Ο Σικελός κωμικός επιστρέφει στην τηλεόραση με το «GialappaShow»: «Έπαιζα στο δρόμο με τον Super Santos και λάτρευα τους αριθμούς 10. Θα ήθελα τον Yuri Chechi μαζί μου στη σκηνή, μου έφερε τύχη».
Δεν ήταν αρκετή… μια μαγεία για να γίνει διάσημος ποδοσφαιριστής, αλλά σε αντάλλαγμα ο Mago Forest, με το πραγματικό όνομα Michele Foresta, παρέμεινε παθιασμένος με το ποδόσφαιρο. Και στη νέα σεζόν του GialappaShow που ξεκινά τη Δευτέρα στο Tv8 θα έχει την ευκαιρία να το επιβεβαιώσει.
Mago Forest, ήσουν αθλητικός όταν ήσουν νέος;
«Ναι, έπαιζα πολύ στο δρόμο με το θρυλικό Super Santos και φτιάχναμε γήπεδα στα πιο περίεργα μέρη. Στη Λευκωσία, όμως, τα γήπεδα ήταν όλα ανηφορικά ή κατηφορικά και συχνά όποιος διάλεγε το γήπεδο, κέρδιζε. Μερικές φορές παίζαμε σε αυτό κοντά στο σπίτι του θείου Filippo, ενός αγρότη της περιοχής, και όταν η μπάλα έπεφτε στον κήπο του, δεν διαμαρτυρόταν: με το μαχαίρι την έκοβε στη μέση και μας έδινε τα δύο μισά για να τα χρησιμοποιήσουμε ως καπέλα. Ένα άλλο γήπεδο είχε μια εστία κοντά σε ένα χαντάκι όπου η μπάλα έπεφτε πάντα. Την μάζευε ο τερματοφύλακας αν ήταν γκολ ή αυτός που είχε κλωτσήσει, αν δεν είχε σκοράρει. Πόσες φορές ανέβηκα και κατέβηκα από εκείνο το χαντάκι…».
Ονειρευόσασταν να γίνετε ποδοσφαιριστής;
«Ναι, αλλά δεν ήμουν πολύ καλός ούτε ως τερματοφύλακας ούτε ως επιθετικός. Τα είδωλά μου ήταν ο Ζοφ και ο Αναστάσι».
Θυμάστε τα πρώτα ποδοσφαιρικά ματς που είδατε στην τηλεόραση;
«Αυτά του Μεξικού το 1970 στο μπαρ. Και μετά αυτά που μετέδιδε η Rai τις Κυριακές: έβγαζαν στον αέρα ένα από τα δύο ημίχρονα, το πιο διασκεδαστικό ή αυτό με τα περισσότερα γκολ».
Και στο γήπεδο;
«Στο θρυλικό γήπεδο της Λευκωσίας δεν μπαίναμε για να μην πληρώσουμε το εισιτήριο και σκαρφαλώναμε στο Rocca Palta, που ήταν ένα είδος… τρίτου δακτυλίου του San Siro. Από εκεί πάνω βλέπαμε μόνο μια εστία και καταλαβαίναμε τι γινόταν από την άλλη πλευρά από τις αντιδράσεις των παικτών. Όπως και με τους αγώνες στη Rai, ήταν γραφτό να βλέπω μόνο ένα μέρος από αυτά που συνέβαιναν».
Αν είχες ακολουθήσει καριέρα ποδοσφαιριστή, θα γινόσουν διάσημος ως…;
«Θα γινόμουν ο αναπληρωματικός του αναπληρωματικού του αναπληρωματικού ακόμα και στους εβδομαδιαίους αγώνες. Αν όμως μιλάμε για όνειρα, θα ήταν ωραίο να ήμουν σαν τον Magic Box Gianfranco Zola. Και τότε θα ήμουν και Baronetto… Μου άρεσε ως ποδοσφαιριστής και τον εκτιμώ ως άνθρωπο».
Αισθάνεσαι ότι είσαι ο νούμερο 10;
«Λάτρευα αυτούς τους παίκτες: τον Zola, τον Platini, τον Del Piero, τον Antognoni, τον Beccalossi, τον Baggio».
Ένας ποδοσφαιριστής που θα μπορούσε να γίνει κωμικός;
«Όταν δούλευα στα θέρετρα, γνώρισα έναν νεαρό Antonio Conte που ήταν εκεί για διακοπές με τους Rampulla, Napoli και Alessio. Ο Conte είναι πολύ συμπαθητικός. Για δουλειά, ήμουν συχνά με τον Demetrio Albertini και κι αυτός είναι πολύ καλός».
Totti, Balotelli ή Vieri: ποιος «κλέβει» περισσότερο την παράσταση;
«Είναι όλοι εξαιρετικοί παίκτες. Μου αρέσει ο Balotelli, που με την Εθνική ομάδα θα μπορούσε να μας κάνει να ονειρευόμαστε ακόμα περισσότερο. Διάβασα ότι όταν ήταν μικρός έκανε πολλά. Θα μου άρεσε να κάνω μια εκπομπή μαζί του με τίτλο «Μια νύχτα με τον Balotelli».
