Ο πρώην αμυντικός της Perugia για το γκολ κάτω από τη βροχή το 2000: «Ο Collina δεν ήξερε τι να κάνει, όλοι περίμεναν στο τούνελ. Τώρα προπονούμαι, αλλά ανταμείβονται περισσότερο όσοι πουλάνε καλύτερα τον εαυτό τους». Σχετικά με τη σχέση του με τον Γκουαρδιόλα: «Μια όμορφη φιλία».
Υπάρχουν πράξεις που προορίζονται να μείνουν στο χρόνο, πράξεις που αποκτούν διαφορετικό βάρος και αλλάζουν την πορεία της ιστορίας. Ο Αλεσάντρο Καλόρι, ο νικητής του αγώνα Περούτζια-Γιουβέντους το 2000, ξέρει καλά τι σημαίνει αυτό. Ένας παράλογος αγώνας, που διεξήχθη κάτω από καταρρακτώδη βροχή, τον έκανε αθάνατο. «Ήταν ένα ιστορικό γκολ. Οι άνθρωποι ακόμα με σταματάνε και μου θυμίζουν εκείνη την ημέρα».
Calori, είναι αδύνατο να μην ξεκινήσουμε από εκείνο το 14 Μαΐου. Η βροχή, ο Collina που πρέπει να αποφασίσει αν θα αφήσει το παιχνίδι να συνεχιστεί ή όχι. Ένα φινάλε πρωταθλήματος σαν ταινία.
«Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια, τον Collina που δεν ήξερε τι να κάνει, εμάς που περιμέναμε όλοι στο τούνελ. Για δεκαπέντε λεπτά έβρεχε παράλογα. Ήταν πολύ περίεργο, μια ώρα και ένα τέταρτο διακοπή μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου ημιχρόνου. Σήμερα ίσως δεν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο».
Τελικά το παιχνίδι ξεκίνησε. 50ο λεπτό: ο Conte κάνει μια κοντινή πάσα, εσύ σταματάς με το στήθος και με ένα βολέ στέλνεις τον Van Der Sar στα δίχτυα. Το πρωτάθλημα στη Λάτσιο.
«Οι άνθρωποι ακόμα με σταματάνε και μου θυμίζουν εκείνη την ημέρα. Κάθε τόσο κοιτάζω τις συνθέσεις: είχαν τον Ζιντάν, τον Ντελ Πιέρο, τον Ιντσάγκι και τους υπόλοιπους. Μια δυνατή ομάδα. Εμείς δεν είχαμε τίποτα να ζητήσουμε. Αλλά όταν δέχτηκαν το γκολ, συνειδητοποίησαν ότι είχαν πέσει σε μια κατάρα χωρίς διέξοδο».
Ωστόσο, ο Calori ήταν κεντρικός αμυντικός. Όχι ακριβώς επιθετικός.
«Εκείνη τη χρονιά, όμως, έβαλα συνολικά πέντε γκολ. Μεταξύ άλλων, έβαλα ένα πολύ όμορφο γκολ στην Πάρμα του Buffon. Και στην άμυνα ήταν οι Cannavaro, Thuram και Sensini, που δεν είναι και οι τελευταίοι».
Κάποιοι είπαν επίσης ότι δηλώσατε οπαδός της Γιουβέντους μετά το γκολ για να νιώσετε λιγότερο υπεύθυνος.
«Ο κόσμος λέει πολλά πράγματα… συχνά είναι ανοησίες. Πήγαινα στο γήπεδο με τον πατέρα μου Μάριο και είμαι οπαδός της Γιουβέντους από πάντα. Μεγάλωσα με τον μύθο του Σκιρέα. Το να σκοράρω ακριβώς εναντίον της Γιουβέντους ήταν ένα παράξενο αστείο της μοίρας».
Λίγους μήνες πριν, το περιοδικό «Famiglia Cristiana» δημοσίευσε μια επιστολή ενός ανώνυμου παίκτη που ομολογούσε ότι είχε πουλήσει έναν αγώνα. Εσείς μπλέξατε…
«Είναι μια άσχημη ιστορία, μια επινόηση που με πλήγωσε. Έκανα μήνυση σε όλους, συμπεριλαμβανομένων εφημερίδων και τηλεοράσεων, και κέρδισα σε όλα τα δικαστήρια. Δεν είμαι ούτε άτιμος ούτε μετανοημένος, δεν κατάλαβα ποτέ γιατί βγήκε το όνομά μου. Υπέφερα πολύ, αλλά σήμερα το έχω ξεπεράσει».
Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω. Για επτά χρόνια ήσασταν αρχηγός της Ουντινέζε. Μερικές αναμνήσεις;
«Ήταν απίστευτες σεζόν. Θυμάμαι ότι στο τέλος της προπόνησης έμενα με τον Bierhoff και τον προκαλούσα να χτυπήσει με το κεφάλι. Κέρδιζε αυτός, αλλά εγώ έδειχνα την αξία μου…».
