Ο γιος του θρυλικού «Καθηγητή» αφηγείται το πάθος του πατέρα του, ο οποίος πέθανε πριν από είκοσι χρόνια ζωντανά κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με τον πρώην πρόεδρο της Τζένοα, Preziosi: «Ήταν προπονητής με απόλυτη αφοσίωση. Έπρεπε να πάει στη Γιούβε και στη Νάπολι, αλλά ο Μοντετζέμολο και ο Μότζι…»
Ο Φράνκο Σκόλιο άλλαξε το λεξιλόγιο του ποδοσφαίρου, επινοώντας ένα δικό του. «Δεν κάνω ποίηση, κάνω κάθετη πάσα». «Εσείς, εκεί πίσω, πρέπει να σταματήσετε. Αλλιώς θα μιλήσω χωρίς να σκέφτομαι». «Μισώ τη Σαμπντόρια και δεν χάνω ευκαιρία να το επαναλάβω». «Τι λαγνεία όταν χάνω». Και ούτω καθεξής, πάντα ευθύς και συνεπής με τον χαρακτήρα του. Ωστόσο, ο πρώην προπονητής της Τζένοα δεν ήταν μόνο ένα σύνολο από φράσεις-κουλτ. Σήμερα συμπληρώνονται 20 χρόνια από το θάνατό του, ένα θάνατο που ένας οραματιστής όπως ο Σκόλιο προέβλεψε σχεδόν σαν μάγος ως προς το χρόνο και τον τρόπο. «Θα πεθάνω μιλώντας για τη Τζένοα», ήταν η προφητεία του Καθηγητή χρόνια πριν. Και ακριβώς έτσι έγινε: έφυγε από τη ζωή από καρδιακή προσβολή σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση, ακριβώς στις 3 Οκτωβρίου 2005, ενώ ο πρώην προπονητής της Ροσσομπλού συζητούσε με τον τότε πρόεδρο της Γκρίφονε, Ενρίκο Πρετσιόζι. Μια ζωηρή αλλά πολιτισμένη αντιπαράθεση. Οι τόνοι ανεβαίνουν, τότε ο Scoglio κάνει ένα νεύμα με το χέρι και γέρνει το κεφάλι προς τα πίσω με μια αφύσικη κίνηση, προκαλώντας την έκπληξη των παρευρισκόμενων στο στούντιο. Και φεύγει. Πέθανε μιλώντας για τη Γένοβα. Σήμερα τον θυμάται ο γιος του Tobias, Γερμανός υιοθετημένος, ο πιο παθιασμένος με το ποδόσφαιρο από τα τέσσερα παιδιά του Καθηγητή.
Tobias, πόσες φορές έχεις ξαναδεί τις εικόνες από τη βραδιά που ο πατέρας σου πέθανε ζωντανά;
«Πολλές φορές, και στην αρχή ήταν πολύ οδυνηρό. Τα πρώτα 2-3 χρόνια μου φαινόταν σαν ταινία τρόμου, αλλά με την πάροδο του χρόνου κατάφερα να το αποδεχτώ. Και επειδή οι εικόνες δεν είναι πολύ καθαρές, φαίνεται σαν ο πατέρας μου να κοιμάται. Ζήτησα από έναν φίλο να τις αφαιρέσει από το διαδίκτυο, αλλά μου εξήγησε ότι κάποιος θα τις ξαναέβαζε online. Θα ήταν μια μάταιη μάχη».
Ο Σκόλιο ταξίδεψε πολύ κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως προπονητής, τι σχέση κατάφερε να δημιουργήσει μαζί μας;
«Από όλα τα παιδιά, ήμουν πάντα ο πιο φανατικός ποδοσφαιρόφιλος: έχω δύο αδελφές που δεν παρακολουθούν ποδόσφαιρο και έναν αδελφό που ενδιαφέρεται για το τένις, ενώ εγώ ταξίδευα 850 χιλιόμετρα από το Κάιζερσλαουτερν, όπου ζούσα, στη Γένοβα. Ο μπαμπάς μου τηλεφωνούσε πριν συμφωνήσει με τη Γένοβα (τρεις φορές ως προπονητής των κόκκινων και μπλε, σ.σ.) και μου έλεγε «Κρατήσου, θα σου κάνω μια έκπληξη…». Και η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν πάντα ο πάγκος της Γένοβας».
Όταν τελείωσε η σχέση μεταξύ του Σκόλιο και της Τζένοα, ο Καθηγητής πάντα υπέφερε πολύ…
«Αγωνιούσε, στενοχωριόταν, καταρρέονταν. Επειδή ήταν προπονητής με απόλυτη αφοσίωση, διαφορετικός από τους άλλους: δεν δούλευε για τα χρήματα, αλλά από πάθος. Τόσο πολύ που το 2001 έφυγε αφήνοντας στο σύλλογο μεγάλο μέρος του μισθού του. Για τη Genoa. Με άλλες ομάδες, έπαιρνε τα χρήματα που του άνηκαν».