Ένας αθλητής που θα θέλατε να έχετε μαζί σας στη σκηνή;
«Ο Γιούρι Τσέτσι. Τα πρώτα χρόνια του Zelig, για την ακρίβεια το 1997, όταν είχε μόλις κερδίσει το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, έψαχνα μια μαγική λέξη όπως «Sim Sala Bin» ή «Abracadabra» και επινόησα το «Yurichechi, Chechiyuri». Μου έφερε πολλή τύχη».
Ως προπονητής, ποιο σύστημα θα χρησιμοποιούσατε;
«Το 5-5-5. Όπως ο Oronzo Canà».
Στο προσωπικό σας θα υπήρχαν οι Gialappi;
«Όχι. Να ακούω τις κριτικές και τα αστεία τους ακόμα και όταν προπονούμαι, όχι. Αλλά θα τους έπαιρνα ως μαζευτές μπαλών».
Ως οπαδός της Γιουβέντους, υπάρχουν «σπινθήρες» με τον οπαδό της Ίντερ Μάρκο Σαντίν;
«Δεν υπάρχουν σπινθήρες γιατί αποφεύγω να βρίσκομαι κοντά του όταν παίζει η Ίντερ και για ασφάλεια και την προηγούμενη και την επόμενη μέρα. Η αλήθεια είναι ότι αυτός ενδιαφέρεται περισσότερο, εγώ είμαι ένας χλιαρός οπαδός».
Σε ένα από τα προωθητικά βίντεο της νέας σεζόν του GialappaShow, που προβάλλεται σε πρώτη προβολή στο TV8 κάθε Δευτέρα στις 21.30, επαναλαμβάνετε το ρεφρέν του σταδίου «C’è solo un capitano» (Υπάρχει μόνο ένας αρχηγός). Ποιος ήταν ο «δικός σας» αρχηγός, στο γήπεδο και στη ζωή;
«Στον επαγγελματικό τομέα είχα για πολύ καιρό έναν αρχηγό… με τρία κεφάλια, αυτά του Marco, του Carlo και του Giorgio της Gialappa’s, ενώ τώρα που έφυγε ο Carlo, τα κεφάλια είναι δύο. Στη ζωή μου, ο αρχηγός μου είναι ο Homer Simpson».
Αν μπορούσατε να φέρνετε έναν παίκτη του παρελθόντος στην τρέχουσα σύνθεση της Juve, ποιον θα θέλατε;
«Τον José Altafini, γιατί έχουμε δυσκολία να κερδίσουμε και θα μας ήταν χρήσιμος κάποιος που μπαίνει και αποφασίζει τα παιχνίδια».
Πώς ήταν να έχεις τον CR7 στη Γιουβέντους;
«Ο Ρονάλντο είναι ένας εξωγήινος που προσγειώθηκε και στη Γιουβέντους. Είμαι χαρούμενος που τον απόλαυσα. Μαζί μας σκόραρε εκατό γκολ, αν και το πιο όμορφο, το γκολ με την ανάποδη, το έβαλε στο Τορίνο, αλλά εναντίον της Γιουβέντους».
Πώς ήταν να συνεργάζεσαι με έναν οπαδό της Νάπολι όπως ο Arbore;
«Μια τιμή. Ήταν η άλλη τηλεόραση, η άλλη μουσική, το άλλο ραδιόφωνο… Ελπίζω να έχω απορροφήσει λίγο από την αστεία του διάθεση, το ότι δεν παίρνει ποτέ τον εαυτό του στα σοβαρά. Στο «Indietro tutta» ήμουν ένας νεαρός που έκανε τα πρώτα του βήματα και είχα την τύχη να είμαι μαζί με δύο παλιούς λύκους όπως αυτός και ο Frassica. Αν είμαι στον σωστό δρόμο, και ακόμα δεν ξέρω αν είμαι, το mérite ανήκει και σε αυτούς».
Παρεμπιπτόντως, πώς τα πάτε ως τραγουδιστής;
«Πολύ άσχημα, και λέω πολύ άσχημα μόνο και μόνο επειδή δεν μου έρχεται στο μυαλό πιο αρνητικό επίρρημα. Στην κορυφή της λίστας με τα πράγματα που δεν ξέρω να κάνω, βρίσκεται το τραγούδι».
Θα επιστρέφατε ευχαρίστως στη σκηνή του Σαν Ρέμο;
«Έχω πάει δύο φορές με τον Baglioni ως καλλιτεχνικό διευθυντή και μου αρκεί: ήταν από τις πιο αδρεναλινικές εμπειρίες μου. Δεν θα αρνηθώ αν μου τηλεφωνήσουν, αλλά δεν το περιμένω».
Για να δούμε την Ιταλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο χρειάζεται… μαγεία;
«Πάρα πολύ να χάσουμε τρεις συνεχόμενες φορές. Ούτε που το σκέφτομαι».
Σας αρέσει ο Gattuso ως προπονητής;
«Μου αρέσει ο συνάδελφος Gattuso. Στην Ιταλία υπάρχουν 60 εκατομμύρια προπονητές της Εθνικής και εγώ είμαι ένας από αυτούς. Γι’ αυτό είμαστε συνάδελφοι. Φαίνεται ότι θέλει να κερδίσει και ότι, όπως όταν έπαιζε, βάζει όλη του την καρδιά για να ξεπεράσει το εμπόδιο. Ας ελπίσουμε ότι το εμπόδιο των πλέι-οφ δεν θα είναι πολύ υψηλό».