Από τις διαμαρτυρίες της περασμένης σεζόν μέχρι τον νέο ενθουσιασμό που κατάφεραν να δημιουργήσουν οι «ροσονέρι», μέχρι τις σημερινές ορθίες οβερτούρες
Ήταν το χέρι του Μαξ. Παραφράζοντας τον Σορεντίνο, μπορούμε να επισημάνουμε πόσο και πώς η άφιξη του Αλέγκρι είχε αντίκτυπο στον κόσμο της Μίλαν, επαναφέροντας τον ενθουσιασμό σε 360 μοίρες. Από το γήπεδο στις κερκίδες. Ναι, γιατί με τους οπαδούς το έργο ήταν πιο δύσκολο: να κάνει το γήπεδο να τραγουδήσει ξανά για τα είδωλά του, μετά από μήνες σκληρών διαμαρτυριών και πανό κατά της ομάδας και του συλλόγου. Τώρα ο κόσμος έχει ανατραπεί, μοιάζει να έχει περάσει μια ζωή. Σήμερα οι «ροσονέρι» νικούν 3-0 τη Βερόνα και κλείνουν το 2025 στην κορυφή – περιμένοντας την Ίντερ να παίξει στο Μπέργκαμο – και το κάνουν σε ένα Σαν Σίρο ντυμένο με γιορτινά χρώματα.
Στο πρώτο ημίχρονο το γήπεδο τραγουδούσε και ενθάρρυνε την ομάδα. Στη συνέχεια, στο 45′, μετά το γκολ του Πούλισιτς στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, ξεκίνησε το πρώτο τραγούδι. «Christian Pulisic la la la» και ούτω καθεξής. Στη συνέχεια, στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου, ήρθε η σειρά του Nkunku, για πρώτη φορά ως έκπληξη. Στο πρωτάθλημα, ο Γάλλος δεν είχε σκοράρει ποτέ, αλλά κυρίως δεν είχε προσφέρει ποτέ μια απόδοση που να κερδίσει τις καρδιές των οπαδών των «ροσονέρι». Με το πρώτο του γκολ, ο Γάλλος φούσκωσε το κόκκινο μπαλόνι του κάτω από τη νότια κερκίδα και το χάρισε στους οπαδούς, οι οποίοι πέντε λεπτά αργότερα του αφιέρωσαν το πρώτο τραγούδι της σεζόν.
standing ovation— Από εκεί και πέρα, την σκηνή ανέλαβε ο Λούκα Μόντριτς. Πρώτα στο γήπεδο, μετά στις κερκίδες. Ο Κροάτης έλαμψε στο Σαν Σίρο με τις λεπτές του κινήσεις, δύο επιταχύνσεις και την συνηθισμένη του κλάση. Στο 70′ ο Αλέγκρι τον αντικατέστησε, βάζοντας τον Τζασάρι. Η κερκίδα τον ευχαρίστησε με μια standing ovation: τόσο ανοιχτά χειροκροτήματα στο Σαν Σίρο δεν είχαν ακουστεί εδώ και καιρό. Και όχι μόνο αυτό. Πέρασε ένα λεπτό και η κερκίδα άρχισε να τραγουδάει «mamma mamma mamma, sai perché mi batte il corazòn, ho visto Luka Modric. O mammà, innamorato son», το διάσημο τραγούδι που αφιέρωσαν οι οπαδοί της Νάπολι στον Μαραντόνα. Τέλος, το γήπεδο τραγούδησε και για τον Saelemakers, πριν επιστρέψει να χειροκροτήσει τον Pulisic τη στιγμή της αποχώρησής του. Το ίδιο ρεφρέν με το γκολ. Στη συνέχεια, με το τελικό σφύριγμα, όλοι κάτω από την κερκίδα. Πολλά χαμόγελα, ο Nkunku αγκαλιάζει τον Maignan και χειροκροτήματα. Έτσι κλείνει η χρονιά των Rossoneri.
Ένας κόσμος που έχει ανατραπεί— Αν σκεφτούμε μόνο τους τελευταίους δέκα μήνες, το σκηνικό έχει ανατραπεί εντελώς. Στα τέλη Φεβρουαρίου, στη Μπολόνια, η κερκίδα είχε αναρτήσει ένα πανό που δεν άφηνε περιθώρια για ερμηνείες. «Δεν είμαστε εδώ για την ομάδα, για αυτή την ομάδα». Και ακόμα «βγάλτε τα αρχίδια σας…». Με λίγα λόγια, ένα εχθρικό κλίμα εναντίον των παικτών και της εταιρείας. Επτά ημέρες αργότερα, η άλλη μια επιβεβαίωση. Η Λάτσιο έφτασε στο Σαν Σίρο και οι οπαδοί εγκατέλειψαν την κερκίδα για τα πρώτα 15 λεπτά του αγώνα. Στη συνέχεια, άρχισαν να σφυρίζουν. Κάθε λάθος, κάθε ανακρίβεια, τα πάντα. Και έτσι θα είναι και τις επόμενες εβδομάδες. Το περασμένο έτος ήταν ένα πολύπλοκο έτος από όλες τις απόψεις. Στόχος ήταν και η εταιρεία. «Ανεπαρκείς διευθυντές, χωρίς φιλοδοξία, δεν είστε αντάξιοι της ιστορίας μας», «Δεν είμαστε Αμερικανοί» και ούτω καθεξής. Ακόμη και στη γιορτή για τα 125 χρόνια του συλλόγου δεν έλειψαν τα συνθήματα διαμαρτυρίας, τα πανό και οι διαμαρτυρίες, σε τέτοιο βαθμό που ο Ιμπρα και ο Φουρλάνι μπήκαν από την πίσω πόρτα για να αποφύγουν τους οπαδούς. Σήμερα, όμως, όλα έχουν αλλάξει. Ο Μαξ και τα παιδιά του έχουν ανατρέψει τον κόσμο του Μιλάν. Και η φωτογραφία της ομάδας κάτω από την κερκίδα που γιορτάζει είναι η πιο ευχάριστη απόδειξη.