Μια βαθιά πάθος, αυτό για τους rossoblù.
«Θυμάμαι ένα επεισόδιο πριν από ένα ντέρμπι τον Απρίλιο του 2001, ήμασταν μαζί σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου την παραμονή του αγώνα. Ξύπνησα στις 4 το πρωί για να πιω λίγο νερό και βρήκα τον μπαμπά στο κρεβάτι με είκοσι περίπου φύλλα και πίνακες, μελετώντας τη σύνθεση. Δεν με πρόσεχε καν, έλεγε μόνο «Περίμενε, σιωπή, σιωπή, δεν ξέρω αν να βάλω τον Giacchetta ή τον Malagò πιο μπροστά. Ή μήπως τον Ruotolo…». Ο Φράνκο Σκόλιο ήταν έτσι, γι’ αυτό αποφάσισα να ονομάσω τον γιο μου Φράνκο Σκόλιο Τζούνιορ».
Και πράγματι, για να σώσει τη Τζένοα στη Β’ Κατηγορία, ο Σκόλιο παραιτήθηκε από τη θέση του προπονητή της Τυνησίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Η ομάδα πήγε στο Σαλέρνο με τον Ονόφρι στον πάγκο, αλλά η σύνθεση έγινε από τον μπαμπά από μακριά. Και λίγες μέρες μετά επέστρεψε στη Γένοβα. Η πόλη είχε πάνω του μια έλξη πιο ισχυρή ακόμη και από ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Στη συνέχεια, στο μυαλό του, έφτιαχνε μεγάλες ταινίες: ήταν πεπεισμένος ότι θα έσωζε τη Τζένοα και μετά θα έφευγε για την Ιαπωνία και την Κορέα, αλλά οι Τυνήσιοι διευθυντές προσβλήθηκαν και δεν δέχτηκαν τη διπλή θέση. Ωστόσο, η Τζένοα τον έσωσε με μεγάλη επιτυχία, κερδίζοντας ακόμη και ένα ντέρμπι. Αν είχε ξεκινήσει τη σεζόν από την αρχή, θα είχε προαχθεί στην Α’ κατηγορία».
Η Γιουβέντους έψαξε τον Σκόλιο, αλλά τελικά δεν έγινε τίποτα. Γιατί;
«Όχι μόνο η Γιουβέντους, αλλά και η Νάπολι του Μαραντόνα. Όλοι φλερτάριζαν τον πατέρα μου. Τελικά όμως ο Μοντετζέμολο αντικατέστησε τον Μπονιέρτι και αποφάσισε να πάρει τον Μαϊφρέντι. Ενώ ο Μότζι, στη Νάπολι, μετά από κάποιες αξιολογήσεις, επέλεξε να κρατήσει τον Μπιγκόν. Εκείνη τη σεζόν, μεταξύ άλλων, ο Σπινέλι πρότεινε στον μπαμπά μου να μείνει, αλλά δυστυχώς αρνήθηκε, και τον επόμενο χρόνο η Τζένοα πήγε στην Ευρώπη με τον Μπαγνόλι. Το μεγαλύτερο λάθος της καριέρας του: δημόσια δεν θα το παραδεχόταν ποτέ, αλλά στο σπίτι ναι».
Από τις πολλές φράσεις του πατέρα σας που έχουν γίνει κλασικές, ποια είναι η αγαπημένη σας;
«Χωρίς αμφιβολία, «Δεν κάνω ποίηση, κάνω κάθετες πάσες». Αντικατοπτρίζει τη σκέψη μου για τον γιο μου Francesco, που θέλει να γίνει ποδοσφαιριστής. Προσπαθώ να του δώσω τις ίδιες συμβουλές που πιστεύω ότι θα του έδινε ο παππούς του, που για αυτόν είναι μια легенδα. Αλλά δεν είναι κακή ούτε αυτή που αφορά τους 21 τρόπους για να εκτελέσεις ένα κόρνερ…».
Σήμερα η Τζένοα θα χρειαζόταν έναν Φράνκο Σκόλιο στον πάγκο;
«Είμαι σίγουρος ότι ο πατέρας μου θα τα πήγαινε καλύτερα από τον Βιεϊρά, όπως θα ήταν ο πατέρας μου: ένας άνθρωπος σίγουρος για τις δυνατότητές του. Είναι αλήθεια ότι η Τζένοα πούλησε χωρίς να αντικαταστήσει και για έναν προπονητή γίνεται δύσκολο, μάλιστα και εγώ ο ίδιος πίστευα ότι η ομάδα ήταν πιο δυνατή στα χαρτιά. Αλλά ο Σκόλιο θα έσωζε την Τζένοα χωρίς πρόβλημα».