν πιο οικείο αέρα. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι στην συνέντευξή του στο Coverciano δηλώνει ότι «η Serie A είναι όλο και πιο όμορφη». Μια αντίθετη άποψη, δεδομένου ότι η Premier είναι αναμφισβήτητα το πιο σημαντικό πρωτάθλημα στον κόσμο. Προφανώς, όμως, στο μυαλό του Τονάλι η ιδέα να ζήσει τα χρόνια της ποδοσφαιρικής ωριμότητας στη χώρα μας είναι μια πρόταση που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Το μήνυμα ισχύει ιδιαίτερα για τη Γιουβέντους. Η Μίλαν, εν τω μεταξύ, έχει πάρει άλλους δρόμους και δεν υπάρχει η αίσθηση ότι η διοίκηση της οδού Aldo Rossi σκέφτεται να κάνει σημαντικές επενδύσεις στο κέντρο του γηπέδου, ειδικά μετά την ανακατάταξη των καρτών που έκανε ο Αλέγκρι. Και η Νάπολι το περασμένο καλοκαίρι το σκέφτηκε μόνο, αλλά δεν εμβάθυνε ποτέ στο θέμα. Και η ίδια η Ίντερ έχει πλέον προγραμματίσει άλλες κινήσεις στο κέντρο του γηπέδου, δεδομένου ότι ο Μπαρέλα δοκιμάζει με επιτυχία τα καθήκοντα του οργανωτή αντί του Τσαλχάνογλου και ο Σούτσιτς εντάσσεται με επιτυχία.

juve και πιθανά κόστη—  Αντίθετα, στο Τορίνο τα πράγματα δεν βγαίνουν. Λείπει ένα σημείο αναφοράς στη μέση του γηπέδου. Τόσο πολύ που τους τελευταίους μήνες οι bianconeri είχαν ήδη ρίξει μια ματιά στο φάκελο Tonali. Μια δειλή προσπάθεια, λαμβάνοντας υπόψη το υψηλό κόστος της επιχείρησης. Και κυρίως λόγω του τείχους που έστησε η σαουδική ιδιοκτησία της Newcastle, αποφασισμένη να υπερασπιστεί τα πιο ταλαντούχα μέλη της. Σε αυτό το σημείο της σεζόν είναι δύσκολο να πιστέψουμε σε άμεσες κινήσεις. Ακόμα και τον Ιανουάριο είναι δύσκολο να δεχτεί ο αγγλικός σύλλογος να αποχωριστεί τον μέσο από το Λονγκάνο. Είναι πιο λογικό να πιστέψουμε ότι οι μεγάλες κινήσεις θα ξεκινήσουν το καλοκαίρι. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να υπολογίσουμε το κόστος της μεταγραφής. Πριν από δύο καλοκαίρια, η Newcastle ξόδεψε περίπου 60 εκατομμύρια ευρώ (συν τα μπόνους και τα έξοδα προς τη FIFA), ενώ ο παίκτης υπέγραψε συμβόλαιο μέχρι το 2028 με 8 εκατομμύρια καθαρά ανά σεζόν. Εν τω μεταξύ, η αξία του έχει αυξηθεί και, θεωρητικά, στα 26 του χρόνια η αξία του θα πρέπει να είναι ακόμη υψηλότερη. Σε αυτή την υπόθεση, ωστόσο, βαρύνει η βούληση του Τονάλι, ο οποίος το 2026 θα βρεθεί σε ευνοϊκή θέση. Δύο χρόνια πριν από τη λήξη του συμβολαίου του με τον αγγλικό σύλλογο, θα εξαρτηθεί από τον ίδιο να αποδεχτεί ή όχι την παράταση. Εάν δεν το κάνει, ο σύλλογος που θα τον αγοράσει θα βρει χώρο για μια συγκεκριμένη προσφορά. Είναι η Γιουβέντους έτοιμη για αυτή την κίνηση; Η αρχή της ομάδας του Tudor επιβεβαίωσε τα ήδη γνωστά όρια στο κέντρο του γηπέδου. Και η ανάγκη να εξασφαλιστεί ένας παίκτης πρώτου επιπέδου φαίνεται σαφής σε όλους. Πρέπει, λοιπόν, να περιμένουμε για να καταλάβουμε τα πραγματικά περιθώρια ελιγμών. Πέρα από το τεχνικό аспеκτο, η επιστροφή του Tonali στην Ιταλία θα ήταν ένα πλούσιο κέρδος για όλο το πρωτάθλημα. Και τότε η Γιουβέντους θα είχε την ευκαιρία να διευρύνει το περιορισμένο ρόστερ των Αζούρ. Στην παράδοση της Γιουβέντους, οι διεθνείς παίκτες είχαν πάντα μια ιδιαίτερη θέση. Μια ταυτότητα που χάθηκε στην πορεία, ανοίγοντας τις πόρτες στη νοσταλγία. Την ίδια που έχει ο Σάντρο για το πρωτάθλημά μας. Το πεπρωμένο φαίνεται να τους ενώνει.