Τριάντα έξι ομάδες ταυτόχρονα, όπως όταν η τηλεόραση δεν επέβαλε το σκεύασμα. Και αμέσως «Συγγνώμη, Ciotti…»

Ναι, ας επιβιβαστούμε σε αυτή την Τετάρτη των λιονταριών, σαν να ήταν η DeLorean του Doc Brown, και ας χαρούμε μια δόση νοσταλγίας. Ταξιδεύουμε στο χρόνο μέχρι τις μακρινές Κυριακές το απόγευμα, όταν οι αγώνες ξεκινούσαν όλοι την ίδια ώρα και η τηλεόραση δεν είχε ακόμα τη δύναμη να επιβάλλει το σπετσάτο που είχε νόημα μόνο στο τραπέζι. Εκτός από την Κυριακή, ημέρα της Θείας Λειτουργίας, το ποδόσφαιρο γιορταζόταν μόνο την Τετάρτη, που ήταν το ταμείο του πιο ιερού: το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η ιερότητα προερχόταν από το γεγονός ότι κάθε πρωτάθλημα εξέφραζε τον δικό του θεό, έναν και μόνο. Σήμερα, μια χώρα μπορεί να έχει και πέντε υποτιθέμενους θεούς. Το Champions είναι μια παγανιστική γιορτή, ένα rave party. Μόνο την Τετάρτη και την Κυριακή, γιατί η εβδομάδα ήταν σαν κουτί σοκολατάκια: την Κυριακή το βράδυ, η τηλεοπτική σειρά, τη Δευτέρα, η αμερικανική ταινία, την Πέμπτη, τα κουίζ του Mike, το Σάββατο, το βαριετέ.

Τότε η κουτί αναποδογύρισε, τα σοκολατάκια ανακατεύτηκαν και τώρα, κάθε μέρα, βλέπουμε τα πάντα: ποδόσφαιρο, ταινίες, κουίζ… Αλλά αυτή η Τετάρτη έχει κάτι αρχαίο, τη γοητεία του vintage της σύγχρονης εποχής: 36 ομάδες που παίζουν την ίδια ώρα, τα αποτελέσματα που αλληλοεπικαλύπτονται, η κατάταξη που αλλάζει, η αίσθηση ότι ακούμε τις φωνές του Ameri («Συγγνώμη, Ciotti…»), του Provenzali, του Ferretti, του Cucchi… Όχι σπαγγέτι, αλλά ένα μοναδικό γεύμα όπως το χριστουγεννιάτικο δείπνο, τα πάντα, λείπει μόνο το χέλι: η Ίντερ, η Γιούβε, η Νάπολι και η Αταλάντα κυνηγούν την πρόκριση, ο Μουτθίλενγκανγκ εναντίον της Ρεάλ, ο Τονάλι εναντίον του Κβάρα, ο Οσιμχέν εναντίον του Χάαλαντ… Στο τέλος, επιστρέφοντας στο παρόν, ας ευχηθούμε να βρούμε όλες τις ιταλικές ομάδες ακόμα στο παιχνίδι. Το Κουαρτέτο Cetra.