Ο ασημένιος Ολυμπιονίκης στα 100 μέτρα στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του 1982 και στα 4×100 στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα: «Ο Vittori με ήθελε σαν τον Pietro, αλλά εγώ τραυματιζόμουν. Σήμερα, με την εταιρεία μου, καταστρέφω τους καρκίνους».

Ήταν το καλοκαίρι του 1982, το καλοκαίρι της Ιταλίας. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Saronni είχε γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής ποδηλασίας στο Goodwood. Λιγότερο από δύο μήνες νωρίτερα, στο Bernabeu, η εθνική ομάδα του Bearzot είχε θριαμβεύσει στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου. Την Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου, στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες Στίβου στην Αθήνα, ένας 19χρονος Ιταλός κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 100 μέτρα: ήταν ο Pierfrancesco Pavoni, και όταν έκοψε τη γραμμή του τερματισμού με το σώμα του να κλίνει προς τα εμπρός, θύμισε σε όλους τον Pietro Mennea δύο χρόνια νωρίτερα στη Μόσχα. «Δεν το έκανα επίτηδες. Αλλά ήταν σίγουρα ένα αντανακλαστικό».

Μπορείς να σκεφτείς κατά τη διάρκεια των 100 μέτρων;

«Αν σκέφτεσαι, επιβραδύνεις. Είσαι σαν ταύρος που πρέπει να κινείται με την ελαφρότητα μιας πεταλούδας, πρέπει να νιώθεις αυτό που κάνεις, είναι κάτι που προέρχεται από μέσα σου».

Και να σκεφτείς ότι είχε προκριθεί στον τελικό με τον τελευταίο χρόνο.

«Στον προκριματικό έκανα 10”40 παίζοντας, έτρεχα σαν πύραυλος. Έτσι, στον ημιτελικό το πήρα χαλαρά, χωρίς να σκεφτώ ότι ένας 70 κιλών με αντίθετο άνεμο σταματά. Οι άλλοι ήταν διπλάσιοι από μένα. Ο συνηθισμένος ηλίθιος».

Τι θυμάσαι από τον τελικό;

«Τα πάντα, σαν να ήταν τώρα. Είχα οραματιστεί τον αγώνα, ήθελα να κάνω μια γρήγορη εκκίνηση, αλλά όχι πολύ ενεργοβόρα. Στέκομαι στα μπλοκ, τέλεια, σε μια φούσκα απόλυτης σιωπής, με τον Woronin στα αριστερά μου και τον Sharp στα δεξιά μου. Τότε έκανα πράγματα χωρίς νόημα, ξεκίνησα σκόπιμα αργά, προοδευτικά, οι άλλοι έφυγαν, αλλά τους πρόλαβα όλους, έναν προς έναν».

Ένα μέτρο ακόμα και θα είχε κερδίσει.

«Το έλεγε πάντα και ο πατέρας μου. Έχασα τέσσερα εκατοστά μόνο στην εκκίνηση».

Τι συνέβη μετά;

«Ο Vittori άρχισε να θέλει να με μεταφέρει σε άλλη κατηγορία, με ήθελε πιο δυνατό, με πρότεινε ως πρότυπο τον Mennea, αλλά εγώ είχα διαφορετικές μυϊκές ίνες, για μένα ήταν καταστροφή. Μου ζητάς 10, εγώ, όπως είμαι, κάνω 12, αλλά το σωστό ίσως ήταν 6. Καταστροφή, αυτοκτονούσα».

Γιατί ο στίβος;

«Γεννήθηκα κοντά στη Villa Borghese, αλλά ο μπαμπάς μου δούλευε στο Eur, μετακομίσαμε στην Ardeatina, κοντά στα τείχη. Πήγαινα σχολείο στη λεωφόρο Manzoni. Έπαιζα ποδόσφαιρο, υπήρχαν δύο διαδρόμοι με χαλίκι, κάτω από τις γλυκίνες, κάναμε αυτόν τον αγώνα, θα ήμουν 7 ετών και ήδη κέρδιζα. Χρόνια αργότερα μετακόμισα στο γυμνάσιο σε οικοτροφείο στο Paderno del Grappa, με έναν φίλο. Μου ζήτησαν να τρέξω τα 100 μέτρα στους Αγώνες της Νεολαίας. Ήταν ένα βροχερό απόγευμα, στη μέση του πουθενά. Φορούσα αθλητικά παπούτσια, μου φαινόταν ότι αυτά τα 100 μέτρα δεν τελείωναν ποτέ. Έκανα 12 καθαρά».