Πολλοί προπονητές στην Ουντινέζε. Ας ξεκινήσουμε με τον Zaccheroni.
«Ο Zac και εγώ έχουμε πολύ στενή σχέση, ακόμα βλεπόμαστε. Όταν ήταν άρρωστος, τηλεφωνούσα στην οικογένειά του σχεδόν κάθε μέρα για να μάθω νέα. Ήμουν ο αρχηγός του, με αυτόν στον πάγκο καταλάβαμε την τρίτη θέση: το όνειρό μου ήταν να φτάσω στην Ευρώπη με την Ουντινέζε».
Μετά ο Γκαλεόνε και ο Γκουιντόλιν.
«Δύο δάσκαλοι. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Ο Galeone ήρθε μια φορά στα αποδυτήρια με σκι για να μας κάνει να γελάσουμε και να χαλαρώσουμε την ένταση. Ήξερε πάντα πώς να ξεδramatizza. Τον Guidolin τον θεωρώ οραματιστή. Όταν χάναμε, εμφανιζόταν με καμουφλάζ για να μας κάνει να καταλάβουμε ότι έπρεπε να πάμε στον πόλεμο».
Στην Περούτζια και στη Μπρέσια, αντίθετα, στον πάγκο ήταν ο Mazzone.
«Ο Carletto ήταν σαν πατέρας. Μετά τη νίκη με τη Γιουβέντους μας είπε: «Χρειαζόταν ένας Ρομανός για να κερδίσει η Λάτσιο». Ενώ ο Gaucci, πριν βγει στο γήπεδο, αποκάλυψε στους δημοσιογράφους ότι θα μας έστελνε για ένα μήνα στην Κίνα αν χάναμε. Μετά το τελικό σφύριγμα, άλλη μια ατάκα του Mazzone. «Δεν θα πηγαίναμε». Ήταν μοναδικός. Ήμουν στο γήπεδο και την ημέρα του αγώνα με την Αταλάντα. Άλλη μια τρελή σκηνή».
Τι ομάδα ήταν αυτή η Μπρέσια! Είχε πρωταθλητές όπως ο Μπάτζιο και ο Γκουαρδιόλα, έναν νεαρό Πίρλο.
«Η δύναμή μας ήταν τα αποδυτήρια. Ο Κοριόνι είχε κάνει σπουδαία πράγματα, καταλάβαμε την έβδομη θέση σε ένα πολύ δύσκολο πρωτάθλημα. Ο Μπάτζιο ήταν από άλλο πλανήτη, έπαιζε θεϊκά παρόλο που είχε καταστραφεί τα γόνατά του. Στο τέλος του αγώνα σκύβονταν και τα μασάζευε, μετά χρειαζόταν δύο μέρες για να επιστρέψει στις προπονήσεις. Αλλά κάθε φορά που έμπαινε στο γήπεδο… άνοιγε ο ουρανός. Ο Mazzone μας είπε: «Εσείς είστε εσείς, αυτός είναι ο Roberto Baggio». Αλλά για την ευχαρίστηση του να παίζεις με έναν τέτοιο πρωταθλητή, ήταν ωραίο να τον προστατεύεις και να τρέχεις λίγο παραπάνω».
Με τον Γκουαρδιόλα ανέπτυξε μια όμορφη φιλία.
«Ο Πεπ είναι ένας αληθινός, εγκάρδιος άνθρωπος. Μετά τον τελικό του Champions League, που κερδήθηκε στη Ρώμη το 2009, μας πήγε όλους για δείπνο. Όταν έφτασε στη Μπρέσια, είχε κατηγορηθεί για ντόπινγκ, αλλά εμείς ήμασταν πάντα δίπλα του, πιστεύοντας στην αθωότητά του. Και αυτός δεν το ξέχασε».
Ως ομάδα αντιμετωπίσατε και τον θάνατο ενός συμπαίκτη σας, του Vittorio Mero. Ένας τραγικός ατύχημα τον έβγαλε από τη ζωή.
«Παίζαμε στο Κύπελλο Ιταλίας, ο Vittorio ήταν τιμωρημένος. Ήταν μια τραγωδία, ένα από αυτά τα πράγματα για τα οποία δεν μπορείς να βρεις εξήγηση. Στο τέλος της χρονιάς κατακτήσαμε την παραμονή και την αφιερώσαμε σε αυτόν».
Σήμερα ο Calori είναι προπονητής, με την Primavera της Lazio να είναι η τελευταία του εμπειρία το 2021-22. Τι περιμένει από το μέλλον;
«Θα ήθελα μια ευκαιρία, αλλά σήμερα ξεχωρίζουν περισσότερο αυτοί που πουλάνε καλύτερα παρά αυτοί που έχουν ικανότητες. Πρέπει να σε προωθήσει κάποιος, μετράνε οι φιλίες. Δεν είναι ένα υγιές σύστημα».