Και από εκεί στην Αθήνα;

«Νικούσα αυτούς που ήταν μεγαλύτεροι από μένα. Σε επαρχιακούς και περιφερειακούς αγώνες. Δεν προπονούμουν ποτέ, έκανα μόνο τους αγώνες, αλλά ήμουν μανιώδης. Πήγα στους Ιταλικούς Αγώνες στη Μπολόνια, στην εκκίνηση έδινα δύο μέτρα σε όλους, αλλά δεν είχα αντοχή και οι άλλοι με πρόλαβαν, κέρδισα με διαφορά ενός εκατοστού, αλλά κέρδισα. Την επόμενη χρονιά έκανα 10«3, και στα 18 μου 10»1 και κέρδισα το χάλκινο στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Εφήβων».

Στην Αθήνα γίνεται μια έκπληξη, όπως ο Πάολο Ρόσι και ο Ταρντέλι.

«Τους γνώρισα σε μια απονομή βραβείων. Ήταν εκεί και ο Moser. Με βασάνιζε με ερωτήσεις για τον Mennea, γιατί είχε επιστρέψει, τι θα μπορούσε να κάνει. Του είπα ότι βελτιωνόταν και θα επέστρεφε δυνατός».

Την επόμενη χρονιά, το 1983, ήσασταν μαζί στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

«Στον ημιτελικό έκανα τις συνηθισμένες ανοησίες, αλλά εκείνη τη φορά ήμουν ο πρώτος από τους αποκλεισμένους. Τα κατέστρεψα όλα».

Ωστόσο, κερδίσατε το ασημένιο μετάλλιο στα 4×100, πίσω από τις Ηνωμένες Πολιτείες: ο Τίλι, ο Σιμιονάτο, εσείς και ο Μενέα. Ένα ιταλικό ρεκόρ (38”37) που κράτησε 27 χρόνια.

«Έκανα τέντωμα περνώντας τη σκυτάλη στον Πιέτρο».

Αποσύρθηκες νωρίς, στα 28 σου. Φταίνε οι τραυματισμοί;

«Ο πραγματικός λόγος είναι άλλος. Είχα δώσει πολλά στον κόσμο του αθλητισμού και λίγα στον κόσμο της εργασίας. Είχα μείνει πίσω σε σχέση με τους φίλους μου που είχαν σπουδάσει, και μετά από χρόνια που έτρεχα με τα πόδια, σκέφτηκα ότι ήταν καιρός να τρέξω με το κεφάλι».

Τι έκανες;

«Ίδρυσα μια εταιρεία με την τεχνολογία που μου επέτρεψε να συνεχίσω να τρέχω παρά τους τραυματισμούς. Μηχανήματα ραδιοσυχνοτήτων που λειτουργούν με πολύ έντονη θερμότητα. Ονόμασα την επιχείρησή μου Alba, επειδή είναι μια νέα θεραπεία βασισμένη στην υπερθερμία. Αφιέρωσα τη δεύτερη ζωή μου σε αυτό. Χρησιμοποιούμε στην ογκολογία τεχνολογία πολέμου, αυτή των ραντάρ, εκπέμποντας το σήμα RF μέσα στον άνθρωπο για να αυξήσουμε τη θερμοκρασία του όγκου, πάνω από 41 βαθμούς. Αυτό μεταφέρει τον αγώνα κατά του όγκου σε μια άλλη διάσταση και, σε συνδυασμό με τη ραδιοθεραπεία και τη χημειοθεραπεία, τον καταστρέφει».

Σας αρέσουν τα δύσκολα πράγματα.

«Ως σπρίντερ ήμουν πεπεισμένος ότι θα νικούσα τους μαύρους. Νιώθαμε αθάνατοι, ανίκητοι. Το γεγονός ότι δεν τα κατάφερα διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μου: ήμουν πάντα πεινασμένος, αντιμετώπιζα σημαντικές ψυχικές πιέσεις. Τα παιδιά μου, ο Brando και ο Alessandro, δουλεύουν μαζί μου. Αυτοί και η Pilar είναι η ζωή μου».

Pilar Ottoz, πάλι ο στίβος.

«Είμαι μεγαλύτερη, ήμασταν φίλοι για χρόνια, παίζαμε, γελούσαμε πολύ. Τότε, μια μέρα γίναμε κάτι άλλο».

Ο Mennea είχε ένα είδος βασανιστηρίου που τον οδήγησε να κάνει αυτό που έκανε.

«Όλοι έχουμε αυτόν τον δαίμονα. Υπάρχουν εκείνοι που τον εκφράζουν και εκείνοι που δεν τον εκφράζουν. Ο Pietro ήταν αφοσιωμένος, επαναλάμβανε ατέλειωτα τα ίδια πράγματα. Εγώ έχω ανάγκη να γελάω».

Γιατί ο Μενέα επέστρεψε αφού είχε σταματήσει;

«Επειδή είναι όμορφο. Δεν υπάρχει στον κόσμο κάτι σαν τα 100 μέτρα, είναι μια τρελή αισθητηριακή δόση. Έχεις μια φωτιά μέσα στο στήθος σου, παίζεις τη ζωή σου σε 10 δευτερόλεπτα».